ดองกี้

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

โลจิสติ(ก)ด(ส์)เมียร์ ♡ :: 07 :: เดบิวต์แจ้งเกิด

ชื่อตอน : โลจิสติ(ก)ด(ส์)เมียร์ ♡ :: 07 :: เดบิวต์แจ้งเกิด

คำค้น : ฑิวากรณ์ โลจิสติกส์ สิงฆ์เมียร์แคต ดองกี้

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 34.3k

ความคิดเห็น : 27

ปรับปรุงล่าสุด : 31 ม.ค. 2562 23:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
โลจิสติ(ก)ด(ส์)เมียร์ ♡ :: 07 :: เดบิวต์แจ้งเกิด
แบบอักษร

ได้พักวันนึงหลังเจอรับน้องผีหลอกไปแล้ววันนี้ก็เป็นวันแรกที่ผมได้เข้าเรียนแต่ผมมีเรียนตอนเก้าโมงเป๊ะๆเลยนัดเพื่อนๆมานั่งจับกลุ่มนินทาชาวบ้านที่โต๊ะม้าหินอ่อนใต้ต้นไม้ใหญ่หน้าตึกคณะบริหารธุรกิจ

"พวกมึงสนุกไหมอ่ะ รับน้องสนุกไหม~"

ไอ้ปาล์มเอ่ยถามขณะที่มันนอนเกยคางกับกระเป๋าแล้วขยับสายตามองผมที มองไอ้บัวที มองไอ้โซ่ที สภาพมันน่าสมน้ำหน้ามากเพราะดูจากโหงวเฮ้งแล้วคงเรียนมาหนักตั้งแต่วันแรกเลยสินะ

"สนุกห่าไรล่ะ เลอะฉิบหายกูโดนแม่ด่าตั้งแต่เห็นกูเปื้อนโคลนจนกูมาเรียนยังด่าไม่หยุดเลย"

ไอ้บัวทำหน้าตายแล้วเท้าแขนกับโต๊ะมือค้ำแก้มเซ็งๆส่วนมืออีกข้างก็จกขนมเข้าปาก

"อีกหนึ่งอาทิตย์พวกกูก็ต้องขึ้นดอยรับเสื้อช็อป โคตรจะลำบากเลยสัส"

ไอ้โซ่บ่นบ้างแต่ผมอยากจะบอกพวกมันเหลือเกินว่านั่นน่ะสนุกที่สุดแล้ว พอไอ้บัวกับไอ้โซ่บอกไปแล้วไอ้ปาล์มเลยหันมาทางผมแทนทำให้ไอ้สองตัวนั้นหันมาด้วย

"ไรอ่ะ พวกมึงต้องการอะไร๊~"

"รับน้องมึงเป็นไงอ่ะ กูได้ข่าวว่ามึงดังในคณะมากนี่"

ไอ้บัวพูดยิ้มๆทำให้ไอ้ปาล์ที่ซังกะตายในตอนแรกฟื้นคืนชีพด้วยความอยากเสือก ผมเบ้ปากแล้วดูดน้ำในแก้วด้วยอารมณ์ขุ่นเคืองนิดๆ พอคิดเรื่องนี้มันก็ทำให้ผมโมโหจริงๆนะ ตั้งแต่เดินเข้า ม. มา พอเจอเพื่อนร่วมคณะร่วมคลาสพวกมันก็เรียกผมเมียร์ๆเลยทำให้คนอื่นๆในระแวกนั้นได้ยินแล้วถามไถ่ว่าทำไมเรียกผมเมียร์ แต่คำว่า เมียร์ ในความคิดคนอื่นคือ เมีย ในขณะที่คณะผมคือ เมียร์ เนี่ย ออกเสียงเหมือนกันแต่ความหมายต่างกันแต่ช่างเถอะ มันใช้อะไรกับสถานการณ์ตอนนี้ไม่ได้

