Badberry

ขอบคุณที่กดเข้ามานะคะ

Part 29 : หนุ่มเวอร์จิ้น

ชื่อตอน : Part 29 : หนุ่มเวอร์จิ้น

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 18.9k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ก.พ. 2562 00:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Part 29 : หนุ่มเวอร์จิ้น
แบบอักษร


“คุณ ๆ จะกลับเลยมั้ยครับ เดี๋ยวผมให้คนไปส่งให้” ผู้จัดการร้านวัยกลางคนสะกิดเรียกธาวินที่นั่งคอพับอยู่บนโซฟาร้าน

“คุณเป็นครายย..เพื่อนผมหายไปหนายย..” ธาวินที่ดื่มจนเมาได้ที่มองหน้าคนไม่รู้จักที่มาคุยกับเขา

“เพื่อนคุณกลับไปแล้วครับ คุณจะกลับเลยมั้ยผมจะได้ไปเตรียมรถ” เขาพูดอย่างใจเย็นตามคำสั่งของผู้เป็นนาย

“กลับแล้ว! กลับได้ไงวะ...ผมยางง..อยู่นี่เลยคุณอย่ามาโกหกโผมม” ธาวินโวยวายขึ้นเมื่อไม่เห็นเพื่อนรักของตัวเองอยู่ข้าง ๆ

“คุณเมามากแล้วผมจะให้คนไปส่ง ส่วนรถของคุณผมจะให้คนขับตามไปนะครับ” ผู้จัดการร้านบอกอย่างสุภาพ

“ไม่มาวว...ใครเมาวะ!! ผมจะกลับกับไอ้ภีม! ไอ้ภีมอยู่หนายยย...?!”

ผู้จัดการร้านหันไปพยักหน้าส่งสัญญาณให้ชายชุดดำสองคนเดินไปเข้าไปหิ้วปีกธาวินที่พูดไม่รู้เรื่อง

“ปล่อยผมม!...อย่ามาจับ..ผมจะรอไอ้ภีมมม..” ธาวินป้อแป้ปัดมือการ์ดชุดดำออกพัลวัน เขาขืนตัวไม่ยอมเดินตามไป

“ประคองดี ๆ อย่าให้เขาล้ม” ผู้จัดการร้านสั่งการ์ดชุดดำที่หิ้วปีกธาวินที่ดิ้นไปมา

“ทศกัณฐ์กลับไปแล้วหรอ” เสียงนุ่มทักผู้จัดการร้านดังขึ้นจากด้านหลังเขา

“คุณแทนไท สวัสดีครับ” ผู้จัดการร้านหันไปยกมือไหว้คนตัวเล็กที่เข้ามาทักเขาอย่างสุภาพ

“คุณทศมารับเพื่อนเพิ่งออกไปเมื่อสักครู่นี้เอง คุณแทนมีอะไรรึเปล่าครับ”

“อะไรนะ?! คนอย่างไอ้ยักษ์มีเพื่อนกับเขาด้วย..ฮึ” แทนไทพูดติดตลก “ผมไม่มีอะไรกับมันหรอกแค่จะหาเพื่อนกินเหล้าน่ะ แล้วคุณพวกทำอะไรกันอยู่หรอ” คนตัวเล็กชะเง้อมองคนที่การ์ดหิ้วปีกอยู่ในความมืดว่าเป็นใคร

“ใครนะ?!” แทนไทรู้สึกคุ้น ๆ กับคนในความมืด

“ไอ้ภีมม..มึงกลับมารับกูหรอ” ธาวินมองเห็นแทนไทเป็นภีมพล ด้วยความดีใจเขาสะบัดแขนการ์ดที่หิ้วปีกตัวเองจนหลุดโผเข้าไปกอดแทนไทไว้แน่นไม่ยอมปล่อย การ์ดชุดดำพยายามดึงธาวินออกจากคนตัวเล็ก ยิ่งดึงเขาก็ยิ่งรัดแน่นขึ้นจนแทนไทขยับตัวไม่ได้

