ดองกี้

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

โลจิสติ(ก)ด(ส์)เมียร์ ♡ :: 14 :: เข็มกลัด กับ เกียร์

ชื่อตอน : โลจิสติ(ก)ด(ส์)เมียร์ ♡ :: 14 :: เข็มกลัด กับ เกียร์

คำค้น : ฑิวากรณ์ โลจิสติกส์ สิงฆ์เมียร์แคต ดองกี้

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 30.7k

ความคิดเห็น : 19

ปรับปรุงล่าสุด : 31 ม.ค. 2562 23:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
โลจิสติ(ก)ด(ส์)เมียร์ ♡ :: 14 :: เข็มกลัด กับ เกียร์
แบบอักษร

วันจันทร์ 06.10 น.

เช้าวันใหม่ของสัปดาห์ใหม่เริ่มแล้วและผมกำลังนั่งหาววอดๆอยู่บนเตียงขณะรอพี่มันอาบน้ำ มันเข้าไปอาบตั้งแต่ตีห้าครึ่งแล้วอ่ะและเพราะตีห้าครึ่งที่มันตื่นผมเลยต้องตื่นด้วยไง ผมมีเรียนตอนเก้าโมงแต่ต้องมาตื่นเพราะพี่มันคนเดียวเลย ผมจะนอนต่อก็นอนไม่หลับ เสียงกอกๆแกกๆดังอยู่ตลอดเวลา

แกร๊ก...

ประตูห้องน้ำเปิดออกพร้อมกับร่างกำยำของไอ้พี่สิงฆ์เดินออกมา ผมสีดำเปียกซกจนชนิดที่ว่าน้ำหยดติ๋งๆเลย ท่อนบนมันเปลือยเปล่าให้หยดน้ำเกาะบางหยดไหลตามร่องกล้ามร่องซิกแพค ช่วงล่างถูกปิดด้วยผ้าเช็ดตัวสีขาวที่พันแบบจะหลุดแหล่ไม่หลุดแหล่เห็นวีเชฟที่ลงไปภายใต้ผ้าเช็ดตัว หุ่นที่ผู้ชายทุกคนใฝ่ฝัน...

"มองขนาดนี้จับพี่ทำผัวเลยก็ได้นะ"

"ฉัด"

มันหัวเราะแล้วเดินเข้ามาโยกหัวผมเล่นก่อนกลับไปแต่งตัว ผมเลยเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำบ้าง ห้องน้ำของหอมันสะอาดมากแล้วมีขนาดพอดีๆ มีผ้าม่านกั้นระหว่างฝั่งอาบน้ำกับฝั่งทำธุระ คือมันดีจริงๆอ่ะโคตรของความคุ้ม ไม่ต้องจ่ายค่าหอ จ่ายแค่ค่าน้ำค่าไฟพอ ผมอาบน้ำแค่สิบกว่านาทีก็รีบออกมาแต่งตัวแต่พอเปิดตู้เอาเสื้อนักศึกษาออกมา ผมถึงกับสตั๊น มันยับอ่ะ!

"พี่สิงฆ์ ที่หอมีร้านซักรีดไรป้ะ ผมลืมรีดเสื้ออ่ะ"

"ไม่มีครับ มันต้องออกไปหน้าหอเลย เอาของพี่ไปใส่ก่อนไหม?"

"โห ขนาดตัวพี่ใหญ่กว่าผมป่ะ ถ้าผมใส่มีหวังโดนขำทั้งวันอ่ะ"

ผมถอนหายใจเซ็งๆแล้วจำใจใส่เสื้อของตัวเองแต่ว่าพี่สิงฆ์มันเดินมาหาผมพร้อมกับเสื้อนักศึกษาที่รีดแล้วในมือ พี่มันใช้สายตาดุๆอย่างตอนรับน้องมองผม ผมเลยจ้องจำใจถอดเสื้อของตัวเองออกแล้ววางลงบนเตียงก่อนรับเสื้อพี่มันมาใส่