"ดังเพราะชื่อกูไง เรียกกูเมียร์ๆอยู่นั่นแหละไอ้พี่สิงฆ์แม่งตัวดีเลยยยย! กวนตีนกูสุดๆถ้าไม่ติดว่าเป็นรุ่นพี่นะกูด่าไปล่ะ"

ผมถอนหายใจแรงๆแล้วดูดน้ำในแก้วปืดๆจนเสียงน้ำดังเพราะน้ำหมด ผมใช้ลิ้นดันหลอดออกจกาปากก่อนหยิบขนมเข้าปากเคี้ยวๆ

"ส่วนรับน้อง มึงรู้ป้ะว่าแม่งนัดมารับน้องตอนกลางคืนอ่ะ เจอผีไปอีกจ้าแต่ดีที่กูผ่านเลยได้เข็มกลัดมา"

ผมชี้เข็มกลัดที่ติดตรงเนคไทให้ดูส่วนลายเซ็น พี่รหัสไลน์มาหาผมแล้วว่าจะเอามาให้ตอนเที่ยงๆที่โรงอาหารคณะเพราะพี่แกมีเรียนตอนบ่ายเลยจะเข้ามาช่วงนั้น

"เข้! รู้งี้กูลงโลจิสฯกับมึงล่ะจริง!"

ไอ้บัวดูตื่นเต้นมาก ผมลืมไปว่ามันไม่ใช่ผู้หญิง

"ไอ้บัว ไปได้ล่ะ"

ไอ้โซ่สะกิดบัวเมื่อถึงเวลาเรียน สองตัวนี้มีเรียนตอนแปดโมงสี่สิบและนี่ก็ยี่สิบห้าแล้ว กว่าจะไปถึงก็สามสิบห้าเพราะคณะวิศวะอยู่ห่างพอสมควร

"เออๆ เจอกันตอนเที่ยงที่โรงอาหารคณะโลจิสฯนะเว้ย"

"ห เห้ย!"

ผมอ้าปากเหวอที่แม่งจะมาโรงอาหารคณะผม ผมรู้จุดประสงค์พวกมันไง! ไอ้บัวแลบลิ้นแลิ้นตาก่อนวิ่งออกไปส่วนไอ้โซ่ยิ้มเจ้าเล่ห์แล้วเดินผิวปากไปชิลๆ โอ้โห เพื่อนนรก เห็นเรื่องเพื่อนเป็นเรื่องสนุก!

"กูไปล่ะ กูเข้าสามสิบห้า เจอกันตอนเที่ยงนะเพื่อนร้ากกกก"

ผมมองไอ้ปาล์มเคืองๆ มันหัวเราะเสียงดังก่อนวิ่งถือกระเป๋าขึ้นตึกไป ฮึ่ย! ถ้าแม่ผมอนุมัติเรื่องชื่อเมื่อไหร่นะ เดี๋ยวเจอกันเลย! ผมลุกขึ้นสะพายกระเป๋าแล้วเก็บเศษขนม ซองขนมไปทิ้งก่อนเดินไปตึกคณะตัวเอง ระหว่างทางผมรู้สึกว่ามีคนมองเลยหันไปดูปรากฎว่าเป็นคนที่ผมไม่รู้จัก เป็นนักศึกษาจากคณะอื่นๆที่มองผมยิ้มๆ ผมเลยยิ้มตอบก่อนหุบยิ้มเมื่อได้ยินประโยคต่อมา

"เมียร์ครับ"

เมียร์แคตไอ้สัส!!!

ผมกระฟัดกระเฟียดเดินเร็วๆไปที่คณะ ตลอดทางมีแต่คนทักผมเมียร์คะ เมียร์ครับ ไปไหนครับเมียร์ ระวังๆนะเมียร์เออ มึงก็ระวัง ระวังตีนเมียร์แคตจะไปเตะปากมึงอ่ะสัส! พอมาถึงตึกโลจิสฯผมก็เดินขึ้นตึกไปเลย ไม่สนใจว่าใครจะเรียกด้วย แม่ง เหมือนเรื่องตลกอ่ะ บางทีผมก็ไม่ตลกไงแต่ถ้าผมไปด่าเดี๋ยวมันจะทำให้คนเกลียดผมแล้วกลับกลายเป็นว่าผมถูกแอนตี้ ผมพึ่งปีหนึ่งอ่ะ ไม่อยากมีเรื่องตั้งแต่เข้าเรียน

