Hunny Exo

เจแปน vs คุณหมอตรี ใครจะโรคจิตและแสบกว่ากัน! ขอบคุณที่เข้ามาอ่านน้าาา~

บทที่43 : ปริศนา EP.3

ชื่อตอน : บทที่43 : ปริศนา EP.3

คำค้น : My doctor,รักโหดๆ,มุ้งมิ้ง,หมอตรี,เจแปน,Nc18+

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ก.พ. 2562 13:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่43 : ปริศนา EP.3
แบบอักษร

บทที่43 : ปริศนา EP3.


"ถ้าใช่แล้วจะทำไม?"


.

.

.

.


"..."

"..."

"พี่ตรีคือเรากลับบ้านกันดีกว่า"


ตอนนี้สถานการณ์เริ่มที่จะเข้าสู่โหมดเงียบลงไปทุกทีที่ต่างฝ่ายต่างมองหน้ากันเขม้นซะจนไม่มีใครยอมใคร ตัวผมเองที่ถูกพี่ตรีมันดึงซะปลิวมาอยู่ด้านหลังทั้งมือไม้ที่จับผมไว้แน่นกลัวเหมือนตัวผมจะหายไป

ส่วนไอ้แทมมีบางจังหวะที่มันเหลือบตามองที่มือพี่ตรีมันในขณะตอนที่จับผมไว้แน่น ก่อนที่มันจะละสายตาไปทางอื่นแล้วยืนขึ้นหันมามองหน้าพี่ตรีมันอีกครั้ง

"พี่ผมกลับบ้านแล้วนะ ไว้พรุ่งนี้เจอกัน"

"เอ่อ..อื้ม!"

"งั้นผมไปแล้วนะ"

ไอ้แทมหันมาบอกกับผมแล้วเอี้ยวตัวไปหยิบกระเป๋าสะพายก่อนที่กำลังจะก้าวเดินออกไปแต่ก็ยังหันมาสบตากับผมที่อยู่ด้านหลังพี่ตรีอีกครั้งพร้อมกับมองพี่ตรีด้วยเช่นกัน

"เดี๋ยว..."

"..."

"...!?"

"คนนี้มีเจ้าของแล้ว นายหมดสิทธิ์ไปแล้ว..."

"พะ..พี่ตรีเรารีบกลับ..."

"ฮะๆๆ ผมรู้ดีอยู่แล้วล่ะครับ ผมไม่ได้อยากแย่งของๆใครอยู่แล้ว"

"รู้ก็ดี กลับกันเถอะ"

"อืม"

ประโยคสุดท้ายนั้นพี่มันหันมาบอกกับผมและกระชับจับมือผมไว้อีกครั้งก่อนที่จะโน้มตัวไปหยิบกระเป๋าของผมมาถือไว้ในมือ แต่ทว่าแทมมันกลับยืนนิ่งอยู่กับที่ไปเองซะดื้อๆ จนทำให้ตกใจแต่ไม่ทันไรพี่ตรีมันก็หันหลังเตรียมตัวที่จะเดินอยู่แล้วแต่แค่มีเสียงจากคนที่เงียบไปโผงผางดังขึ้นมาจนพี่ตรีต้องหยุดชะงัก

"แต่ถ้าเบื่อพี่เจเมื่อไหร่ ผมขอดูแลพี่เค้าต่อเองนะครับ พร้อมเสมอ"

"อ่ะ...ไอ้แทม"

"หึ ฝันไปเถอะเด็กน้อย"

"เพื่อใจไว้บ้างก็ดีครับ"

"..."

"สักวันผมอาจจะแทนที่คุณก็ได้นะครับ คุณพี่ชาย"

จากนั้นไอ้แทมก็เดินจากไปโดยทิ้งให้หลงเหลือไว้เพียงความเงียบระหว่างผมกับพี่ตรีที่ดูเหมือนว่าพี่มันเองคงจะชาไม่น้อย ผมเองก็ได้แต่ยืนเงียบๆก้มลงมองมือที่สอดประสานกันระหว่างผมกับพี่มันตอนนี้พี่มันกระชับจับมือผมไว้แน่นมากซะจนเหมือนกลัวผมจะหายไป

และแล้วความเงียบก็ยังคงดำเนินต่อไปจนมาถึงภายในรถตลอดระหว่างทาง ผมเองแทบจะไม่คิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อกี้เลยด้วยซํ้าเพราะเวลานี้แก้มผมมันเริ่มปวดจนผมได้แต่นั่งลูบมันอยู่อย่างนั้นจนถึงคอนโด

แกร๊ก!

