เฌอรามิล/ษุรอยยา/วาเลนไทน์

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

คนมีอดีต ตอนที่ 2

ชื่อตอน : คนมีอดีต ตอนที่ 2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 437

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 02 พ.ค. 2562 21:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
คนมีอดีต ตอนที่ 2
แบบอักษร

“เร็ว ๆ หน่อยสิคุณ ลูกค้าเต็มร้านแล้วไม่เห็นเหรอ” เสียงทุ้มก่นบ่น

เย็นมากแล้ว แต่ผู้คนที่มาจับจ่ายใช้สอยในตลาดแห่งนี้ยังจอแจอยู่เนือง ๆ วันนี้เป็นวันแรกที่หรัณย์พาหล่อนมาช่วยขายของ โดยปกติตลอดหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมา เขาจะปล่อยให้หล่อนพักผ่อนอยู่ที่ห้อง กว่าจะกลับก็ดึกดื่น จนหล่อนเริ่มเบื่อหน่าย

จึงหาทางออกด้วยการขอตามชายหนุ่มมาขายของด้วย หล่อนรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าเขาขายลูกชิ้นหมูปิ้ง แต่ไม่เคยรู้ว่าเขาจะทำเองทุกขั้นตอน ไม่ได้รับซื้อแบบสำเร็จรูปมาใช้เหมือนเจ้าอื่น ๆ อีกทั้งหน้าร้านก็มีดีไซน์ ตกแต่งเหมือนไม่ใช่ร้านขายลูกชิ้น

โดยร้านเป็นห้องแบ่งให้เช่าเหมือนทั่ว ๆ ไป ด้านหน้าร้าน ชายหนุ่มมีเคาน์เตอร์ไม้ตัวใหญ่สำหรับวางถาดปูทับด้วยใบตอง เพื่อใส่ลูกชิ้นที่ย่างเสร็จแล้ว มีชามแก้วใส่ผักแต่ละชนิดวางเรียงสลับสีกัน โหลใส่น้ำจิ้มสองอย่าง ทั้งน้ำจิ้มมะขาม และน้ำจิ้มซีฟู้ด แล้วแต่ลูกค้าจะเลือกบริโภค ถัดมาเป็นอุปกรณ์อื่น ๆ ในการอำนวยความสะดวกสำหรับลูกค้าที่ซื้อกลับ ทุกอย่างเน้นเป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อม หรือทำร้ายธรรมชาติน้อยที่สุด

ด้านนอกมีโต๊ะเก้าอี้สำหรับลูกค้าที่ต้องการรับประทานที่ร้านสี่ชุด เมื่อออร์เดอร์จำนวนที่ต้องการแล้ว ลูกค้าก็นั่งรอจนกว่าถึงคิวที่ย่างเสร็จ หรัณย์จะใส่ลูกชิ้นในชามกระดาษชานอ้อยพร้อมผัก มีครกดินเผาขนาดเล็กใส่น้ำจิ้มทั้งสองอย่าง แล้วยกเสิร์ฟ

            “เห็น... แต่จะให้ทำยังไง ให้ไล่กลับเอาไหม ร้านจะได้โล่ง” หล่อนตอบกลับกระฟัดกระเฟียด ขณะยืนเสียบลูกชิ้นแล้วนำไปย่างบนเตาถ่านอยู่ด้านในของร้าน ความร้อนจากไฟบวกกับอากาศอบอ้าว แทบทำให้หล่อนเป็นบ้า ตั้งแต่เกิดมาจนอายุยี่สิบแปด ครั้งนี้เป็นครั้งที่สองที่หล่อนรู้สึกว่าตัวเองทำผิดพลาดใหญ่หลวง

            ครั้งแรกก็เรื่องคชากูล ที่โง่ดักดานอยู่นานนับสิบปี โดยไม่ได้เอะใจอะไรเลย...

            “ถ้าจะอยู่ด้วย... ก็ต้องช่วยทำมาหากิน ไม่งั้นก็ไปซะ” หรัณย์บอก ขณะกำลังหยิบลูกชิ้นใส่ถ้วยซึ่งทำจากกระดาษชานอ้อย ราดน้ำจิ้ม และโรยหน้าด้วยผักชี จากนั้นนำถ้วยลูกชิ้นย่างใส่ในถุงกระดาษสีน้ำตาลขนาดพอเหมาะ แล้วใช้ที่คีบ คีบผักสองสามอย่างใส่ไปให้ด้วยส่งให้ลูกค้าที่ยืนรอหน้าร้าน

