ดองกี้

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

โลจิสติ(ก)ด(ส์)เมียร์ ♡ :: 12 :: รูมเมทกับเดธโน๊ต

ชื่อตอน : โลจิสติ(ก)ด(ส์)เมียร์ ♡ :: 12 :: รูมเมทกับเดธโน๊ต

คำค้น : ฑิวากรณ์ โลจิสติกส์ สิงฆ์เมียร์แคต ดองกี้

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 29.7k

ความคิดเห็น : 30

ปรับปรุงล่าสุด : 31 ม.ค. 2562 23:33 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
โลจิสติ(ก)ด(ส์)เมียร์ ♡ :: 12 :: รูมเมทกับเดธโน๊ต
แบบอักษร

ขณะนี้นาฬิบนผนังห้องบอกเวลาสามทุ่มสิบนาทีแล้ว ผมยังนอนโง่อยู่ๆบนเตียงเหมือนเดิมเพราะผมไม่รู้ว่าจะทำอะไร ไลน์หาพวกเหี้ยสามตัวในไลน์แต่ละตัวต่างหัวเราะและสมน้ำหน้าผมทั้งนั้นอ่ะแถมยังออกไปกินหมูเฮียผิงแล้วถ่ายมาให้ดูอีก เฮียผิงแม่งก็กวนตีนอ่ะ ให้ทั้งกุ้ง หอยเชลล์ ปลาหมึก ทีตอนผมไปทำไมไม่ให้หอยเชลล์มา!

แล้วเพราะผมไม่ได้ไปกินหมูเลยนอนโง่ๆสบตากับจิ้งจกบนเพดานแทน โว้ย โคตรหงุดหงิดอ่ะ หงุดหงิดมากเวอร์! ผมลุกขึ้นนั่งขัดสมาธิแล้วถอนหายใจยาวๆก่อนมองไปรอบๆห้อง มันเงียบเกิ๊นอ่ะ อยู่ๆก็คิดถึงรูมเมทเฉย ถ้าเขาอยู่คงได้คุยกันอ่ะ ผมลงจากเตียงไปเอาสมุดเดธโน๊ตจากกระเป๋ามาพร้อมกับปากกาแล้วกลับมานอนที่เตียงเอาหมอนหนุนที่อก วางสมุดลงแล้วเปิดหน้าแรกก่อนเขียนชื่อของคนที่ผมหมั่นขี้หน้าลงไป

ชื่อแรก มังกร ดนัย ลีลากุล อายุ 25 การตายคือมังกรขาดน้ำคาถ้ำเยอรมัน

ชื่อที่สอง สิงฆ์ สิงหราช (ผมไม่รู้นามสกุลอ่ะลุคTT) ปี3 อายุ 21 คณะโลจิสฯ สาขาการจัดการโลจิสฯ การตายคือว๊ากจนเส้นเสียงพันหลอดลมขาดอากาศหายใจตาย

ก็อกๆๆ!

เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นพร้อมกับคิ้วผมที่เลิกขึ้นนิดๆ ไม่น่าใช่รูมเมทเพราะรายนั้นน่าจะใช้กุญแจไขเข้ามาแล้ว ผมปิดสมุดแล้วลุกจากเตียงเดินออกไปหน้าประตูห้องแล้วเปิดประตู

"พี่หมี? มีอะไรครับแล้วรู้ห้องผมได้ไงเนี่ย"

เซอร์ไพรส์เลยแฮะที่คนมาเคาะประตูคือพี่หมีแล้วมาเคาะตอนสามทุ่มเนี่ยนะ จะมาหลอกล่อผมให้เสียตัวหรอ ไม่เอาหรอก เดี๋ยวยอม ผมล้อเล่น

"พี่จะมาชวนเราไปกินหมูกะทะกับพี่ที่ตึกสองน่ะ พวกพี่ตั้งวงกินกันหน้าหอ ไปไหม?"

เขาไม่ตอบคำถามแต่เอ่ยคำชวนแทน หมูทะหรอ...