"พี่ตรีในตู้เย็นมีนํ้าแข็งรึเปล่า แล้วมียาทาแก้ปวดมั้ยอ่ะ?"

"..."

"พี่ตรีจี้พูดด้วยอยู่นะ"

"เคยบอกแล้วไม่ใช่หรอ?"

"อะไร พี่พูดถึงอะไร?" 

"อย่ายุ่งกับคนที่ไม่ใช่เพื่อน"

"นี่ ไอ้แทมมันรุ่นน้องนะ แล้วเราก็ไม่ไม่ได้คิดอะไรกันนอกจากรุ่นพี่กับรุ่นน้องด้วย..."

"แต่มันคิด..."

ความเงียบเข้ามาปกคลุมอีกครั้งระหว่างผมกับพี่ตรี ผมก็ไม่ทราบแน่ชัดว่ามันเป็นเรื่องจริงหรือเรื่องตลกแกล้งกันขำๆกันแน่แต่ว่าระหว่างผมกับไอ้แทมนั้นยังคงมีบางอย่างที่ยังคงเป็นความลับคั่นกลางไว้อยู่ ความลับที่ทำให้ทุกอย่างดูวุ่นวายและซับซ้อนเกินกว่าตัวผมเองจะเข้าใจได้

ส่วนเรื่องไอ้แทมที่เหมือนจะบอกชอบผมทางอ้อมตอนอยู่ที่โรงยิมนั้นผมก็ยังคงไม่ปักใจเชื่อหรอกว่ามันนั้นจะคิดกับผมเกินเลยมากกว่ารุ่นพี่และรุ่นน้อง ตอนนี้ผมยังคงเชื่อใจไอ้แทมไม่ได้...

"ยอมรับเถอะว่ามันชอบตัวเอง"

"จี้รู้ แต่พี่ก็ไม่เห็นต้องมาโกรธอะไรแบบนี้เลย จี้มีพี่ตรีอยู่แล้วนะหรือว่าพี่ไม่เชื่อใจจี้อีก?"

"..."

"พี่พูดมาดิ บอกจี้มาดิพี่"

ผมมองร่างสูงด้วยร่างกายที่เริ่มสั่นเทิ้มไปด้วยความรู้สึกน้อยใจกับการที่อีกคนดูเหมือนจะไม่มีความมันใจในตัวเราเลยแม้แต่น้อย มันจะเป็นไปได้หรอในเมื่อเรามีเจ้าของอยู่แล้ว...และเราจะไปรักใครได้อีกนอกซะจากคนตรงหน้านี้ได้

คำตอบที่ผมได้รับที่ได้ยินมาตั้งนานแสนนานแล้วก็คือความเงียบที่อยู่ระหว่างเราทั้งคู่ ดวงตาผมเริ่มร้อนผ่าวคล้ายจะร้องไห้ให้ได้จนผมต้องขอเป็นฝ่ายยอมแพ้ไปเองโดยปริยาย

"อยากจะคิดอะไรก็เชิญ"

"..."

ปัง!

.

.

.

"ฮึก! อึก! ฮือออ"

คนที่เดาใจยากอย่างพี่ตรีผมเองยังต้องยอมแพ้เลยด้วยซํ้า ถึงเถียงต่อไปคนที่เสียใจอยู่ตอนนี้ก็คงไม่พ้นที่จะเป็นตัวผมเองอยู่ดี ไม่เข้าใจพี่มันเหมือนกันว่ากับไอ้แค่เรื่องบางเรื่องทำไม่ต้องโมโหและมาลงที่ผมขนาดนี้

นํ้าเสียงที่เย็นชา แววตาที่บ่งบอกถึงความไม่พอใจเป็นอย่างมาก ทุกๆอย่างแสดงออกมาจากบทสนทนาเมื่อกี้อย่างชัดเจนจนผมเองก็เริ่มกลัวไปเอง

"ฮึก! ใครกันแน่ที่งี่เง่ากว่ากัน ฮึก!"