“เฮ้ยย..ธาวิน! คุณจะทำอะไร?! ปล่อยผม” แทนไทแกะแขนที่รัดเอวเขาไว้แน่นแกะเท่าไรก็ไม่หลุด

“ภีม...ไอ้ภีม...” ธาวินเพ้อถึงเพื่อน ใบหน้าหล่อตี๋ซบลงกับอกคนตัวเล็ก

“โว้ยย..นี่มันมือคนหรือปลาหมึกวะ!! รัดแน่นฉิบ” คนตัวเล็กบ่นว่าด้วยความรำคาญ

“คุณแทนรู้จักเขาด้วยหรือครับ” ผู้จัดการร้านส่งยิ้มอย่างมีเลศนัยถามแทนไท

“อืม..เด็กฝึกงานที่แผนกผมเอง” สองมือเล็กยังดันศีรษะธาวินที่เริ่มถูไซ้ไปที่อกบาง

“พอดีเลยครับ คือ..ผมคงต้องรบกวนคุณแทนไปส่งเด็กคนนี้ด้วยนะครับ” ผู้จัดการร้านขอร้องกึ่งบังคับคนตัวเล็ก

“ทำไมผมต้องไปส่งเขาด้วย” คิ้วสวยขมวดเข้าหากัน

“คุณทศสั่งไว้ครับให้พวกผมดูแลเขา” ผู้จัดการร้านบอกคนตัวเล็กอย่างเกรงใจ

“พวกคุณก็จัดการไปสิ! ไม่เกี่ยวกับผม” แทนไทรีบปฏิเสธ เขาไม่อยากหาเรื่องวุ่นวายใส่ตัว

“ร้านก็จะปิดแล้ว..เด็กคนนี้ก็เมาไม่รู้เรื่องแถมยังกอดคุณไว้แน่นอีกถ้าผมไม่ไปส่งเขาถึงบ้านคุณทศต้องเล่นงานผมแน่ คุณแทนต้องช่วยผมนะครับ” ผู้จัดการร้านขอร้องแทนไทที่ยืนลังเล ถึงเขาจะเป็นคนเอาแต่ใจแต่ก็เป็นคนที่ชอบช่วยเหลือและมีน้ำใจกับทุกคน

“ตะ...แต่ผม”

“นะครับคุณแทน” ผู้จัดการร้านและการ์ดมองอย่างอ้อนวอนจนคนตัวเล็กลำบากใจ

“นะครับ”

“เออ ๆ ก็ได้...เดี๋ยวผมไปส่งเขาให้เองแชร์โลเคชั่นมาด้วย” แทนไททนลูกตื้อของทุกคนไม่ไหว

“ขอบคุณครับคุณแทน” ผู้จัดการร้านและการ์ดยิ้มอย่างพอใจพวกเขารับมือกับธาวินไม่ไหวเพราะทศกัณฐ์สั่งให้ดูแลเขาอย่างดี

“ภีม..ไอ้ภีม..” มือหนาเริ่มลูบไปที่แผงอกขาวของคนตัวเล็ก

“โอ๊ยย...เลิกลูบได้แล้วไอ้เด็กบ้า!!” เขาหันไปตวาดคนที่นั่งคุกเข่ากอดเอวเขาอยู่อย่างรำคาญ

..........

“เฮ้ยย! เดินดีๆ สิวะ” แทนไทพยุงคนตัวสูงกว่าที่เมาไม่ได้สติที่เดินทิ้งน้ำหนักตัวไปที่เขาทำให้เดินอย่างทุลักทุเล เดินหนึ่งก้าวก็ทรุดจะล้มลงทุกที

“อืมม...ไอ้ภีมกูหิวน้ำ”

“เฮ้ยย..กินไม่ได้นะโว้ย!”

จ๋อมม!!

