ดองกี้

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

โลจิสติ(ก)ด(ส์)เมียร์ ♡ :: 10 :: ถูกไล่ให้ไปพักหอ

ชื่อตอน : โลจิสติ(ก)ด(ส์)เมียร์ ♡ :: 10 :: ถูกไล่ให้ไปพักหอ

คำค้น : ฑิวากรณ์ โลจิสติกส์ สิงฆ์เมียร์แคต ดองกี้

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 31.3k

ความคิดเห็น : 23

ปรับปรุงล่าสุด : 31 ม.ค. 2562 23:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
โลจิสติ(ก)ด(ส์)เมียร์ ♡ :: 10 :: ถูกไล่ให้ไปพักหอ
แบบอักษร

หลายวันต่อมา

วันนี้แล้วครับที่พี่ชายสุดที่รักผมมันจะกลับมาอยู่ที่บ้าน ตอนนี้พ่อกับแม่ไปรับมันที่สนามบินเลยเหลือผมอยู่คนเดียวในบ้านแล้วเดี๋ยวถ้ามันมาถึงอ่ะ ผมกับมันก็ต้องตีกันเรื่องเตียงอีก เตียงห้องผมมันเป็นขนาดห้าฟุตถึงจะนอนสองคนได้สบายๆแต่ผมชอบนอนคนเดียวมากกว่าแต่ไอ้พี่เวงผมเนี่ย มันนอนดิ้นเชี่ยๆอ่ะแล้วคนอย่างมันอ่ะนะ ถ้ามันจะนอนคนเดียวแล้วล่ะก็ มันสู้สุดใจขาดดิ้นเลยอ่ะแล้วแม่กับพ่อผมก็รักไอ้พี่เวงนี่มากๆเลยด้วยไง กลัวใจแม่จังเล้ยยย

ผมนั่งเล่นนอนเล่นอยู่บนห้องจนกระทั่งได้ยินเสียงรถเข้าบ้านผมถึงลงมาข้างล่างพร้อมต้อนรับพี่ชายด้วยกอดที่อบอุ่นและอบอวลด้วยความรัก แต่ทว่า...

"อ้าวไอ้น้องรัก นี่เมียกูเอง ออสติน สุดที่รักของกู"

ไอ้มังกรเดินเข้ามาในบ้านพร้อมกับแฟนหนุ่มรูปร่างกำยำตาสีฟ้าผมสีทองผิวขาวจั๊วะ ออสตินมองหน้าผมแล้วยิ้มทักทานก่อนยื่นมืออกมาหมายเช็คแฮนด์ ไอ้ผมมันก็คนดีอ่ะเลยยื่นมือไปจับแล้วยิ้มรับก่อนตวัสายตามองพี่ชายตัวดี

"มึงหมายความว่าไงเนี่ยไอ้เวง!"

"ก็หมายความว่าเมียกูจะนอนด้วยไง โง่ขึ้นนะมึงน่ะ ยิ่งโตยิ่งโง่หรอ ลาออกไป๊ เลิกเรียนแล้วไปเก็บขวดขายเถอะไอ้สัส"

เอ้า ด่ากูเฉย ผมยกมือเกาหัวงงๆขณะมองมันปะล่อมปะแล่มกับเมียคือหวานมาก มากจนผมยังไม่หายงง คือห้าปีที่อยู่เยอรมันมึงได้เมียเป็นผู้ชายตาน้ำข้าวที่หล่อกว่ามึงมากเนี่ยนะ?! แล้วอะไรคือเมินน้องที่ห่างหายจากอกห้าปีอ่ะไอ้พี่เหี้ย!

หมับ!

ผมเข้าไปจิกหัวพี่มันแล้วลากมาที่ครัว ไอ้ห่านี่ก็โวยวายเสียงดังจริง!

"จิกผมกูทำไมเนี่ยน้องเวร!"

"นั่นเมียมึงจริงๆอ่ะ?"

"เออ เมียกูเองมึงจะทำไม? รังเกียจ?"