"งั้นรอผมแปปนะ"

ผมปิดประตูก่อนวิ่งไปเอาโทรศัพท์กับกุญแจห้องแล้วปิดแอร์จากนั้นก็สวมรองเท้าแตะคีบก่อนเปิดประตูออกไปกินหมูทะไม่ลืมที่จะล็อกห้องให้เรียบร้อย ตอนนี้พี่หมีอยู่ในชุดไปรเวทธรรมดาๆ กางเกงสามส่วนขาสั้นกับเสื้อยืดคอกลมสีขาว ที่คอมีสร้อยเชือกซึ่งมีเกียร์ห้อยอยู่ส่วนรองเท้าเป็นรองเท้าแตะแต่มีราคาอ่ะดูแล้ว

"ทำไมมาอยู่หอได้ล่ะเรา"

เข้าลิฟต์ได้ก็ถามเลย

"พี่ชายผมกลับมาจากเยอรมันอ่ะ มันอยู่หกเดือน แม่เลยให้ผมมาอยู่หอก่อนแลกกับฟิกเกอร์เดือนละสองตัว"

"หึๆ น่ารักนะเราอ่ะ"

พูดยิ้มๆเป็นจังหวะเดียวกับลิฟต์ลงมาชั้นสุดท้ายพอดี ผมกับพี่หมีออกจากลิฟต์แล้วเดินไปหอสอง แค่หน้าหอก็เสียงดังแล้วอ่ะ พี่บางคนยังสวมช็อปอยู่เลย เน่าเวอร์

"เห้ย เมียร์พวกเรามาแล้วโว้ยย"

เห็นหน้าผมหมาในปากก็ทำงานเลยเนาะ

"เมีย(ร์)กูคนเดียวไอ้เวร"

คือผมต้องทำสีหน้ายังไงวะ ต้องเขินหรือเหนียมอายไหมอ่ะ พี่หมีเตะเพื่อนเขาเบาๆให้ลุกออกเพื่อให้ผมนั่ง พี่เขาก็หัวเราะแล้วปัดๆที่ให้ผมอิีก สัส ทำเหมือนผมเป็นเมียพวกมันจริงๆเลยอ่ะ วงหมูกะทะของพวกพี่หมีเป็นแบบง่ายๆ เสื่อสองผืนปูติดกัน เตากับกะทะมีสองวงส่วนพวกหมูและของกินต่างๆนี่เยอะมาก มีเป๊ปซี่มีเบียร์อีกต่างหาก ห่า จะมียาไหมวะ

"พี่กินกันเยอะขนาดนี้เลยหรอ"

"อืม ทุกวันเสาร์น่ะแต่ไม่มีกัญชาหรอกนะ สบายใจได้"

พี่หมียิ้มให้ก่อนคีบหมู กุ้งและปลาหมึกใส่ถ้วยโฟมให้ผมซ้ำยังตักน้ำจิ้มราดให้อีก

"ขอบคุณครับ"

รู้สึกพิการเบาๆเลยแฮะ ผมกินไปมองพวกพี่ๆไป คือพวกพี่เขาก็ดูเป็นคนดีอ่ะแถมบ้าๆบอๆเฮฮาอีก พี่หมีก็ต่างไปจากที่เคยเห็นแต่ไม่รู้ว่าผมคิดไปเองหรือเปล่า ผมรู้สึกว่าพี่หมีเทคแคร์ผมดีเกินไปอ่ะ ผมเป็นผู้ชายนะเว้ย ไม่ต้องคอยปรนนิบัติพัดวีกูก็ได้อ่ะ พี่หมีจะคอยมองถ้วยผมตลอด ถ้าหมูผมหมดพี่แกก็จะคีบมาให้ เขาย่างให้ผมอ่ะเอาตรงๆ ส่วนตัวพี่หมีเองเขากินแต่ผักกับวุ้นเส้น

"พี่กินบ้างดิ ไม่ต้องให้ผมแล้ว"

ผมว่าพลางคีบหมูในถ้วยตัวเองไปใส่ถ้วยพี่เขา

"รออยู่เลย"

"หะ"

"พี่หมายถึง...พี่รอให้เราคีบหมูให้อยู่เลย"

พี่หมียิ้มโชว์ฟันเรียงสวยก่อนคีบหมูชิ้นที่ผมให้เข้าปาก อ่อ ที่ตักให้ผมบ่อยๆนี่คือแผนหรอ ห่าส์ ร้ายจ๊าดด!

"เอ้อ พี่จะขึ้นดอยรับเสื้อช็อปกันหรอ"

"ใช่ ไปไหมล่ะ"

"ผมอยู่โลจิสฯนะพี่"

ผมหัวเราะแล้วยกแก้วเป๊ปซี่ขึ้นดื่ม

"พี่ไม่ได้ชวนไปในฐานะเด็กวิศวะ แต่พี่ชวนไปในฐานะเมียพี่ว๊ากคณะวิศวะต่างหากล่ะ"

"แค่กๆๆ!"