เสียงมือถือของแทนไทตกลงไปในบ่อปลาคาร์ฟหลังร้านจากการรีบเข้าไปดึงตัวธาวินที่พุ่งไปก้มตัวจะดื่มน้ำในบ่อปลา โทรศัพท์ที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อเชิ้ตสีเข้มเลื่อนตกลงไปในบ่อ คนตัวเล็กได้แต่ยืนอ้าปากค้างกับความซวยที่เกิดขึ้น

“ไอ้ตัวซวย..เจอมึงนี่ไม่เคยมีเรื่องดีๆ เลย” เขาก้มลงเก็บมือถือในบ่ออย่างโมโห “แล้วจะให้ไปส่งที่ไหนวะ?! จีพีเอสก็ใช้ไม่ได้” คนตัวเล็กจับธาวินยัดใส่ในเบาะหลังรถยนต์คันใหญ่ ตัวเขาเองเดินอ้อมไปนั่งข้างหน้าสตาร์ทรถขับออกไป

“ไม่คิดว่าจะต้องมาเป็นคนขับรถให้ไอ้เด็กบ้านี่เลย” แทนไทบ่นอย่างอารมณ์เสีย

“ภีม..”

“นั่งดี ๆ สิโว้ยย...!! เดี๋ยวก็จอดทิ้งข้างทางซ่ะเลย” คนตัวเล็กหันไปตวาดคนนั่งข้างหลังที่ยื่นมือมาลูบหน้าลูบตาคนขับรถเปะปะไปมา

“ทำไมซวยแบบนี้วะ!!”

..........

ดิ เอ็กซ์คูลซีฟ คอนโด :


“ผมส่งแค่นี้นะครับ”

“ขอบคุณครับ”

เป็นเพราะมือถือของแทนไทตกลงไปในบ่อปลาทำให้ใช้จีพีเอสไม่ได้จึงต้องลำบากพาธาวินมาที่คอนโดของตัวเองแทน เขาให้ รปภ. ประจำคอนโดช่วยแบกธาวินขึ้นลิฟท์มาส่งบนห้อง เพราะลำพังคนตัวเล็กคนเดียวคงแบกเขาไม่ไหวแน่ ๆ

“เดินดีๆ” แทนไทพูดอย่างเกรี้ยวกราด เขาโยนธาวินทิ้งไปบนโซฟาตัวใหญ่กลางห้องรับแขก “นอนตรงนี้ก็แล้วกัน”

“อืมม..หนาววอ่ะ..”

“เฮ้ยย!! จะทำอะไรวะ?! ปล่อย”

ธาวินดึงแขนแทนไทจนตัวปลิว ร่างบาง ๆ ล้มทับธาวินที่นอนอยู่บนโซฟา มือปลาหมึกของเขากอดรัดเอวบางไว้แน่นเพื่อหาไออุ่นจากตัวบาง ๆ ของแทนไทที่ดิ้นไปมาเพื่อให้หลุดจากอ้อมกอดของธาวิน

“ปล่อย! เหม็นเหล้าชะมัด” แทนไทพยายามดันตัวเองออกจากอ้อมอกของคนตัวสูง

“อุ่นจัง” เสียงทุ้มต่ำเบา ๆ แว่วไปเข้าหูคนตัวเล็กที่อยู่ข้างบน ท่อนแขนใหญ่กระชับกอดอย่างอ่อนโยน ร่างบางชะงักกึกหยุดดิ้น รู้สึกถึงเสียงหัวใจที่เต้นดังกว่าปกติ...เมื่อรู้ว่ายังไงก็ดิ้นไม่หลุดแน่ ๆ ใบหน้าสวยจึงวางซุกลงไปที่ซอกคอขาวของธาวิน กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ผสมปนเปกับกลิ่นเหงื่อแบบผู้ชายลอยมาแตะจมูกโด่งเล็ก ๆ อยู่มาจนอายุ 29 ปี ยังไม่เคยกอดผู้หญิงสักคนนอกจากคนในครอบครัว แต่กลับมาโดนผู้ชายกอดซ่ะได้ คิดแล้วเจ็บใจชะมัด...



::::::::::

ความคิดเห็น