"พ่องเหอะ กูไม่ได้รังเกียจแต่กูอยากรู้ว่าพาทำไม ทำไมไม่บอกกู! มึงก็รู้ว่าเตียงกูมันแค่ห้าฟุตไม่ใช่ห้ากิโลไอ้เหี้ยแล้วดูตัวมึงกับเมียมึงสิ แค่ห้าฟุตยังเอาไม่อยู่เลยแล้วคืนนี้กูจะนอนไหนอ่ะ!"

"มึงนี่โง่ของโง่เลยน้องแคตของพี่มังก๊อนนนนน"

มันลากเสียงยาว สองมือยีแก้มผมจนเจ็บ ผมปัดมือมันออกก่อนจ้องหน้ามัน

"มึงก็นอนพื้นสิไอ้ควาย! นอนพื้นไม่ได้ก็ลงมานอนที่โซฟาแทน จบแล้ว"

"เอ้า นี่กูเจ้าของห้องนะ!"

"คิดว่ากูสนหรอ? เชื่อพี่สิน้องรักมึงนอนไม่ได้หรอก"

มันพูดแค่นั้นแล้วยิ้มให้ผมก่อนเดินออกจากห้องครัวกลับไปหาเมียมันที่นั่งคุยกับพ่อผมอยู่ พ่อผมเก่งอังกฤษนะจ้ะเห็นแก่ๆกลัวเมียแบบนั้นอ่ะ

"ไอ้พี่เหี้ยเอ้ย..."

พูดกับตัวเองเบาๆก่อนเดินออกไปแล้วยิ้มให้ออสตินที่ยิ้มให้ผม ผมพาไอ้มังกือกับเมียมันมาที่ห้องของตัวเองก่อนเปิดแอร์เปิดไฟให้เรียบร้อย

"แล้วไหนเดธโน๊ตกูอ่ะ"

"ในไลน์ไง"

คิ้วขมวดเข้าหากันอัตโนมัติ มันหมายความว่าไงวะ พี่มันคงเห็นว่าผมไม่เข้าใจถึงได้ถอนหายใจเอือมๆแล้วให้ผมเข้าไลน์

"เห็นรูปในไลน์ป่ะ?"

"เออ แล้วยังไงอ่ะ"

"ก็นั่นแหละของฝาก"

"ก็เออไง กูถึงถามไงว่าอยู่ไหนกูจะได้เอาใส่ตู้อ่ะ"

"ก็อยู่ในไลน์ไงสัส มึงสงสัยไรเนี่ย"

มันเท้าเอวมองหน้าผมด้วยความหงุดหงิด ผมขมวดคิ้วอีกครั้งแล้วจ้องหน้ามันสลับกับโทรศัพท์ที่เปิดไลน์ค้างอยู่ อะไรของมันวะเนี่ย

"ก็สงสัยว่าทำไมไม่เอามาให้กูไง!"

"มึงเข้าใจคำว่าของฝากไหม?"

"เออ ของฝากคือของที่มึงซื้อจากเยอรมันมาฝากกู"

"ใช่ แต่กูบอกกับมึงในไลน์ว่าไง"

ผมขมวดคิ้วอีกแล้วก้มมองหน้าจอก่อนเลื่อนอ่านข้อความที่คุยกัน

"ของขวัญ..."

"เออ กูบอกของขวัญไม่ได้บอกของฝาก"

"สัส ล่ะไหนของขวัญ เอามา"

ผมแบมืออีกครั้ง มันถอนหายใจกรอกตามองบนในขณะที่ออสตินยืนมองผมกับพี่มันเถียงกันยิ้มๆ

"กูก็ให้มึงแล้วไงแคต"

"ให้เหี้ยตอนไหนเหอะ มึงแค่ส่งรูปให้กูในไลน์"

"นั่นแหละ กูให้แล้ว กูไม่ได้บอกนี่ว่าจะเอามาให้ที่นี่"

"...."

"แต่กูซื้อแอปเปิ้ลมาฝากมึงแล้ว ยมฑูตจากเดธโน๊ตชอบแดกแอปเปิ้ลนี่ก็ถือซะว่ากูซื้อของจากเดธโน๊ตมาก็ได้เอ้า"

"....."