ฟุ่บ!

ตอนนี้ผมนอนควํ่าหน้าไปกับผืนเตียงกว้างที่ปกติแล้วด้านข้างขวามือผมจะเป็นร่างของคนที่ผมรักจะนอนอยู่ด้านข้างผม แต่ตอนนี้แม้แต่จะเข้ามาปลอบผมเองก็ยังไม่โผล่หน้ามาเลยด้วยซํ้า มันยิ่งคิดก็ยิ่งเสียใจเลยที่ให้ผมต้องฟุบหน้าลงกับหมอนใบใหญ่แล้วระบายออกมาด้วยการร้องไห้อัดหมอนไปเลย

"ฮือออออ! ไอ้พี่บ้ามาง้อสักทีสิ! ตัวเองผิดนะเว้ยยย! ฮืออออออ!"

ผมใช้เวลานานพอสมควรกับการร้องห่มร้องไห้จนนํ้าตาแทบจะเหมารวมไปกับนํ้ามูกซะจนดูไม่ได้ ไม่วายยิ่งแค้นใจเข้าไปอีกด้วยโมโหที่อีกคนไม่ยอมมาง้อสักทีจึงใช้กำปั้นทุบลงไปที่หมอนของอีกฝ่ายเพื่อระบายความโมโห

ถึงจะกรนด่าด้วยเสียงที่อู้อี้ฟังไม่เป็นภาษาไปบ้างก็เถอะ แต่ยังไงผมก็ไม่ได้จะด่าให้พี่มันได้ยินอยู่แล้วเลยไม่ได้สนใจอะไรก็ยังคงร้องไห้แล้วด่าพี่มันไปอยู่เรื่อยๆ

"ฮึก! ไอ้พี่บ้า! นี่แหนะๆ! ฮือ! ไม่เคยฟังอะไรสักอย่าง เป็นบ้ารึไงฮะคิดเองเออเองอยู่ได้!" 

"..."

"น่าโมโหที่สุดเล้ย! จะไม่ทำตัวน่ารักกับพี่มึงแล้ว! ไอ้บ้า!!! ไอ้@#฿% ไอ้*฿#@%"

ป้าบ!

"ง่ะ!?"

"ใครสอนให้พูดคำหยาบ"

"ฮึก! มาตีตูดทำมั้ยเนี้ย! ฮือออ!...มันเจ็บนะเว้ย!"

"พูดจาไม่เพราะ"

"ฮือออ! ถ้าเราพูดไม่เพราะแล้วนายจะมาคุยกับเราทำไม ฮึก! ฮืออออ!"

"หันมาคุยกัน"

ตอนนี้พี่มันถือวิสาสะคว้าตัวผมไปนั่งคร่อมบนตักพี่มันโดยหันหน้าเข้าหากันอยู่บนเตียง ตัวผมเองยังคงเป็นไอ้เด็กขี้แยร้องไห้อยู่บนตักพี่มันอยู่เลย

ถึงตรงก้นด้านซ้ายจะแสบๆอยู่เพราะมาจากการถูกฝ่ามือหนาฟาดลงมาระดับปานกลางก็ทำเอาผมร้องไห้หนักกว่าเดิมอีกก็เถอะ มาถึงจุดนี้แล้วผมบอกได้เลยว่าพี่มันผิดเต็มๆผมจึงมีสิทธิ์งอแงได้โดยชอบธรรมแบบที่พี่มันค้านไม่ได้ด้วย หึๆ

"ฮืออ ปล่อย..ไม่เอาไม่ต้องมากอด"

"อย่าร้อง เงียบก่อน"

"ฮึก! ใครจะหยุดร้องได้เล่าถ้าคนมันเสียใจน่ะฮะ! ฮึก! เสียใจนะเว้ย!"

