ดองกี้

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

โลจิสติ(ก)ด(ส์)เมียร์ ♡ :: 11 :: ห้องสุดท้าย

ชื่อตอน : โลจิสติ(ก)ด(ส์)เมียร์ ♡ :: 11 :: ห้องสุดท้าย

คำค้น : ฑิวากรณ์ โลจิสติกส์ สิงฆ์เมียร์แคต ดองกี้

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 30k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 31 ม.ค. 2562 23:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
โลจิสติ(ก)ด(ส์)เมียร์ ♡ :: 11 :: ห้องสุดท้าย
แบบอักษร

07.20 น.

"ทำดีๆดิ๊ล่ะ!"

ผมขมวดคิ้วยุ่งขณะมองไอ้พี่มังกือยกกระเป๋าเสื้อผ้าผมมาที่รถ มันยังไม่ตื่นหรอกครับแต่ผมอ่ะปลุกให้มันมาช่วยขนของส่วนพี่ออสตินปล่อยให้เขานอนต่อไปเถอะ ไอ้พี่เวรนี่เดินมาทั้งๆที่ยังหลับตาแถมลากกระเป๋าผมกับพื้นหญ้า ถ้าไม่ติดว่าตัวสูงกว่าผมจะตบให้ซีลีบั่มสั่นเลยอ่ะ

"ไปดีมาดีนะน้องรัก"

มันส่งจูบให้ผมก่อนหันหลังเดินเข้าบ้านไปซ้ำยังล้วงมือเกาก้นอีก โว้ะ ถ้ามึงไม่หล่อแล้วทำกูจะด่าสถุนเลยจริงๆ ผมถอนหายใจก่อนมองบ้านเป็นครั้งสุดท้ายแล้วขึ้นรถ รถพ่อนี่แหละครับ พ่อต้องไปทำงานอยู่แล้วไงเลยไปส่งผมได้ พ่อผมทำงานจันทร์ถึงเสาร์เลยส่วนแม่เป็นแม่บ้านอยู่ที่บ้านนั่นแหละ มีธุรกิจเล็กๆคือปล่อยเงินกู้ ปล่อยไม่เยอะหรอกครับ ครั้งละสามพัน ห้าพัน มากสุดแม่ให้ได้แค่หนึ่งหมื่น ดอกเบี้ยก็ร้อยละยี่สิบเพราะงี้แหละแม่เลยมีเงินหมุนอยู่ตลอดแถมมีเงินเก็บอีกต่างหาก

"พ่อ อย่าลืมส่งเงินให้ผมด้วยนะ"

พอรถจอดหน้ามหาลัย ผมก็เข้ากอดแขนพ่ออ้อนๆ อยู่หอได้ไม่ซีเรียสแต่เรื่องเงินนี่ซีสุดๆ

"พ่อไม่ลืมหรอกว่าแต่เราเถอะ โอเคแน่หรอที่จะอยู่หอ?"

"ครับบ ผมโอเค ผมไปก่อนนะแล้วพ่อก็ขับระวังๆด้วยล่ะ รักพ่อน้าาา"

ผมหอมแก้มพ่อแล้วแบมือ พ่อหัวเราะก่อนควักเงินให้ผมสามพันแล้วนิ้วชี้แตะปากจุ๊ๆไว้ เรื่องนี้แม่ห้ามรู้เด็ดขาด ผมลงจากรถแล้วเอากระเป๋าที่อยู่เบาะหลังออกมาก่อนยืนมองรถพ่อที่ขับออกไป วันนี้เป็นวันเสาร์ เป็นวันหยุดของผมแต่คนอื่นๆที่มีเรียนก็ยังมาเรียนอยู่ตามปกติ ผมยืนรอพี่รหัสของตัวเองอยู่สามนาที พี่แกก็วิ่งหอบมาหาผม

"โห พี่ไหวป้ะเนี่ยพี่โค้ก พักก่อนป่ะ?"