"หูย ตัวโคตรใหญ่เลยเนี่ย"

"ยื่นแขนมาครับ"

พอผมติดกระดุมเสร็จพี่มันก็สั่ง ผมเลยยกแขนให้มัน มือหนาทั้งสองข้างจับแขนเสื้อที่เลยมือผมไปก่อนพับมันเข้ามาเรื่อยๆจนถึงข้อมือก่อนพับอีกข้างให้

"ไว้พี่เลิกเรียนพี่จะเอาเสื้อไปรีดให้"

พี่สิงฆ์บอกแล้วเอาเนคไทที่วางอยู่มาผูกให้ผมเรียบร้อย จัดคอเสื้อให้เข้าที่ เซ็ตผมให้อีก ทำขนาดนี้เป็นผัวกูเลยเถอะพี่มึง คือดูแลผมดีกว่าแม่อีกอ่ะ แม่ยังปล่อยให้ผมแต่งตัวเองแต่พี่มันนี่สละเสื้อให้ยืมตัวนึง พับแขนเสื้อให้ ผูกเนคไทให้ จัดคอเสื้อให้ เซ็ตผมให้อีก นี่ถ้าจับผมใส่เกางเกงได้พี่มันทำไปแล้ว

"ขอบคุณครับแล้วพี่มีเสื้อหรอ"

"เยอะ"

พี่สิงฆ์ยิ้มแล้วกลับไปแต่งตัวให้ตัวเองบ้าง ผมเลยสวมกางเกง ใส่ถุงเท้าแล้วเอาผ้าเช็ดตัวไปพาดไว้ที่ราวตรงระเบียง พอมองจากตรงนี้เห็นหอหญิงด้วยแฮะ ไว้ซื้อกล่องส่องทางไกลมาดีกว่า ฮิฮิ

พอกลับเข้ามาในห้องหลังตากผ้าเช็ดตัว ผมเหมือนเห็นออร่าพุ่งจากตัวพี่มันอ่ะ พี่สิงฆ์ใส่ชุดนักศึกษาเรียบร้อยแล้วเซ็ตผมแล้วด้วยเหลือแค่เนคไทที่พี่มันพาดบ่าไว้

"มีเรียนกี่โมง"

"เก้าอ่ะแล้วพี่ล่ะ"

"แปดโมงครึ่ง เข็มกลัดไปไหน?"

พี่มันขมวดคิ้วที่ไม่เห็นเข็มกลัด ผมเดินไปเปิดลิ้นชักที่โต๊ะหัวเตียงก่อนหยิบให้มันดู พี่สิงฆ์ก้าวยาวๆมาหาผมก่อนแย่งไปแล้วติดให้ผมเอง ผมขมวดคิ้วมองอย่างไม่เข้าใจแต่ไม่ได้พูดออกไปเพราะอะไรก็ไม่รู้เหมือนกัน

"แล้วของพี่ล่ะ"

ผมถามบ้างก็นี่เป็นเข็มกลัดของพี่เขาอ่ะ เขาแกะให้ผมตอนไปส่งที่บ้านผมก็เลยอยากรู้ไงว่าพอให้ผมแล้วเขาใช้อันไหน

"ไม่มีแต่พี่ปีสามแล้ว ช่างมันเถอะ"

"เห้ย จะบ้าหรอถึงปีสามก็ต้องติดป้ะ"

"มันก็เหมือนกับเกียร์วิศวะ"

"ยังไงอ่ะ"

"ถ้าวิศวะคือเกียร์แทนใจให้เกียร์เหมือนให้ใจ ของโลจิสฯก็คงเป็นเข็มกลัดแต่มันต่างกันตรงที่เข็มกลัด..."

"..."