            ด้วยความเอาใจใส่ ทำให้เกิดความล่าช้า แต่นั่นก็อาจเป็นเสน่ห์ที่ทำให้ร้านของเขาเป็นที่นิยม คนเข้าคิวยาวเหยียด จนทำขายแทบไม่ทัน นอกเหนือจากนั้นคงเป็นรสชาติ และความสะอาดเอี่ยมอ่อง แค่ร้านขายลูกชิ้นหมูย่างธรรมดา ๆ แต่คุณภาพระดับภัตตาคารมาเอง ย่อมเป็นจุดขายได้อย่างดี

            ทั้งชุดที่สวมใส่ในร้านก็ต้องสะอาด มีผ้ากันเปื้อน มีหมวกเก็บคลุมผม และถุงมือ อุปกรณ์ทุกอย่างนอกจากจะมีส่วนร่วมในการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมแล้ว ก็ยังต้องจัดเก็บมิดชิด ล้างทำความสะอาดทุกครั้ง ทั้งก่อนเริ่มงาน และหลังทำงานเสร็จ

            หรัณย์จะเคร่งครัดมาก ทุกอย่างต้องได้มาตรฐานอย่างที่เขาต้องการ ณธิดาเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไม หล่อนไม่เคยเห็นร้านขายลูกชิ้นที่ไหน ‘เยอะ’ เท่านี้มาก่อน

            ไม่ใช่ให้เยอะนะ... แต่เรื่องเยอะมากมายก่ายกอง!

            “คำก็ไล่ สองคำก็ไล่... ถ้ามีที่ไป ฉันคงไม่อยู่ให้นายทารุณแบบนี้หรอก” ตอนออกจากโรงแรมมานอกจากชุดเจ้าสาว และเครื่องประดับที่ติดตัวมาแล้ว หล่อนก็ไม่มีอะไรเลย เงินสักบาทก็ไม่มี

            “ทารุณ... เฮอะ! ผมเนี่ยนะทารุณคุณ” เขากล่าวกลั้วหัวเราะ ส่ายหน้าไปพลาง มือก็ระวิงอยู่กับการให้บริการลูกค้า

            “ก็ใช่สิ... เกิดมาฉันไม่เคยต้องมานั่งตากแดดตากลมแบบนี้ซะหน่อย” หล่อนกระเง้ากระงอดต่อว่าต่อขาน เพราะมัวแต่สาละวนอยู่กับการพลิกลูกชิ้นบนตะแกรงย่าง จึงไม่ได้เห็นว่าหรัณย์กำลังมองหล่อนด้วยความแปลกใจ

            “จำได้แล้วเหรอ... ว่าตัวเองเป็นใคร”

“คือ... ฉัน...” หญิงสาวอึ้ง รู้สึกพลาดมาก ๆ ที่เผลอพูดอะไรออกไปโดยไม่ทันคิด หล่อนกัดริมฝีปากมองชายหนุ่มที่หยุดภารกิจทุกอย่างแม้กำลังอยู่ในช่วงวุ่นวาย

“ว่าไง... ถ้าจำได้แล้วก็ดี” เขาย้ำ น้ำเสียงเย้ยหยันพิก

“เปล่าหรอก แค่มีอะไรแว็บ ๆ เข้ามาในหัว พอกลับไปคิดอีกที มันก็หายไปแล้ว”

“ไว้จะพาไปหาหมอ ถ้ารู้สึกไม่สบายตรงไหน ก็บอกละกัน”

“ขอบใจนะ... ซัน...” หล่อนยิ้มเจื่อน เมื่อเห็นท่าทีจริงจังของเขา

“วันนี้ถ้าขายได้...”

“จะจีบกันอีกนานไหมไอ้หนุ่ม แหม... ทำอย่างกับโลกนี้มีกันสองคน โน่น! แหกตาดู ลูกค้าแถวยาวไปถึงชายแดนแล้วโน่น” ป้าลูกค้าคนหนึ่งที่ยืนอยู่ในแถวตะโกนขึ้น หรัณย์รีบขอโทษขอโพยแล้วก็ทำหน้าที่ของตัวเองต่อ

ณธิดาก็เช่นกัน แม้จะไม่ชอบวิถีชีวิตเช่นนี้ แต่หล่อนก็คิดว่ายังดีเสียกว่าต้องกลับไปใช้ชีวิตแบบเดิม ๆ อย่างน้อย ก็ขอเวลาพักใจเงียบ ๆ ในโลกอีกโลกหนึ่ง ที่หล่อนเป็นเพียงผู้หญิงธรรมดา ชื่อลูกชิ้น

ความคิดเห็น