"ชอบจังเวลามึงทำหน้าโง่ๆเนี่ย เอ็นดู๊เอ็นดู~"

ไอ้มังกือมันยีแก้มผมอีกซ้ำยังหัวเราะเสียงดังสะใจจนออสตินต้องปราม ออสตินมองหน้าผมแล้วยิ้มก่อนที่พี่เขาจะเปิดกระเป๋าแล้วยื่นบางอย่างให้ผม

"ห้าย..."

พี่ออสตินยื่นกล่องๆหนึ่งให้ผม แล้วพูดภาษาไทยสำเนียงแปลกๆ ผมยกมือไหว้ขอบคุณพี่แกแล้วรับมาก่อนค้อนไอ้พี่ชายตัวดีที่นั่งกุมท้องขำแบบไม่มีเสียงอยู่บนเตียง คือถ้ามึงจะอยากขำขนาดนั้นอ่ะ ขำออกมาเลยเถอะ

"เชรด..."

พอแกะกล่องแล้วแบบ...ผมรักพี่ออสติน! ในกล่องมีฟิกเกอร์แอล คิระหรือไลท์ ลุคกับเรม ยกฑูตในเดธโน๊ตที่สำคัญยังมีสมุดเดธโน๊ตให้ผมอีกและของทุกๆอย่างน่าจะส่งตรงจากญี่ปุ่นอ่ะ โห คือแบบ...เหมือนความฝันเป็นจริงอ่ะ จากการ์ตูนวัยเด็กที่ผมคลั่งไคล้ ดูหลายร้อยรอบ ทำสมุดเลียนแบบจนได้จับของจริง อ๊ากกก เอาห้องผมไปเลยครับพี่ออสติน!แต่ถ้าแม่รู้ว่าพี่เขาซื้อให้ คงบ่นหูชาอ่ะ แม่ไม่ชอบที่ผมอยากได้ฟิกเกอร์เท่าไหร่ เพราะของแท้มันแพงมากกกก

"i love you ~"

ผมส่งจูบให้พี่ออสตินก่อนเอาฟิกเกอร์ไปใส่ในตู้โชว์ที่ผมสั่งมาเพื่อฟิกเกอร์โดยเฉพาะ พอเก็บเรียบร้อยผมก็ยิ้มลั้ลลาเดินออกจากห้องปล่อยให้สองผัวเมียสวีทกันไป

ตกเย็น

มื้อเย็นของวันนี้คึกคักเป็นพิเศษเพราะพี่มังกือและเมียที่แสนดีอย่างพี่ออสตินมาร่วมด้วย พี่ออสตินเขาดูแมนมากกก มากจนแบบ...เป็นเมียไอ้พี่เหี้ยนี่จริงๆหรอ

"แม่ครับ กรกับตินขออยู่ที่นี่สักระยะนะครับ กรอยากประหยัดเงินด้วยแล้วตินก็อยากให้แม่สอนทำอาหารไทย กรเลยคิดว่าจะอยู่กับแม่ที่บ้านจนถึงเวลากลับเยอรมัน"

"ก็เอาสิจ้ะ แม่จะได้มีเพื่อนคุยเวลาพ่อกับน้องแคตไม่อยู่แต่ว่าห้องแคตเล็กนี่ จะนอนพอสามคนหรอ"

แม่ถามด้วยความเป็นห่วงพลางตักเนื้อหมูทอดร้อนๆใส่จานพี่ออสติน คือแม่ตักหมูเลยจานผมไปเลยอ่ะ นี่เมียร์แคตลูกแม่นะ! ผมน้อยใจแม่แต่ไม่พูด จำต้องตักหมูทอดกินเอง

"มึงไม่ได้จะมาอยู่นี่หรอพี่"

ผมถามเพราะเมื่อกี้ที่ได้ยินมันบอกจะกลับเยอรมันสินะ?

"ไม่ กูมาเที่ยวเยี่ยมพ่อกับแม่แล้วออสตินอยากเที่ยวไทยด้วยกูเลยพามา"

"อยู่นานป้ะ"

"อาจจะครึ่งปีเพราะงานของกูกับออสตินเป็นธุรกิจส่วนตัวเลยหยุดงานชั่วคราวได้"

"โห ไม่บอกมาเยี่ยมน้องบ้าง น้อยใจจังอ่ะ"

"กูไม่มาเยี่ยมเมียของคนทั้งโลกหรอก"

มันยักคิ้วก่อนแปลให้พี่ออสตินฟังว่าผมกับพี่มันพูดอะไรกันส่วนผมถลึงตาใส่พี่มันรัวๆ

"เมียร์แคต?"