"แทนชีวิต ฝากชีวิตพี่ด้วยล่ะครับเมียร์แคต"

มือหนาขยี้หัวผมจนผมยุ่งแล้วจัดให้เหมือนเดิมก่อนเดินออกไป ผมมองตามพี่มันก่อนจับเนคไทยกขึ้นเล็กน้อยแล้วก้มมองเข็มกลัดแปดเหลี่ยมสีเงินที่พี่มันติดให้ เข็มกลัดมันจะไปแทนชีวิตได้ยังไงแล้วมันใช่หรอวะหรือพี่มันพูดให้ดูดีไม่แพ้เกียร์วิศวะ? เนี่ย มาทำให้คนหล่อเครียดอีกล่ะ ผมถอนหายใจยาวๆก่อนหันไปคว้ากระเป๋ามาสะพาย หยิบกุญแจห้องกับโทรศัพท์แล้วค่อยออกไปส่วนพี่มันไปก่อนแล้วเพราะมีเรียนแปดโมงครึ่ง พี่สิงฆ์มันออกทางหน้าหอเพราะมันมีรถส่วนผมเดินทะลุหลังหอเอาและแน่นอนว่าแม่งผ่านหอวิศวะ ขอล่ะ พี่หมีอย่ามีเรียนเช้าเลย

แต่เหมือนพระเจ้าจะเกลียดขี้หน้าผมเพราะตอนนี้พี่หมียืนอยู่ทางออกพอดีเด๊ะเลย พอพี่แกเห็นผมก็พาหุ่นหมีๆของแกเดินมาหาพร้อมรอยยิ้มเจ้าช๊ายเจ้าชาย

"สวัสดีพี่หมี มีเรียนเช้าอ่อ"

ผมทักพี่หมียิ้มๆแล้วทำตัวปกติ จริงๆก็ไม่มีไรอ่ะแต่วันอาทิตย์ที่ไปมินิมาร?แล้วเจอพี่แก ผมไม่ได้ทักอ่ะดิแล้วเดินไปกับพี่สิงฆ์อีก เนี่ย ทำไมผมต้องรู้สึกเหมือนตัวเองแรดวะ ห่าเอ้ย ทั้งที่ผมไม่ได้คิดอะไรกับพวกพี่เขาอ่ะ

"เปล่า พี่มารอเมียร์ครับ"

จ้าา แคตก็ได้ป้ะอ่ะ ทำไมต้องเมียร์!

"มีไรหรือเปล่าพี่"

พี่หมีค่อยๆหุบยิ้มลงแล้วถอนหายใจก่อนสีหน้าของเขาจะจริงจังจนผมแอบใจหาย ผมไม่ใช่เด็กคณะวิศวะนะไม่ต้องมาว๊ากใส่ พี่หมีเดินเข้ามาใกล้ผมมากขึ้น สองมือยกขึ้นไปท้ายทอยก่อนขยุกขยิกทำอะไรบางอย่าง สร้อยเกียร์ก็หลุดออกก่อนที่มันจะลอยวืดมาแปะบนคอผม พี่หมีสวมสร้อยเกียร์ให้ผมก่อนผละออก

ผมนิ่งเพราะตกใจและไม่กล้าอ้าปากพูดว่า เอากลับไปเถอะครับ เพราะตอนนี้หน้าพี่เขาดูเศร้าๆอ่ะ

"พี่ไม่รู้ว่าเกียร์ที่มีตำหนิอันนี้จะมีค่าเท่ากับเข็มกลัดโลจิสฯหรือเปล่า"

"....."

"แต่พี่อยากให้เรารู้ว่าพี่ชอบเราจริงๆ พี่จริงจังกับเรามากกว่าไอ้สิงฆ์"

"....."

"ไม่ต้องยอมรับพี่ตอนนี้หรอกครับ แต่พี่ขอฝากเกียร์ไว้ที่เราก่อน"

"แต่..."