"ไม่ๆ รีบไปเถอะเพราะถ้าไปช้าเดี๋ยวพี่เอกจะว๊ากเอา"

พี่โค้กเดินนำผมไปที่หอก็คือเดินเข้ามาในมหาลัยเนี่ยแหละแต่ว่าออกไปทางด้านหลังเลยแล้วที่น่ากลัวคืออะไรรู้ป้ะครับ คือทางด้านหลังของหอเนี่ย...มันอยู่หลังตึกวิศวะไง! โอเอ็มจี คือผมมีความจำแย่ๆกับมันอ่ะ ก็ตอนรับน้องคงจำกันได้สินะครับ น้ำตาจะไหลเลย

"อ้าวเมียร์ จะย้ายอยู่หอหรอเรา?"

จังหวะที่กำลังผ่านตึกวิศวะ เสียงๆหนึ่งก็ดังทักทายผม ผมหยุดเดินแล้วหันมองคนพูดก่อนพยักหน้ายิ้มๆ พี่หมีนั่นแหละครับ วันนี้แกใส่แค่เสื้อยืดคอกลมสีขาวรัดอกเปรี๊ยะเลยกับกางเกงสแล็กสีดำส่วนเสื้อช็อปพี่แกถืออยู่

"อยู่กับพี่ไหม? พี่ไล่เพื่อนออกให้"

"แหะๆ ไม่เป็นไรครับ พี่อยู่กับเพื่อนเถอะ"

"แต่พี่อยากอยู่กับเมีย(ร์)นี่ครับ"

โดนไปหนึ่งดอก แต่เช้าเลย พอพี่มันเห็นผมเหวอมันเลยหัวเราะก่อนสวมเสื้อช็อป อยากได้เสื้อช็อปจังเลย...ย้ายมาอยู่วิศวะทันไหม

"มองอะไรครับ?"

"อ่อ ผมว่าเสื้อช็อปของวิศวะสวยดีอ่ะ อยากใส่บ้างแต่เสียดายที่ผมอยู่โลจิสฯ"

ผมยิ้มแห้งๆก่อนหันมองพี่โค้กที่สะกิดผมรัวๆ พอผมจะเดินพี่หมีมันก็คว้าไหล่ผมไว้ พอผมหันไปพี่มันก็พุ่งหน้าหล่อๆเข้ามาจนผมต้องผงะถอยหนี

"เป็นเมียพี่แถมฟรีช็อปและเกียร์นะครับ (:"

"แหะๆ"

ผมหัวเราะแหะๆแล้วรีบเดินตามพี่โค้กไป ขนาดเดินหนีแล้วยังรู้สึกว่าพี่แกมองอยู่เลย จะมาติดใจอะไรผมวะ เท่าที่จำได้คือผมยังไม่เคยไปอ่อยพี่มันเลยนะ ไม่เคยคุยด้วย มาคุยครั้งแรกคือตอนไปโรงอาหารวิศวะนั่นแหละ

"รู้จักพี่หมีด้วยหรอวะ"

พี่โค้กหันมาถามหลังจากเราเข้าเขตหอพักแล้ว

"ก็พึ่งรู้จักสักพักอ่ะพี่ แต่ผมไม่ได้สนิทกับพี่แกขนาดนั้นหรอก"

"พี่หมีร้ายนะเว้ยบอกเลยแถมไม่ค่อยถูกชะตากับพี่สิงฆ์ด้วย อย่าจับปลาสองมือนะเมียร์"

"บ้าหรอพี่ ผมไม่ได้จะจับพวกเขาสักหน่อยเหอะ"

จริงๆอยากบอก จับพ่องมึงอ่ะพี่ แต่พูดไม่ได้พูดได้แค่นั้นแหละ พี่โค้กพาผมมาที่ห้องติดต่อซึ่งอยู่ใต้หอพัก คือหอพักของมหาลัยนี้มันใหญ่และหรูในระดับหนึ่ง คือไม่ได้หรูหราอลังการแต่แค่หรูกว่าหอพักที่ผมเห็นตามเน็ตเวลาหาหอไรงี้ หอพักมีทั้งหมด 2 ตึก ลักษณะเหมือนกันหมดแต่ใต้หอจะต่างกันอย่างหอแรกที่พี่โค้กพาผมมา ใต้หอมีห้องติดต่อห้องพัก ร้านค้าร้านสวัสดิการส่วนตึกสองมีมินิมาร์ทกับร้านอาหารซึ่งเปิดทุกวันจันทร์ถึงเสาร์ เปิดตอนเจ็ดโมงถึงห้าโมงเย็น ออกไปทางหน้าหอเจอตลาดเล็กๆกับเซเว่น คือแบบถ้าอยู่แล้วโอเค ผมจะอยู่จนจบการศึกษาเลยอ่ะ