"โอ๋ๆ จีจี้ของพี่ไม่ร้องนะครับ"

พี่ตรีมันทั้งกอดทั้งปลอบผมไปพร้อมๆกับใช้หัวแม่มือปาดนํ้าตาออกให้ผมอย่างแผ่วเบา ซึ่งผมเองก็ยอมใจอ่อนยอมสงบลงอย่างใจเย็นก่อนจะใช้หลังมือปาดนํ้าตาออกอย่างลวกๆพร้อมกับสูดนํ้ามูกต่อหน้าตาต่อพี่ตรีมันอย่างหน้าไม่อายว่าพี่มันจะมองยังไง

พอพี่มันเห็นว่าผมหยุดร้องไห้พี่มันก็กดประทับริมฝีปากลงมาบนแก้มผมทั้งสองข้างก่อนจะไล่มาที่ที่ปลายจมูกและเลื่อนลงมายังกลีบปากของผมเองที่พี่ตรีมันบรรจงจูบอย่างแผ่วเบาและอ่อนโยนก่อนที่จะผละออกไป

"พี่ขอโทษครับ"

"..."

"จีจี้อย่าเงียบใส่พี่เลยนะ"

"สัญญากับจี้ได้มั้ยล่ะ ว่าถ้ามีเรื่องอะไรจะถามจี้ก่อนอย่าพึ่งตัดสินใจเอง"

"สัญญาครับ"

"ฮึก!"

"ร้องไห้อีกแล้ว อย่าร้องสิ"

แค่พี่มันส่งยิ้มหวานให้ผมแบบนี้ ผมเองก็หายโกรธพี่มันเป็นปลิดทิ้งไปเลย ยอมรับเลยว่าผู้ชายตรงหน้าผมแทบจะไม่เคยโกรธได้แบบจริงจังสักที ก็ดูการง้อแต่ละทีสินี่มันจะฆ่ากันด้วยสายตาขี้เล่นไหนจะรอยยิ้มบาดใจถ้าใครได้เห็นก็คงโกรธไม่ลงแบบผมหรอกเชื่อสิ

ผมใช้แขนคล้องคอที่มันไว้อย่างหลวมๆก่อนจะฉีกยิ้มให้พี่มันพร้อมกับจ้องดวงตาคมที่กำลังมองผมอยู่เช่นกันในตอนนี้

"จี้หายโกรธแล้วล่ะ"

อันที่จริงโกรธไม่ลง...

"ร้องไห้จนหน้าแดงหมดแล้ว"

"งื้อออ! แก้มจี้"

"ไปโดนไรมา?"

"บอลอัดหน้าอ่ะ เจ็บม๊ากมาก"

ปลายนิ้วเรียวยาวของพี่มันค่อยๆไล่ลูบแก้มผมอย่างถนุถนอมพยายามไม่ทำให้ผมเจ็บไปมากกว่านี้ ถึงอย่างนั้นความปวดมันก็ยังคงมีอยู่แต่ก็ไม่ได้เจ็บปวดอะไรขนาดนั้นผมเลยแกล้งสำออยเบะปากเหมือนจะร้องไห้อีกครั้ง

"เจ็บอ่ะพี่ตรี คุณหมอช่วยรักษาจี้หน่อยสิ พรุ่งนี้จะแข่งไหวมั้ยเนี่ย"

"หืม ได้สิ"

"นี่ แล้วคุณหมอไม่มียามาทาให้แล้วจะหายได้ไงล่ะ ยาล่ะยา?"

"ไม่ต้องใช้หรอก"

"อ่าว แล้วไม่ทายาจะให้ใช้อะไรอ่ะ?"

"ใช้เข็มพี่รักษาดีกว่า"

"-.-"

มันจะดีนะ...

ให้ตายเถอะจะมีบ้างมั้ยที่จะไม่18+นะฮะ!!!















ติดตามตอนต่อไป


Take : หลังจากอัพตอนนี้อาจะหายไปสักพักนะคะ พอดีไรท์มีติดสอบO-Netเลยต้องพักการอัพนิยายไว้แล้วอ่านหนังสือเพราะจะสอบแย้วว อย่าพึ่งหนีหายกันไปน้า ถ้าสอบเสร็จแล้วไรท์คนนี้จะมาลงต่อให้นะคะ^^



แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}