"สิงฆ์มันคงบอกเรื่องเกียร์วิศวะไปแล้ว เกียร์แทนใจให้เกียร์เหมือนให้ใจ"

"อ่า ครับ"

"แล้วพี่จะเก็บมันไว้ทำไม ถ้าใจพี่อยู่กับเรานานแล้ว"

พี่หมียิ้มเจ้าชายส่งท้ายก่อนหันหลังเดินกลับไปหาเพื่อนๆที่ตึกแล้วพากันขึ้นเรียน ผมยกมือขึ้นทึ้งหัวตัวเองแรงๆแล้วเดินไปที่ตึกโลจิสฯ ห่าเอ้ยยยย ทำเหมือนกูนี่สวยมาก น่ารักเวอร์ บอบบางจ๊าด! ผมงงอ่ะแล้วก็ไม่เข้าใจมากๆด้วยว่าพี่มันทำแบบนี้ทำไม คือผมอยู่คนละคณะกับพี่มัน ไม่เคยคุย ไม่เคยเจอ พึ่งเจอครั้งนั้นที่ไปโรงอาหารวิศวะอ่ะ มารุกใส่ผมแบบคอมโบ มาอ้อยมาหยอดแบบไม่มีกั๊ก ผมไม่ได้รังเกียจนะ ผมเคารพความรักของเพศเดียวกันด้วยซ้ำแล้วถ้าผมคลิ๊กกับพี่เขาผมก็เอาอ่ะ

แต่นี่คือไม่เลย มาแบบงงๆ มารุกแบบเหวอๆ โว้ย ไม่เรียนแม่งล่ะ! ผมไม่ได้ขึ้นตึกไปเรียนแต่นั่งหายใจทิ้งอยู่ที่ม้าหินอ่อนใต้ตึกแทน

"อ้าว เมียร์น้อยมาทำอะไรตรงนี้"

ไอ้พี่ไพ่ที่ลงจากตึกมาเดินถลายิ้มมาหาผมก่อนที่พี่อิ๊กกับพี่แฮมจะตามมาส่วนพี่สิงฆ์ไม่อยู่และอะไรคือเมียร์น้อย? เรียกกูแคตน้อยกูไม่เคืองมึงหรอก

"เครียดอ่ะพี่"

ผมบอกแล้วฟุบหน้ากับโต๊ะถอนหายใจแรงๆให้พวกพี่มันได้ยินว่าผมเครียดจริง

"เรื่องอะไร"

คราวนี้ผมมองหน้าคนถาม คนพูดคือพี่อิ๊กส่วนพี่แฮมนั่งมองหน้าผมอยู่

"ก็...เออพี่ ผมถามหน่อยว่าเข็มกลัดของโลจิสฯมันมีความหมายยังไงมีค่ามากพอๆกับเกียร์ของวิศวะเลยหรอครับ"

ผมเกยคางบนกระเป๋าแล้วไล่สายตามองพวกพี่ๆ พี่แฮมกับพี่อิ๊กเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยแล้วพยักหน้าก่อนพี่อิ๊กจะเป็นคนเล่าส่วนพี่ไพ่นั่งเล่นโทรศัพท์ไป

"มันมีค่าเท่ากับชีวิตของคณะโลจิสฯ มหาลัยอื่นอาจจะไม่เป็นแบบนี้แต่ที่นี่ไม่ใช่ เมื่อก่อนช่วงที่คณะนี้เปิดใหม่ๆ พวกรุ่นพี่ที่เข้าเรียนต่างประชาสัมพันธ์ให้คณะต่างๆนาๆรวมถึงส่งคำร้องกับผู้บริหารให้คณะโลจิสฯมีของแทนใจเหมือนกับเกียร์วิศวะ แต่มันไม่ได้ง่ายขนาดนั้น รุ่นพี่รุ่นบุกเบิกต่างทำทุกวิถีทางเพื่อให้คณะเรามีของแทนใจเหมือนกับวิศวะ"

"...."

"เพราะเหตุนี้เลยเกิดความบาดหมางระหว่างสองคณะด้วยกัน วิศวะว่าโลจิสฯเลียนแบบแต่จริงๆเราแค่อยากมีของแทนใจให้น้องๆบ้าง หลายๆคนเลือกลงวิศวะเพียงเพราะชอบเสื้อช็อปกับเกียร์โดยคิดว่าสวมช็อปแล้วเท่ มีเกียร์แล้วเท่ในทางกลับกันทางโลจิสฯที่เป็นคณะเดียวที่คนลงเรียนน้อยที่สุดเพราะมันไม่มีอะไรให้จดจำแต่ความสำคัญของคณะมันก็มากพอๆกับวิศวะ พอกับทุกๆคณะ"

"....."