พอนาฬิกาบอกเวลาเก้าโมงเป๊ะๆ อาจารย์ประจำวิชาก็เดินเข้ามาทันที มาตรงไปไหม'จารย์ ปล่อยให้พวกผมได้พักทำใจก่อนเถอะ อาจารย์วางกระเป๋าและโน๊ตบุ๊คลงบนโต๊ะก่อนเดินมาหยุดหน้าชั้นเรียน

"สวัสดีค่ะนักศึกษาทุกคน"

"สวัสดีครับ!/สวัสดีค่ะ!"

"เมื่อวานนายสิงหราช พี่ว๊ากคณะพวกเธอมาขอให้อาจารย์ยกเลิกคลาสเพราะพวกเธอไม่ไหว มันจริงหรือเปล่าคะนักศึกษา?"

ทำไมประโยคสุดท้ายเจ้แกกดเสียงต่ำจังอ่ะ พวกเราตอบเป็นเสียงเดียวกันว่า

"จริงครับ/จริงค่ะ"

เจอผีไปเต็มๆคงไหวอ่ะ บางคนอาจจะเจอผีปลอมแต่เล่นแต่งจัดเต็มขนาดนั้นก็ต้องมีหลอนจริงอ่ะ

"มันไม่ใช่เรื่องเลยที่ทำให้พวกเธอต้องหยุดพักตั้งแต่คลาสแรกทั้งที่มันเป็นช่วงเวลาเริ่มต้นที่ดีแล้วแท้ บลาๆๆๆ"

เชื่อไหมครับว่าอาจารย์แกบ่นเรื่องยกคลาสที่พี่สิงฆ์มันขอตั้งแต่ชั่วโมงเรียนแรกจนถึงชั่วโมงสุดท้าย ตอนเหลือสามสิบนาทีสุดท้าย อาจารย์แกรีบยัดๆๆความรู้ให้พวกผมแบบนอนสต็อปมาก จดเลคเชอร์กันให้ควั่กแล้วพอหมดเวลา อาจารย์ก็บอกวันนี้พอแค่นี้ก่อนค่ะแล้วเจอกันจากนั้นก็รวบของออกไปเลย ทิ้งให้พวกผมนั่งงงอยู่ราวๆนาทีกว่าก่อนสติจะกลับมาแล้วพากันออกจากห้อง

"เมียร์โว้ยย!!"

ลงจากตึกได้แค่ก้าวเดียวเสียงเรียกชื่อผมก็ดังลั่นจนคนหันมอง ผมถลึงตาแทบหลุดเพราะจำเสียงได้ ไอ้ปาล์ม ไอ้บัวและไอ้โซ่ยืนเรียงหน้ากระดานสามตัวครบซ้ำไอ้บัวยังโบกมือหยอยๆให้ผมอีก คนรอบข้างต่างมองมาที่ผมอย่างสนใจ คือแค่กูชื่อเมียร์แคตเองอ่ะ ไม่ต้องสนใจขนาดนั้นก็ได้ไหมล่ะ

ผมเดินไปหาพวกเหี้ยแล้วยกเท้าขึ้นหมายจะถีบไอ้บัวแต่มันกระโดดหลบทัน ไอ้ฉัด!

"กวนตีนกูอ่ะพวกเหี้ย!"

