ดองกี้

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

โลจิสติ(ก)ด(ส์)เมียร์ ♡ :: 08 :: เมีย(ร์)ทั้ง ม. หรือ เมีย(ร์)ของหมี

ชื่อตอน : โลจิสติ(ก)ด(ส์)เมียร์ ♡ :: 08 :: เมีย(ร์)ทั้ง ม. หรือ เมีย(ร์)ของหมี

คำค้น : ฑิวากรณ์ โลจิสติกส์ สิงฆ์เมียร์แคต ดองกี้

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 36.2k

ความคิดเห็น : 42

ปรับปรุงล่าสุด : 31 ม.ค. 2562 23:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
โลจิสติ(ก)ด(ส์)เมียร์ ♡ :: 08 :: เมีย(ร์)ทั้ง ม. หรือ เมีย(ร์)ของหมี
แบบอักษร

"ขอบคุณนะพี่"

ผมมองลายเซ็นที่ได้รับแล้วขอบคุณพี่รหัสที่หน้าง่วง พี่เขาพยักหน้าก่อนเดินไปที่ตึกคณะ ในช่วงบ่ายผมไม่มีเรียนแต่ผมอยู่รอพี่มัน ตอนแรกบอกจะไปหาผมที่โรงอาหารแต่พี่แกง่วงเลยนอนเลยเวลา ผมเก็บลายเซ็นที่ได้รับก่อนเดินออกจาก ม. เพื่อหารถกลับบ้าน ผมจะไปฟ้องแม่ว่าชื่อที่แม่ตั้งให้ผมนั้นกลายเป็นของเล่นของคนทั้ง ม. ไปแล้ว!

ผมโบกแท็กซี่กลับมาบ้านเพื่อความรวดเร็ว ผมคันปากอ่ะอยากจะฟ้องแม่เต็มทีแล้วและผมจะใส่สีเรื่องให้ดูน่าสงสารที่สุดเผื่อแม่สุดที่รักจะเห็นใจ พอแท็กซี่จอดหน้าบ้านผมก็จ่ายเงินแกไปแล้วรีบเข้าบ้านแต่ก่อนจะเจอหน้าแม่ ขอปั้นหน้าเศร้าแปป

"แม่! แคตมีเรื่องมาบอกแม่อ่ะ"

เข้าบ้านไปผมเลี้ยวไปครัวทันทีพร้อมกับหน้าเศร้าๆของตัวเอง แม่หันมามองหน้าผมแล้วเลิกคิ้วขึ้นนิดๆก่อนหันกลับไปทำกับข้าวต่อ เอ้า! นี่ลูกหน้าเศร้าขนาดนี้ไม่สนใจหน่อยหรอ...

"จะมาแสดงอะไรอีกล่ะจ้ะ?"

ถามทั้งๆที่หันหลังให้ลูกคนนี้ ผมเบ้ปากแล้วเลื่อนเก้าอี้ลงนั่งก่อนแนบแก้มลงบนโต๊ะ

"แคตอยากเปลี่ยนชื่ออ่ะแม่จ๋า คือวันนี้พี่มันล้อชื่อแคตอ่ะ ลั่นโรงอาหารเลย"

"ล้อยังไงไหนบอกแม่มา"

"ป้าไก่ครับ! ของเมียร์! ผมจ่ายเอง! งี้อ่ะแม่ คือมันเป็นพี่ว๊ากคณะแคตแล้วมันเลี้ยงก๋วยเตี๋ยวแต่ดูประโยคพูดมันดิ!"