พี่ออสตินมองหน้าผมแล้วพูดชื่อผมด้วยความอึ้งก่อนที่ริมฝีปากสีสดจะฉีกยิ้ม "it's so cute!"(มันน่ารักมาก!)

ผมยิ้มแห้งๆแล้วยกน้ำขึ้นดื่ม ชื่อผมมันน่ารักตรงไหนวะ

"จริงสิ ถ้ากรมาอยู่หกเดือน หนูแคตลูกแม่ หนูย้ายไปอยู่หอที่มหาลัยได้ไหมจ้ะ?"

ทุกสรรพสิ่งบนโต๊ะอาหารเงียบและนิ่งงันชะงักค้างกลางอากาศ เมื่อกี้แม่ว่ายังไงนะ...

"Mom, one more time.."(แม่ อีกทีสิ)

"ย้ายไปอยู่หอสิจ้ะ วันมอร์ไทม์นะ ย้าย ไป อยู่ หอ สิ จ้ะ ลูก รัก"

ไม่ต้องขอวันมอร์ไทม์แม่ให้เองเลยแถมยังยิ้มนางฟ้าแต่ทำไมผมเห็นเขี้ยวกับเขางอกอ่ะ นี่แม่พูดจริงๆดิ พูดจริงๆใช่ไหมอ่ะ แม่จะเอางี้จริงๆอ่ะหรอ ผมลูกแม่นะ..

"แม่.../ค่าจ้างคือฟิกเกอร์เดือนละ 2 ตัวจ้ะ"

"โอ้โห ไม่บอกตั้งแต่เช้า! แคตจะได้ย้ายออกไปเลย ไปเก็บของก่อนนะครับ"

ผมกินน้ำแล้วลุกเดินไปหอมแก้มแม่ก่อนวิ่งขึ้นห้องแล้วเก็บของใส่กระเป๋าและแน่นอนผมเอาสมุดเดธโน๊ตไปด้วย จะเขียนชื่อไอ้พี่มังกือรัวๆ โทษฐานโกหกผมว่าจะซื้อให้ทั้งที่พี่ออสตินเป็นคนซื้อเอง ไอ้ฉัด ไอ้พี่ระยำ พอเก็บของเสร็จผมก็ไลน์ไปหาพี่รหัสแล้วถามเรื่องหอพักของมหาลัย พี่เขาบอกกับผมว่าพรุ่งนี้จะพาไปที่หอแล้วคุยกับผู้ดูแลว่ามีห้องว่างไหม ถ้าโชคดีก็เข้าพักได้เลยแต่ถ้าไม่มี พี่เขาจะให้ผมไปพักกับเขาที่หอนอกก่อน หอพักมันเป็นหอในอ่ะครับแต่เห็นพี่เขาบอกว่ามีร้านสวัสดิการให้ซื้อของใช้ต่างๆรวมถึงมินิมาร์ทเล็กๆใต้หอพักด้วย ไม่ต้องกลัวว่าจะลำบากแถมเดินเท้าจากหอพักไปก็แปปเดียว ไปทางหลังหอแต่ถ้าเป็นรถส่วนตัวต้องออกนอกหน้าหอใช้เวลายี่สิบนาที

แล้วพรุ่งนี้เป็นวันหยุดด้วยสิ ผู้ดูแลหอจะจัดการเรื่องให้หรือเปล่าเหอะ อ้อ ของทางมหาลัยนี้ไม่ต้องเดินเรื่องยุ่งยากครับ เข้าง่ายออกง่ายมาก ไม่เสียค่าที่พักจ่ายแค่ค่าน้ำค่าไฟพอ

สำหรับคืนนี้ขอนอนฝันถึงฟิกเกอร์ลูกรักก่อนแล้วกัน อิอิ เดือนละ 2 ตัวงั้นหรอ 6เดือนก็ 12 ตัว รับเหนาะๆ เต็มตู้เหนาะๆ ซื้อตู้ใหม่เลยเหนาะๆ แคตฟินจังล่ะครับบ~

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}