ด่าพวกมันอย่างไม่สบอารมณ์แต่แทนที่จะขอโทษเสือกหัวเราะแล้วกอดคอบังคับผมไปโรงอาหาร ผมต้องจำใจเดินตามไปอย่างเลี่ยงไม่ได้ เริ่มหิวล่ะด้วยไงเลยสมยอม ตลอดทางเพื่ือนๆที่เจอชะตากรรมผีหลอกก็เข้ามาทักผมกับเพื่อนๆบ้าง พวกปีสองคณะผมก็เรียกเมียร์ๆไม่หยุดแต่ไอ้บัวมันให้ผมใจเย็น ผมเลยยิ้มรับแล้วพยักหน้าส่งๆไป

พอมาถึงโรงอาหารคณะผม ไอ้ปาล์มก็พุ่งไปจองโต๊ะที่ว่างอยู่ก่อนนั่งลงแล้วรอพวกผมไป ปาล์มมันตัวเล็กอ่ะมันเลยไวกว่าใคร ขนาดตอน ม.6 ก็ได้มันนี่แหละจองโต๊ะในโรงอาหารให้ตลอด

"พวกมึง ไปที่อื่นกันเถอะว่ะ"

ผมนั่งลงแล้วกระซิบบอก เมื่อกี้ผมเห็นไอ้พี่สิงฆ์มันมองมาที่ผมอ่ะดิ สายตามันบอกมึงเจอกูแน่เมียร์จ๋า คือลุคพี่ว๊ากของมันไม่มีแล้วตอนนี้ผมเห็นแต่ลุคกวนตีนอ่ะ

"ไม่เว้ย มานั่งขนาดนี้แล้วต้องซื้อข้าวแดกละป้ะ?"

ไอ้ปาล์มเลิกคิ้วขึ้นนิดๆแล้วบุ้ยปากไปทางร้านข้าวซึ่งมันคือรหัสประจำกลุ่มพวกผมที่มีคำแปลว่า กูจองโต๊ะแล้วพวกมึงก็ไปซื้อข้าวมาแดกสิไอ้สัส! ผม บัวและโซ่เลยลุกเดินไปร้านข้าว ผมยืนต่อคิวที่ร้านก๋วยเตี๋ยว อยากกินเล็กตับน้ำตกพิเศษถั่วงอกแล้วซื้อให้ไอ้โซ่มันด้วย มันชอบกินหมี่หมูน้ำตกพิเศษกระเทียมเจียว ชอบจังอ่ะกระเทียมเจียว ส่วนไอ้บัวมันไปร้านข้าวเพราะมันต้องซื้อข้าวกะเพราหมูกรอบให้ไอ้ปาล์มส่วนของมันข้าวผัดหมู ไอ้โซ่มันไปซื้อขนมกับน้ำสี่ขวดแทน

"ซื้ออะไรครับเมียร์?"

เสียงนี้... ผมถอนหายใจก่อนเอี้ยวหน้าไปมองไอ้พี่สิงฆ์ที่ยืนล้วงกระเป๋าต่อคิวอยู่หลังผม

"ไม่เจือกนะฮะ"

ทำเสียงสองแล้วเดินไปข้างหน้าเมื่อแถวขยับ

"เมียร์ไม่น่ารักกับพี่เลยว่ะ พี่น้อยใจนะเนี่ยเมียร์"

"พี่มึง อย่ากวนตีนตอนคนหิวดิ"

คนโมโหหิวน่ากลัวนะจะบอกให้โดยเฉพาะคนอย่างผม ไอ้พี่สิงฆ์มันหัวเราะก่อนแขนหนักๆของมันจะวางลงบนหัวผม

"อ่ะๆ มื้อนี้เลี้ยงเอง"

"หูย ทำดีย์"

ผมยกนิ้วโป้งให้พี่มัน พี่มันเลยผลักหัวผมเบาๆ พอมาถึงคิวผม ผมก็สั่งก๋วยเตี๋ยวไปสองถ้วย ระหว่างที่รอผมก็ยืนมองนั่นมองนี่ไปเรื่อยจนลืมไปว่าไอ้คนที่ยืนอยู่ด้านหลังผมมันหายไปไหนแล้วไม่รู้ อ้าว ล่ะไหนบอกจะจ่าย ไอ้พี่เวงงง

"ได้ล่ะจ้าหนู"