"พี่เขาเอ็นดูชื่อหนูไงลูก ไม่เห็นมีอะไรน่าอายเลยนี่"

แม่เขย่ากะทะสองสามทีก่อนเทกับข้าวลงในจานแล้วล้างกะทะก่อนต่อด้วยเมนูใหม่

"คือแคตกลายเป็นเมียร์คนทั้ง ม. แล้วแม่! คือคำว่าเมียร์จากชื่อแคตอ่ะ พวกมันเข้าใจความหมายว่า เมียแบบผัวเมียอ่ะ มันมีแค่คณะแคตอ่ะแหละที่รู้ว่าเมียร์มาจากคำว่าเมียร์แคตที่เป็นสัตว์"

"แม่ว่าน่ารักออก หนูเลิกคิดมากแล้วไปเปลี่ยนชุดซะ ถ้าได้งานมาก็ทำแล้วถึงเวลากินข้าวแม่จะขึ้นไปเรียก"

"แม่อ่าาา~"

แล้วผมเลือกอะไรได้ไหมนอกจากลุกออกจากครัวแล้วทำตามที่แม่บอก วันนี้ผมไม่ได้งานอะไรมาทำหรอกเพราะอาจารย์แกแค่บ่นๆแล้วยัดความรู้แบบนอนสต็อปในช่วงสามสิบนาทีสุดท้ายก่อนออกไป แค่นั้นแหละ พอผมขึ้นห้องมาอย่างแรกเลยก็คือเปิดแอร์แล้วกระโดดลงบนเตียงที่แสนนุ่มนิ่มแล้วกลิ้งไปกลิ้งมา

คิดไปคิดมา พรุ่งนี้ผมไม่อยากไปเรียนเลยอ่ะ นึกภาพออกเลยว่าผมต้องเจออะไรบ้างแล้วมีเรียนเช้าด้วยประเด็น อยากจะร้องไห้แล้วกอดขาแม่เรื่องเปลี่ยนชื่อชะมัด ผมถอนหายใจหนักๆก่อนลุกขึ้นถอดชุดแล้วไปอาบน้ำและแน่นอนว่าผมเปิดคอนเสิร์ตในห้องน้ำด้วย ระบายความรู้สึกที่อัดอั้นออกไปให้หมด!

ตกเย็น

เมื่อถึงเวลามื้อเย็นกับครอบครัว แม่ขึ้นไปตามผมเหมือนปกติแต่หัวข้อสนทนาวันนี้คือชื่อผม แม่อวดพ่อใหญ่เลยว่ามีแต่รุ่นพี่เอ็นดูชื่อผม เรียกเมียร์ๆน่ารักเนอะคุณ พ่อผมจะทำอะไรได้อ่ะนอกจากพนักหน้ายิ้มๆแต่พอพ่อมองผม สายตาพ่อเต็มไปด้วยความเห็นใจ อยากขอบคุณพระเจ้าที่อย่างน้อยท่านก็ไม่ได้ดลบันดาลให้พ่อเห็นดีเห็นงามด้วยความเต็มใจ

"แคตจ้ะ อีกอาทิตย์กว่าๆพี่ชายเราจะกลับจากเยอรมันแล้วนะ"

ผมชะงักช้อนที่กำลังจ้วงผัดผักเข้าปากแล้วเหลือบสายตาขึ้นมองหน้าแม่ช้าๆ

"แม่ว่าไงนะ?"

"พี่ชายหนูจะกลับมาแล้วจ้า"

แค่นั้นแหละ ความอยากอาหารผมหายไปทันที ไม่ใช่ผมว่าผมไม่รักพี่แต่ผมไม่อยากเจอมัน! ไอ้พี่สิงฆ์ว่ากวนส้นตีนแล้วนะ ไอ้ห่านี่กวนตีนกว่าอีก! ผมกินน้ำแล้วรีบขึ้นห้องเพื่อไลน์ไปหามัน ตอนนี้ที่ไทยแค่ทุ่มกว่าๆที่เยอรมันน่าจะราวๆบ่ายสามได้เพราะเวลามันช้ากว่าไทยห้าชั่วโมง