"นั่งก่อนๆ"

พอเข้ามาในห้อง พี่โค้กก็ให้ผมนั่งลงบนโซฟาหนังสีดำส่วนคนที่เป็นผู้ดูแลหอกำลังง่วนกับคอมของเขาอยู่ พี่โค้กบอกว่าคนๆนี้ชื่อ พี่เอก พี่เอกเคยเป็นศิษย์เก่าของที่นี่และญาติของพี่แกก็เป็นอาจารย์ของมหาลัย พี่เอกเป็นอดีตพี่ว๊ากที่ทุกคนทุกคณะกลัว คือพี่แกว๊ากแบบไม่กลัวเส้นเสียงพังอ่ะ แถมสูงตัวใหญ่อีก เพราะแบบนั้นทางมหาลัยเลยขอให้พี่เอกมาดูแลหอให้ เงินเดือนก็หลายหมื่นอ่ะ คือพี่แกจบวิศวะปริญญาโทอ่ะแต่มานั่งดูแลหอชิลๆ เพื่อให้สมราคมปริญญาที่ได้มา เงินเดือนเลยเยอะหน่อย

"จะมาอยู่กี่เดือนล่ะ"

พี่เอกถามผมทั้งที่ตาแกยังจ้องอยู่หน้าจอ

"เอ่อ ไม่แน่ใจครับ อาจจะจบการศึกษาเลยอ่ะครับ"

ผมไม่กล้าบอกว่าหกเดือนอ่ะ กลัวพี่แกว๊ากว่าหกเดือนจะมาอยู่หาพ่อมึงหรอ ไรงี้ คิดไกลไว้ก่อน พี่เอกพยักหน้าแล้วคีบบุหรี่ที่วางในที่เขี่ยบุหรี่ขึ้นคาบไว้ก่อน มันยังไม่ดับแต่เหมือนว่าพี่แกวางพักมันอ่ะ

"เหลือห้องเดียว มีรูมเมท จะเอาไหม?"

หัสมองหน้าผมนิ่งๆ ผมพยักหน้าทันทีเลย โหย เข้าใจล่ะว่าทำไมคนกลัว พี่แกโคตรโหดเลยเว้ย! หน้าอ่ะโคตรโหดแถมรอยสักที่คอรามไปแก้มซ้ายนั่นอีก ไม่กล้ามีเรื่องเลยอ่ะ

"เออ เอากุญแจไป มึงพาน้องไปชั้นสามห้อง 309 แล้วไม่ต้องเสร่ออยู่ล่ะไอ้หอนอก"

พี่เอกโยนกุญแจห้องให้ผม ผมรับไม่ทันมันเลยหล่นลงบนพื้นห้อง พี่เอกจ้องผมตาไม่กระพริบเลย ผมต้องรีบเก็บแล้วปัดเป่าฝุ่นตามพวงกุญแจด้วยลมหายใจ จ้องขนาดนั้นลุกมาด่ากูเลยเหอะ

"ไปเมียร์"

"เมียมึงหรอวะ?"

พี่เอกจ้องหน้าผมเขม็งกว่าเก่าแถมยังไล่สายตามองตั้งแต่หัวจรดเท้า อือหือ ทำไม ผมเหมือนเมียไอ้พี่โค้กมากขนาดนั้นเลยแงะ

"555555 เปล่าพี่ มันชื่อเมียร์แคต สั้นๆก็เมียร์ มีรอเรือการรันต์"

"ชื่อห่าไรเนี่ย ไปๆๆ"

พี่มันโบกมือไล่แต่ผมชอบนะที่มันบอกชื่อเหี้ยไรเนี่ย ใช่ ชื่อเหี้ยไรเนี่ยแต่ผมพูดกับแม่ไม่ได้ TT ไอ้พี่รหัสมันพาผมขึ้นลิฟต์ไปชั้นสามแล้วพาไปห้อง309 ตามที่พี่เอกมันบอก

"เข้าไปจัดของเลยไป พี่ไปก่อน"

"ขอบคุณครับพี่โค้ก กลับดีๆนะพี่"

พี่มันพยักหน้าแล้ววิ่งไปลิฟต์ ผมสูดลมหายใจเข้าลึกๆก่อนไขกุญแจเข้าห้องไป

กริ๊ก...