ผมหันตามเสียงก่อนยิ้มรับกับถ้วยก๋วยเตี๋ยวร้อนๆสองถ้วย ผมยกมาวางตรงโต๊ะปรุงเครื่องก่อนรอฟังแม่ค้าว่าทั้งหมดเท่าไหร่

"ทั้งหมดร้อยยี่สิบจ้ะ"

โหย ถ้วยละหกสิบเลยอ่อ แพงเกิ๊นนนน แต่มันก็คุ้มอ่ะเพราะถ้วยป้าแกใหญ่มาก เส้นเอย เนื้อเอย จัดเต็มสุดๆ ผมยิ้มให้แกแล้วล้วงเงิินออกจากกระเป๋าแล้วจังหวะที่ผมยื่นเงินไปให้ป้า เสียงๆหนึ่งที่ดังจากที่ไกลๆก็ดังขึ้น

"ป้าไก่ครับ! ของเมียร์! ผมจ่ายเอง!"

มือที่ถือแบงค์สีแดงและสีเขียวชะงักค้างกลางอากาศพอๆกับรอบข้างที่ตอนนี้เงียบเป็นป่าช้าไปแล้ว ผมตวัดสายตามองไอ้พี่สิงฆ์ที่ตอนนี้แม่งยืนเต็มความสูงอยู่ที่โต๊ะกลุ่มมัน กลับไปตอนไหนไอ้ฉัด! มันมองมาที่ผมยิ้มๆสายตาแม่งทะเล้นจนเอ็นตีนกระตุก

"....."

"กินให้อร่อยนะเมียร์! เบิ้ลได้พี่เลี้ยงเมียร์ไหว!"

มึงไหวแต่กูไม่ไหวล่ะพี่มึง! ไอ้เชี่ยยยยยย! แล้วเสียงพี่ว๊ากแบบมันอ่ะ เบาที่ไหนล่ะครับ! ทั้งโรงอาหารและนอกโรงอาหารได้ยินถึงกับหยุดเดินแล้วมองเข้ามา เสียงพี่มันชัดระดับเฮชดีในจอแก้วคุณภาพสามสิบสามล้านนิ้วชัดเจนทุกเฉดสี ไม่ต้องใช้แว่นทรีดีเพิ่มความสมจริงเพราะพี่มันสมจริงยิ่งกว่าระบบทรีดีอีกสัส!

"เมียร์ครับอย่าอึ้งนาน เดี๋ยวก๋วยเตี๋ยวเย็นแล้วจะไม่อร่อย"

"เมียร์ครับพ่อง! เมียร์แคตไอ้สัสพี่สิงฆ์!!"

"55555555555555555555555555!"

ทั้งโรงอาหารหัวเราะลั่นรวมถึงกลุ่มพี่มันด้วย ผมเก็บเงินเข้ากระเป๋าแล้วยกถ้วยก๋วยเตี๋ยวไปที่โต๊ะ คงไม่ต้องบอกนะครับว่าเพื่อนสามตัวของผมจะเป็นไง มันขำจนกุมท้องตัวงอไปหมด สัส! ตลกมากมั้ง!

แล้วหลังจากนั้น จากที่ไอ้พี่สิงฆ์ตะโกนลั่น ผมก็กลายเป็นคนที่คนทั้ง ม. รู้จัก เหมือนได้แจ้งเกิด เหมือนเป็นนักร้องเคป็อบที่เดบิวต์แล้ว ไปไหนมาไหนมีคนรู้จัก มีคนเข้ามาทัก มีคนมองยิ้มๆเหมือนเขืินแต่เปล่าเลย พวกเขาหัวเราะชื่อผมมันน่าแกล้ง เหอะ! เดบิวต์ผิดเรื่องไปไหมล่ะ!!!

.............................

ไม่ได้หายไปไหนน้าาาา พอดีสิงฟิคชั่นลองค่ะ 55555555555 >< เรื่องนี้เราอัพไป 52 ตอนแล้วในฟิคชั่นลอง เดี๋ยวจะทยอยอัพให้นะคะ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}