กูชื่อแคต :: ไอ้พี่ มึงจะกลับบ้านแล้วหรอ

ผมจ้องหน้าจอมือถือตาไม่กระพริบ ขอร้องล่ะ ตอบมาทีว่าไม่กลับ

พี่เวงตะไล :: ใช่จ้ะ คิดถึงกูป้ะน้องรักกกก

อย่าแปลกใจชื่อ ผมตั้งให้มันใหม่เองอ่ะ ชื่อไลน์มันจริงๆคือ MANGKORNz. มังกรอ่ะ มันชื่อมังกรส่วนผมเมียร์แคต อ้อ ไม่ใช่พี่น้องแท้ๆนะครับ เป็นลูกพี่ลูกน้องกันอ่ะแต่แม่มันเป็นน้องสาวแม่ผม แต่ว่าท่านเสียชีวิตไปด้วยโรคร้ายสามปีแล้วส่วนพ่อของพี่มันเลิกกับคุณน้าไป คุณน้ามีแฟนใหม่เป็นคนเยอรมันและก่อนที่ท่านจะเสีย ท่านฝากฝังให้แฟนใหม่ของท่านดูแลพี่มังกรให้เหมือนลูกแท้ๆ ด้วยเหตุนี้มันถึงเสร่ออยู่เยอรมันเกือบห้าปีตั้งแต่คุณน้าเสีย

ความสนิทสนมของผมกับมันนี่ยิ่งกว่าพี่น้องในไส้อีกอ่ะ แม่ผมกับแม่พี่มันมีลูกแค่คนเดียวเหมือนกันแถมเป็นผู้ชายทั้งคู่ พวกผมเลยสนิทกันมากกกแต่พอโตขึ้น ไอ้ห่านี่ก็กวนตีนจนผมไม่อยากเจอหน้ามันอ่ะ

กูชื่อแคต :: คิดถึงกับผีอ่ะดิ อย่ากลับมานะไอ้เชี่ยยยย กูไม่อยากโดนมึงกวนตีนใส่

พี่เวงตะไล :: ว้าาา เสียใจจัง พี่ชายคนนี้อุตส่าซื้อของขวัญให้

พี่เวงตะไล :: *ส่งรูปภาพ*

กูชื่อแคต :: กลับมาตอนนี้เลยได้ไหมอ่ะ คิดถึ๊งงงคิดถึงงงง 🖤

ภาพที่มันส่งมาคือฟิคเกอร์เรื่องเดธโน๊ต! เรื่องโปรดผมเองแต่ผมไม่ได้ติ่งอะไรมากมายอ่ะเพราะของมันแพงเกิน ตอนนั้นยังเด็กเลยไม่มีตังเก็บ ผมเลยซื้อได้แค่สมุดโน๊ตธรรมดาๆแล้วระบายสีทำเลียนแบบของจริงก็แค่นั้น ผมคุยกับพี่มันสักพักก็เข้าเล่นเกมแล้วเข้านอน พรุ่งนี้เรียนแปดโมงจ้า ต้องแหกขี้ตาไปแต่เช้าเลอ

07.10 น.

@มหาวิทยาลัยฑิวากรณ์

ขณะนี้ผมกำลังเดินหาวเข้ามหาลัย แม่ปลุกผมตั้งแต่หกโมงเช้า ให้ผมกินข้าว นมจืดและขนมปังจากนั้นก็ให้พ่อขับรถมาส่งส่วนตอนเย็นคงต้องกลับบ้านเอง

"เมียร์ครับ พี่ขอเฟสเราหน่อยดิ"

แค่ก้าวแรกของเช้าวันใหม่ในรั้วมหาลัยผมก็เป็นเมียร์พี่หน้าหล่อนี่ล่ะ พี่แกยื่นโทรศัพท์มาให้ไอ้ผมก็ไม่กล้าปฏิเสธด้วยไงเลยจำใจให้ไป

"ตั้งใจเรียนนะเมียร์!"