"พวกรุ่นพี่ไม่มีใครยอมแพ้และต่อสู้กับทางผู้บริหารมหาลัยจนได้รับการยอมรับและได้เข็มกลัดแปดเหลี่ยมมาในที่สุด ที่เป็นแปดเหลี่ยมเพราะในแต่ละเหลี่ยมต่างเป็นตัวแทนของความลำบากที่รุ่นพี่ได้เผชิญ เหลี่ยมที่หนึ่งคือความอดทน อดทนต่อสิ่งต่างๆที่ประดังเข้ามาทั้งจากคณะอื่นหรือผู้บริหารแม้แต่ตัวเอง เหลี่ยมที่สองคือความพยายาม พยายามหาหนทางเพื่อคณะ ต่อสู้เพื่อคณะที่รักให้เป็นที่ยอมรับ เหลี่ยมที่สามคือบาดแผล บาดแผลจากสิ่งรอบข้างแต่บาดแผลที่เจ็บที่สุดคือบาดแผลจากตัวเองที่หมดความเชื่อมั่น

เหลี่ยมที่สี่คือความผิดหวัง ผิดหวังที่ไม่มองรอบข้างจนทำให้คนในคณะได้รับบาดแผลไปด้วยโดยที่ไม่ตั้งใจ เหลี่ยมที่ห้าคือความเกลียดชังที่เราได้รับจากวิศวะ เหลี่ยมที่หกคือคำดูถูกของคณะอื่นๆและครูอาจารย์ที่พูดให้ทุกครั้งเวลาเห็นเราดิ้นรน เหลี่ยมที่เจ็ดคือสำเร็จของคณะที่ได้รับการยอมรับจากผู้บริหารและคณะอาจารย์รวมถึงคณะอื่นๆยกเว้นวิศวะและเหลี่ยมสุดท้าย..."

"เหลี่ยมที่แปดคือความรักของรุ่นพี่และรุ่นน้องรวมถึงความรักที่มีต่อคณะ"

พี่อิ๊กไม่ได้พูดเหลี่ยมที่แปดแต่เป็นพี่สิงฆ์ที่พูดมันพร้อมกับนั่งลงข้างผม พี่สิงฆ์วางแก้วโกโก้ลงตรงหน้าผมแล้วส่งกาแฟกระป๋องให้กับพวกพี่ๆ

"ส่วนใบพัดตรงกลางที่มีสามใบคือแรงขับเคลื่อนที่ทำให้แปดเหลี่ยมของคณะรวมเป็นหนึ่งหรือที่เรียกกันว่า ชีวิตของคณะโลจิสฯ เข็มกลัดที่กว่าจะได้มาแทบแลกชีวิตของพวกรุ่นพี่ มันถึงได้สำคัญและมีค่าพอๆกับเกียร์วิศวะแล้วการที่พี่ให้เข็มกลัดกับเราคงพอเข้าใจแล้วใช่มั้ย?"

ผมพยักหน้าเข้าใจก่อนดูดโกโก้ที่ได้มาฟรีๆแล้วแบบนี้...ผมจะให้พี่สิงฆ์เห็นเกียร์ได้หรอวะ? แต่เอ๊ะ...ผมกับพี่สิงฆ์ไม่ได้เป็นไรกันนี่ ทำไมผมต้องสนด้วยอ่ะ นั่นสิ สนทำไม...

แต่ถ้าถามผมว่า เข็มกลัด กับ เกียร์ อันไหนสำคัญ ผมตอบได้เต็มปากว่า เข็มกลัด ก็เพราะผมเป็นเด็กโลจิสฯนี่นา (:

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}