เสียงลูกบิดเด้งออกเมื่อผมบิดกุญแจ ผมเปิดประตูเดินเข้าไปแล้วปิดประตูก่อนคลำหาสวิตซ์ไฟ

แป๊ะ...

ไฟสว่างพรึ่บแต่ไร้วี่แววสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่ารูมเทม ผมเลยถอดรองเท้าไว้ในชั้นก่อนเดินแบกกระเป๋าในส่วนที่น่าจะเป็นห้องนอน พอเข้ามาแล้วผมก็นิ่งก่อนมองซ้ายทีขวาที มันมีเตียงสองฝั่งแต่ของผมน่าจะอยู่ฝั่งซ้ายเพราะเตียงฝั่งขวาดูรกๆอ่ะ ผมเลยเบนปลายเท้าไปทางซ้ายแล้วเดินดุ่มๆไปที่เตียง

เตียงมันเป็นแบบสามฟุตมีโครงเหล็กเป็นตัวเตียง ผ้าปูที่นอนและปลอกหมอนถูกพับวางบนเตียงอย่างกับไม่มีใครแตะมันมานานแสนนาน ผมวางกระเป๋าลงบนพื้นแล้วก่อนหยิบผ้าปูกับปลอกหมอนมาสะบัดๆไล่ฝุ่นแล้วจัดการปูผ้าปูที่นอนให้เรียบร้อย สวมปลอกหมอนให้เรียบร้อยแต่ว่า...ผ้าห่มอยู่ไหนอ่ะสัส!

ผมถอนหายใจแล้วเอาเสื้อผ้าไปแขวนในตู้ ดีหน่อยที่มีไม้แขวนเสื้อให้ ตู้เสื้อผ้าเป็นตู้ไม้ สภาพดีอยู่ครับดูใหม่อยู่ อย่างกับไม่ได้ใช้ หลังจากจัดการทุกอย่างเรียบร้อยผมก็นอนพักเอาแรงบนเตียงพอเริ่มร้อนถึงลุกไปเปิดแอร์

รูมเทมผมคงไม่กลับมาวันนี้อ่ะ น่าจะกลับพรุ่งนี้ช่วงเย็นๆ เสาร์-อาทิตย์มันหยุดนี่นะ เขาคงกลับไปนอนที่บ้านแต่มันดีกับผมอ่ะ ผมยังทำใจนอนร่วมกับคนอื่นไม่ได้ อย่างไอ้มังกือมันเป็นพี่ชายผม ผมเลยไม่อะไรแต่กับคนที่ไม่เกี่ยวข้องกันเลยเนี่ยมันต้องใช้เวลาปรับตัวสักนิด แค่คืนนี้ก็น่าจะพอ

Rrrrrr~

ระหว่างที่นอนคิดอะไรโง่ๆบนเตียง เสียงโทรศัพท์ผมก็ดังขึ้นมา ผมเลยล้วงมันออกจากกระเป๋ากางเกงแล้วกดรับสาย เบอร์ไอ้มังกือมันอ่ะ มันโทรมา

"อะไร โทรมาทำไมไอ้เวง"

(555555 ได้ห้องไหมล่ะ)

"เออ ห้องสุดท้ายพอดี ทำไมจะมาเซ่นไหว้อะไรกู"

(กูโทรมาถามให้แม่ ไม่อยากโทรเบอร์มึงหรอกเดี๋ยวไวรัสแดกเครื่อง บายไอ้ควาย)

ติ๊ดๆ

ตัดสายไปแล้ว... ผมเข้าไลน์แล้วอัดเสียงไปด่าแม่ง กวนตีนเหี้ยๆอ่ะพี่นรก! ผมวางโทรศัพท์ลงอย่างหงุดหงิดแล้วลุกไปหาผ้าห่มแต่ถ้าไม่มี ผมจะไปหยิบของรูมเมทมาใช้!

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}