เดินมาสามนาทีผ่านตึกนิเทศ เสียงตะโกนจากใต้ตึกก็ดังขึ้น ผมหยุดแล้วหันไปมองก่อนก้มหัวขอบคุณ ไอ้สาสสส เกิ๊นนนนนนไปล่ะ!เกินไปจริงๆอ่ะ ผมเดินหน้ายุ่งไปที่ตึกด้วยความเร็วเท่าที่ขาสั้นๆจะทำได้

"เมียร์คะ ตั้งใจเรียนนะ"

คราวนี้เป็นสาวสวยสวมเสื้อช็อป น่าจะปีสอง พี่เขามองผมยิ้มๆแล้วหันไปคิกๆกับเพื่อน อือหือ ตลกหรอเจ้! ผมยิ้มแห้งๆแล้วถอนหายใจ เอาวะ อีกนิดก็ถึงคณะตัวเองแล้ว

"แคต! มึงเป็นเมียคนทั้งมหาลัยแล้วหรอวะ ผัวเยอะนะมึงอ่ะ 5555555"

ไอ้บัววิ่งมาดักหน้าผมแล้วหัวเราะ ผมยกตีนถีบมันก่อนหันไปหาไอ้โซ่ที่ยืนกลั้นขำ

"มึงจะขำก็ขำ จะกลั้นให้หน้าแก่ลงกว่าเดิมทำไม"

คราวนี้ไอ้บัวขำหนักกว่าเดิมส่วนไอ้โซ่หน้านิ่งแล้วมองผมเคืองๆ ผมกลัวที่ไหนอ่ะ ผมก็มองกลับดิ มันขำชื่อผมตั้งแต่เมื่อวานล่ะ นอกจาเรื่องชื่อของผมแล้ว ไอ้ห่านี่ก็มีประเด็นคือหน้าแก่ก่อนวัย ถึงมันจะหล่อแบบไทยจ๋าเลยก็เถอะ แต่หน้ามันก็แก่อ่ะ นึกว่ายี่สิบแปดยี่สิบเก้า ผมอุตส่าไม่พูดเรื่องหน้ามันล่ะนะ แต่หมั่นไส้ล่ะ พูดหน่อยแล้วกัน

"เชี่ย 55555555555555 คนนึงชื่อเหี้ย คนนึงหน้าแก่ เข้ ตลกอ่ะเพื่อนกู"

บัวขำจนบ็อปสั่นด้วยความหมั่นไส้อย่างมิได้นัดหมายผมกับไอ้โซ่เลยตบหัวไอ้บัวไปทีแล้วแยกย้าย ผมเดินขึ้นตึกด้วยอารมณ์ที่คุกกรุ่นนิดๆ ผมรู้สึกเหมือนตัวเองตกเป็นเมีย(ร์)คนทั้ัง ม. ทั้งที่ยังไม่ได้เสียกัน รู้สึกถูกลวนลามและเล้าโลมทางสรรพนามเรียก รู้สึกถูกปู้ยี่ปู้ยำทั้งที่ไม่มีใครทำอะไรผม

เข้ เพราะชื่อนี่แหละที่ทำให้ผมเสียตัว! ยาเสียสาวที่ว่าแน่ยังแพ้ชื่อเสียตัวของผมอ่ะ!

จึกๆ

ระหว่างที่นั่งฟังอาจารย์พูดหน้าห้อง คนที่นั่งข้างๆผมก็สะกิดไหล่ผมเบาๆ ผมเลยหันไปมองแล้วเลิกคิ้วขึ้นนิดๆ ถ้าจำไม่ผิดเธอคือคนที่กรี๊ดผีเผ่นนี่หว่า ผมพึ่งมารู้ตอนที่พวกปีหนึ่งเล่าสู่กันฟังอ่ะ เธอนี่แหละที่บอกแบบชิลๆว่า กูกรี๊ดไว้ก่อนอ่ะ ผีก็ผีเถอะต้องมีเผ่นเพราะเสียงกูอ่ะ แล้วตอนนี้เธอกำลังสะกิดผมพร้อมกับเลื่อนโทรศัพท์ของตัวเองมาตรงหน้าผม

"ดูนี่สิเมียร์แคต"