เป๊ปซี่พุ่งยิ่งกว่าน้ำพุกลาง ม. ใครก็ได้กดเลข 199 ให้ผมที ผมรู้สึกร้อนเมื่อโดนไฟอ่อยของพี่หมีเผาอย่างโชติช่วง ผมวางแก้วเป๊ปซี่ลงแล้วทุบอกตัวเองรัวๆ ห่าเอ้ย สำลักเลยแม่ง ไอ้พี่หมีมันหัวเราะแล้วลูบหลังให้ผม ไอ้พวกพี่ๆก็อยากเสือกใหญ่แต่พี่หมีแค่ยิ้มแล้วยักคิ้วหล่อๆ

ผมอยู่กินหมูกะทะถึงสี่ทุ่มกว่าๆก็ขอตัวกลับ พี่หมีจะมาส่งแต่ผมไม่ให้มา ผมจะกลับเอง พี่มันไม่ได้เซ้าซี้อะไรแต่พี่มันแค่พูดว่า

"นอนหลับฝันดีอย่าลืมฝันถึงหมีสวมช็อปคนนี้นะครับ"

อ่อยกูไปอี๊กกกกก พี่หมีแม่งมารัวๆเป็นคอมโบเลยอ่ะ ผมตั้งรับไม่ทันนะเว้ยคือไม่คิดว่าพี่มันจะอ้อยผมขนาดนี้อ่ะ บอกตามตรงว่ารถอ้อยยังน้อยไป พี่หมีแม่งมาทั้งสวนอ้อยอ่ะ ไม่ต้องคว่ำแต่ขุดทั้งสวนมาโยนใส่ผมเลย พอกลับขึ้นห้องอาบน้ำแต่งตัวผมก็ไปขโมยผ้าห่มของรูมเมทมาแล้วหลับซะเลย

วันอาทิตย์ 11.10 น.

กริ๊ก...

ประตูห้อง309 ถูกเปิดออกในช่วงสายของวันอาทิตย์ช่วงเวลาสิบเอ็ดโมงสิบนาที สิงฆ์ถอดรองเท้าใส่ชั้นวางรองเท้าก่อนขมวดคิ้วนิดๆเมื่อมีรองเท้าขนาดเล็กกว่าเขาวางอยู่บนชั้น คิ้วขมวดเข้าหากันก่อนที่เขาจะเดินเข้าไปในส่วนของห้องนอน ความเย็นของแอร์ที่ลอยออกมาปะทะหน้าทำสิงฆ์ขมวดคิ้วหนัก ในช่วงที่เขาไม่อยู่มีรูมเมทคนใหม่มาสินะ? พอเข้ามาในห้องสิงฆ์ก็แทบหลุดขำเพราะรูมเมทคนใหม่ของเขาคือ เมียร์แคต น้องปีหนึ่งคณะเดียวกับเขาที่กำลังเป็นที่นิยมของคนทั้ง ม.

สิงฆ์เดินไปหยุดข้างเตียวแล้วเม้มปากแน่นเพื่อกลั้นขำเต็มที่ ผ้าห่มผืนนี้มันของเขา เขาจำได้แม่นเลย ผ้าห่มสีขาวลายทางสีดำ ที่ไปเอาของเขามาคงเพราะหาไม่เจอสินะแต่ผ้าห่มของเตียงนี้มันไม่มีอยู่แล้ว

"หึ ตอนหลับน่ารักดีว่ะ"

สิงฆ์ยกยิ้มนิดๆแล้วยืนมองหน้าเมียร์แคตอยู่นานสองนาน สำหรับสิงฆ์ ในสายตาของเขาเวลามองหน้าเมียร์แคต เขารู้สึกว่ามันทั้งน่ารัก หล่อ น่าแกล้ง น่าเอ็นดู สารพัดความรู้สึกที่อธิบายไม่ออก หน้าเรียวได้รูป คิ้วเรียงสวย ตาเรียวรีที่มักถลึงจนแทบหลุดจากเบ้าเมื่อใครเรียกเมียร์โดยเฉพาะเขาที่แทบรับลูกตาสองข้างอยู่เสมอ จมูกโด่งรั้นมักเชิดอยู่ตลอดเวลาและชอบแดงเวลาร้อนมากๆ ริมฝีปากเรียวบางกระจับแต่บางครั้งก็อวบอิ่มน่าจูบชอบพ่นคำหยาบบ้างคำตลกบ้าง เขาชอบเวลาปากเล็กๆนี่พูดกับเขาและยิ่งชอบถ้าเมียร์แคตเรียกเขาว่า พี่มึง มันให้ความรู้สึกน่ารักน่าหมั่นเขี้ยวมากที่สุด

"อือ..."