ผมละสายตามองหน้าจอโทรศัพท์ที่เข้าแอปเฟซอยู่ก่อนถลึงตาใส่จอแล้วก้มหน้าลงจนแทบสิงโทรศัพท์ น นี่มัน...เพจของมหาลัยที่คอยอัพเดทเกี่ยวกับรูปหนุ่มๆสาวๆสวยๆหล่อๆลงในเพจ ชื่อเพจว่า Cute Boy&Girl THIVAKORN แล้วโพสล่าสุดคือคลิปที่ผมเดินอยู่แล้วมีแต่เสียงเรียกเมียร์ๆ แล้วอะไรที่ทำให้ผมแทบสิงโทรศัพท์รู้ไหมครับ แคปชั่นไงสัส!

'ฑิวากรณ์ต้องเขียนประวัติศาสตร์อันเลื่องลือขึ้นมาใหม่ ก็เพราะว่าหนุ่มน้อยหน้าตาน่ารักคนนี้กลายเป็นเมีย(ร์)ของคนทั้งมหาลัยเพียงข้ามคืน! เอาล่ะสิ นี่รับทั้งชายทั้งหญิงเลยหรอคะ!? สงสัยงานนี้พี่ต้องไปเรียกน้องบ้างแล้วล่ะ คิๆ

PS.น้องเขาชื่อ เมียร์แคต ค่ะ ปี1 คณะโลจิสฯ ชื่อที่แสนน่าเอ็นดูที่สุดในโลก'

เกินไปอ่ะ เกิ๊นนนนนไป! แล้วยิ่งคอมเมนท์นะ เมียจ้ะ เมียจ๋า เต็มหมด รอเรือกับการรันต์หายไปไหนอ่ะพวกเวง! ผมถอนหายใจเครียดๆแล้วส่งโทรศัพท์คืนเธอไป

"ลาออกทันไหม"

"เราว่าน่ารักดีออก ทั้งรุ่นพี่แล้วก็รุ่นเดียวกันเอ็นดูเมียร์แคตจะตายไป"

"เรียกเราแคตก็ได้ เมียร์แคตมันยาวไปอ่ะ"

"เรียกเมียร์เราได้ไหมอ่ะ ฮ่าๆๆๆ ล้อเล่นๆ"

ผมทำหน้าซังกะตายใส่เธอ เธอเลยบอกว่าล้อเล่น แหม นี่ถ้าไม่ติดว่าเป็นผู้หญิงแล้วสวยนะ ผมยันหงายหลังไปแล้ว พอจบคลาสตอนห้าโมงเช้าแล้วลงจากตึก มันก็เหมือนๆเหมือนทุกวันอ่ะครับ คือมีแต่คนมองผม เรียกผมเมียร์ๆ คณะอื่นแม่งก็เอาด้วยอ่ะ

"เมียร์จ๋าาาาาาาา~"

เสียงนี้คือเสียงไอ้ปาล์ม นี่มันลงทุนวิ่งจากตึกคณะมันมาถึงนี่เลยหรอ มาเพื่อเรียกผมเมียร์จ๋าเนี่ยนะ

"จ๋าาาาพ่องงง!"

พอมันมาหยุดตรงหน้าเลยด่าเข้าให้ มันหัวเราะคิกคักแล้วกอดคอผมก่อนพากันไปโรงอาการคณะวิศวะ วันนี้เราจะไปหาไอ้บัวกับไอ้โซ่กันครับระหว่างทางที่เดิน ผมกับไอ้ปาล์มก็คุยกันเรื่องมหาลัยนี่แหละว่าเรียนยากอย่างนั้นอย่างนี้ เข้ากับใครไม่ได้บลาๆในขณะที่ผมเข้าได้กับทุกคน มันก็บ่นนอยด์ๆกลัวผมทิ้ง ผมเลยบอกมันว่าไม่ต้องกลัวกูทิ้งเพราะืุกวันนี้กูยังไม่รู้เลยว่ากูเข้ากับใครได้บ้าง ทุกคนล้วนเข้าหาผมทั้งนั้นอ่ะ เข้ามาแกล้งมาแหย่ เรียกเมียร์ๆอยู่นั่นแหละ