เมียร์แคตขยับตัวนอนตะแคงแล้วดึงผ้าห่มคลุมโปรงแล้วตอนนั้นเองที่เขาเห็นสมุดสีดำวางอยู่ตรงหัวนอน ด้วยความสงสัยปนอยากเผือกเขาเลยเดินไปหยุดตรงหัวเตียง มือหนาเอื้อมหยิบมันมาดูอย่างเบามือ มันเป็นสมุดขนาดธรรมดาปกติแต่ปกหน้าปกหลังเป็นสีดำ ปกหน้ามีตัวอักษรภาษาอังกฤษเขียนว่า DEATH NOTE สิงฆ์เลิกคิ้วขึ้นนิดๆก่อนเปิดดู

"55555555555555555555555555555555555!"

ทันที่เขาเห็นมันเขาก็ห้ามให้ตัวเองกลั้นขำไม่ได้จนต้องดึงแมสสีดำลงมาตรงคาง ริมฝีปากหนาส่งเสียงขำไม่หยุดแม้ตอนนี้เจ้าตัวจะลุกขึ้นนั่งงงๆแล้วก็ตาม สิงฆ์มองประโยคในสมุดอีกครั้ง

สิงฆ์ สิงหราช (ผมไม่รู้นามสกุลอ่ะลุคTT) ปี3 อายุ 21 คณะโลจิสฯ สาขาการจัดการโลจิสฯ การตายคือว๊ากจนเส้นเสียงพันหลอดลมขาดอากาศหายใจตาย

"นามสกุลเปรมฤกษ์ลักษณ์ครับเมียร์ 5555555555555555555555555"

...................

"55555555555555555555555555555555555!"

เฮือก!

ผมสะดุ้งดีดตัวลุกขึ้นนั่งทันทีที่ได้ยินเสียงขำที่โคตรจะดัง ตาสองข้างเบิกกว้างเลิ่กลั่กในรอบสิบเก้าปีของการตื่นนอน ผมมองซ้ายมองขวาก่อนสะดุดกับคนตัวสูงในชุดไปรเวท เสือยืดคอกลมสีเทาตรงขอบแขนเสื้อมีลายหน่อยกับกางเกงยีนส์ขายาว แมสสีดำถูกดึงลงมาอยู่ตรงคางแต่ผมไม่รู้ว่าเป็นใครเพราะมันกำลังหัวเราะตัวงอแต่ในมือมันมีสมุดเดธโน๊ตของผมอยู่ ผมยังคงมองมันงงๆอยู่อย่างนั้นจนกระทั่งมันยืดตัวแล้วยกสมุดขึ้นดูก่อนพูดด้วยน้ำเสียงติดขำว่า

"นามสกุลเปรมฤกษ์ลักษณ์ครับเมียร์ 5555555555555555555555555"

"...."

อ อ อ ไอ้พี่สิงฆ์คือรูมเมทของผมงั้นหรอวะ?! ง ง งั้นที่มันขำก็เพราะ...มันอ่านในสมุดแล้วสิ! ฉิบหายแต่เช้าอ่ะไอ้แคต! รูมเมทของมึงคือคนที่มีชื่ออยู่ในเดธโน๊ต!แล้วตอนนี้มันก็กำลังขำอยู่! ผมฉกแย่งสมุดกลับมากอดแนบอกก่อนวางมันลงบนตักอย่างไม่สบอารมณ์นัก โว้ยย! อับอายขายขี้หน้าสุดๆ!

"ช่วยเปลี่ยนการตายของผมได้ไหม? พรืด! อ่ะแฮ่มๆ!"

มันยกมือปิดปากเพราะหลุดขำก่อนกระแอมไอเบาๆแล้วสูดลมหายใจเข้าลึกๆก่อนมองผมที่นั่งหน้าหงิกอยู่บนเตียง

"เปลี่ยนจากตายเพราะว๊ากเป็นตายเพราะร๊ากกกกเมียร์ได้ไหมครับ?"

"กูไม่มาบันเทิงกับมึงล่ะพี่ แม่ง!"

มันหัวเราะอีกครั้งแล้วเดินกลับไปที่เตียงมัน ให้ตายสิวะ ถ้าพี่เอกบอกผมว่ารูมเมทคือพี่มัน ผมจะไปอยู่หอนอก! นี่พูดจริง!

"อ้อ อย่าลืมเอาแอปเปิ้ลให้ลุคนะเมียร์ ถ้าไม่ให้แอปเปิ้ลเดี๋ยวลุคจะโกรธเอา"

"ไม่ต้องเล่นต่อละป้ะพี่มึง? ไอ้จวยเอ้ย"

"555555555555 น่ารักฉิบหายเลยเด็กไรเนี่ย"

มันล้มตัวนอนบนเตียงแล้วกุมท้องขำต่อ ผมเอาสมุดไปเก็บในตู้แล้วกลับมานอนต่อที่เตียง ไอ้ฉัดเอ้ย ความขลังของลุคกูพลังทลายหมดเลย TT

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}