เรามาถึงโรงอาหารของคณะวิศวะกันแล้วต่อไปคือมองหาไอ้บัวกับไอ้โซ่ซึ่งมันนั่งโง่ๆอยู่กลางโรงอาหารเลย เด่นไปไหมจ้ะเพื่อนเอ้ย... ผมกับไอ้ปาล์มเดินไปหาแล้วนั่งลง

"ว่าไงจ้ะเมียร์ของทุกคน"

บัวปากหมาไงจะใครล่ะ ผมทำหน้าตายแล้วถีบขามันใต้โต๊ะ กวนตีนไม่มีที่สิ้นสุดจังอ่ะ

"พวกมึงไปซื้อนะ กูไม่ลุกไปอ่ะ"

ผมรีบบอกแล้วก้มหน้าแนบโต๊ะหลบสายตาคนอื่นที่มองมายิ้มๆ พวกพี่สาวก็ดูจะเอ็นดูผมเหลือเกิ๊น มองมาด้วยสายของคนเป็นแม่แล้วหันไปหัวเราะคิกคักส่วนพวกผู้ชายก็ขำแบบไม่กั๊ก สาสสสสส ออกทันไหม ไม่แดกล่ะข้าวอ่ะ

ปาล์ม บัวและโซ่ลุกไปจัดการเรื่องของกินส่วนผมนั่งเล่นโทรศัพท์ระหว่างรอ ก็รู้สึกนะว่ามีคนมองอ่ะ แต่ผมไม่ได้สนใจจนกระทั่งมีคนนั่งลงข้างๆ ผมถึงละสายตาไปมอง

"ครับ?"

ใครวะ ผมไม่รู้จักอ่ะแต่จากเสื้อช็อปที่ใส่และเกียร์ที่ห้อยอยู่คือเขาเป็นนักศึกษาคณะนี้และถ้าเดาไม่ผิด น่าจะอยู่ปีสามไม่ก็ปีสี่

"เป็นเมีย(ร์)คนทั้ง ม. หรอเราอ่ะ"

พี่มันถามแล้วเท้าศอกบนโต๊ะมือค้ำแก้มมองผมยิ้มๆ

"มั่วล่ะป้ะ ก็แค่ชื่ออ่ะ"

"น้องน่ารักว่ะ"

เอ้า ไอ้จวย กูต้องเขินไหมนี่ ผมยิ้มแหยๆแล้วเบือนหน้าหนีแต่ทว่าประโยคถัดมาของพี่แกทำหันกลับไปมองด้วยความงุนงงขั้นสุด

"แล้วอยากเป็นแค่เมีย(ร์)หมีป่ะ?"

"หมี?! หมีที่ไหนพี่"

"ตรงหน้าเมียร์ไงครับ"

"....."

"พี่ชื่อแบร์แต่เพื่อนเรียกหมี ถ้าอยากเป็นแค่เมีย(ร์)หมี ติดต่อพี่ได้ตลอดเวลานะครับ (:"

พูดจบพี่หมีแกก็ลุกไปเลย ปล่อยให้ผมมองตามด้วยความงุนงง คือจีบหรืออ้อยผมวะ? ผมถอนหายใจอย่างอ่อนแรงแล้วถไลตัวลงไปหลบใต้โต๊ะ โว้ย ทั้งสิงฆ์ทั้งหมี ไอ้สัส หน้ากูเหมือนเจ้าหน้าที่สวนสัตว์หรือไงถึงเข้ามาหากูจัง แม่ครับ สัญญาณSOS ลูกขอเปลี่ยนชื่อเถอะ TT ไม่ไหวแล้ว ผู้หญิงไม่เข้าหาหนูเลยแม่ แคตไม่ไหวแล้วโว้ยยยยย!

....................................................

พี่แบร์(หมี) อายุ 21 ปี3 วิศวะ (อิมเมจ :: แบคโฮ Nu'est)


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}