`l2ainl3๐y`

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : One Chapter 6 : Friends (P.I)

คำค้น : Ai, Yaoi, NC, ไอ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 20 มิ.ย. 2558 21:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
One Chapter 6 : Friends (P.I)
แบบอักษร

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/5068/727831161-member.jpg

Chapter 6

Friends

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/5068/469539534-member.jpg

 

ก๊อก ก๊อก!!

“เฮ่ย...ไมไวจังวะ” คิระหันไปมองตามเสียงเคาะประตูเพราะไม่คิดว่าเวลานี้จะมีใครมาหาพวกเขาอีก น่าจะเป็นพี่ชายของไทน์นั่นแหละแต่มันเร็วเกินไปหรือเปล่า? เพิ่งจะ 10 นาทีเองล่ะมั้งหลังจากที่วางสายไป ฮารุกิยักไหล่ก่อนจะเดินไปเปิดประตูอย่างรวดเร็วเพราะดูอีกฝ่ายจะใจร้อนมากถึงขั้นเคาะประตูถี่ยิบจนแทบจะพังเข้ามาอยู่แล้ว

“ขอโทษนะครับที่มารบกวน” ฮิคาริโค้งให้อีกฝ่ายทันทีโดยไม่ทันได้มองหน้า ร่างสูงก้าวอาดๆเข้าไปในห้อง พลางกวาดสายตาเพียงไม่กี่วินาทีก็สามารถเข้าถึงตัวหนุ่มน้อยผมเงินที่ยังคงนอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียง ฮิคาริคุกเข่าลงข้างๆ เตียงก่อนจะลูบผมนุ่มสีเงินเบาๆ ไทน์ไม่เป็นไรแค่ดูเพลียนิดหน่อย ไม่มีรอยแผล ไม่ได้บาดเจ็บ

“ขอบคุณมากๆ นะครับ ผมฮิคาริ ไอ เป็นพี่ชายของไทน์” ฮิคาริลุกขึ้นก่อนจะโค้งให้อีกฝ่ายอีกครั้ง รุ่นพี่ทั้งสองคนของไทน์ดูไว้ใจได้ และน่าจะเป็นที่พึ่งอย่างดีของคนรักของเขา

“ผมฮารุกิครับ นี่เพื่อนผม คิระครับ คุณฮิคาริ...ไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ ผมจะช่วยดูแลไทน์เอง” ฮารุกิพูดพลางโค้งให้อีกฝ่ายเช่นกัน ดวงตาสีน้ำตาลสดใสสบกับดวงตาสีนิลดำขลับของฮิคาริอย่างเป็นมิตร พี่ชายของไทน์หล่อเอามากๆ และดูเป็นคนมีการศึกษาจากการแต่งตัวและมารยาท ถึงจะไม่มีความคล้ายคลึงกับไทน์เลยแม้แต่น้อยแต่ถ้าเจ้าตัวบอกว่าเป็นพี่ชาย...ก็ไม่มีอะไรน่าสงสัย

“ฝากตัวด้วยนะครับ” หนุ่มผมทองพูดอีกครั้งพร้อมกับส่งยิ้มเปล่งประกายที่ทำให้ฮิคาริรู้สึกเหมือนอยู่ต่อหน้าโฮสต์รูปงาม ไหนจะคำพูดประหลาดนั่นอีก...ฝากตัวอะไรกัน?

“ไทน์...เขาเปราะบางมาก ยังเด็กมากๆ ยังไงผมฝากด้วยนะครับ” ชายหนุ่มเจ้าของใบหน้าหล่อเหลาราวเทพบุตรพูดกับอีกฝ่ายพร้อมกับอุ้มร่างบอบบางของคนรักไว้แนบอก ไทน์ขยับตัวซุกที่อกแกร่งของฮิคาริทันที มือบางเกาะเกี่ยวที่ไหล่หนาแน่นอย่างรู้หน้าที่ราวกับรู้ว่าสุดที่รักของเขามารับแล้ว

“...อือออ ไอ...” ร่างบางละเมอออกมาขณะที่นอนหลับอยู่บนที่นั่งข้างคนขับทำให้ฮิคาริต้องหันมามองอย่างห่วงใย จะไหวหรือเปล่านะไทน์...ถ้าเป็นไปได้เขาไม่อยากปล่อยให้สุดที่รักของเขาต้องไปอยู่อย่างโดดเดี่ยวแบบนั้นเลย แต่จะให้เลี้ยงไทน์เหมือนไข่ในหิน ไม่ต้องผจญโลกเลยมันจะส่งผลเสียกับไทน์ในอนาคต ถึงจะทรมานที่ต้องห่างกันแบบนี้ แต่เพื่อชีวิตที่ดีของไทน์เขาจำเป็นต้องทำ

“รักทายครับ รักมากๆ” ฮิคาริพูดก่อนจะมอบจุมพิตให้กับร่างบางเบาๆ หลังจากจัดการเช็ดตัว เปลี่ยนเสื้อผ้าให้ไทน์เรียบร้อยแล้ว นี่เขาคิดมากไปเองหรือว่ามันมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นจริงๆนะ?...กระดุมเสื้อหายไปหลายเม็ด ผมก็ยุ่งผิดปกติมาก ที่สำคัญริมฝีปากสีหวานวันนี้ดู...บวมเจ่อและไม่ได้เป็นสีชมพูอ่อน...ไทน์ไม่ได้ป่วย แต่เหมือน...

“...ไอ...กลับมา...” ร่างบางยังคงละเมอออกมาอย่างไร้สติ แต่คำพูดแต่ละคำทำให้หัวใจของผู้ฟังร้าวระบมไปหมด ฮิคาริสูดหายใจเข้าปอดครั้งหนึ่งก่อนจะเดินออกจากห้องไปเพราะไม่อยากได้ยินคำพูดที่ฟังแล้วปวดใจของไทน์อีกแล้ว

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/5068/1396344658-member.jpg

 

“เมื่อวานมีเรื่องอะไรงั้นเหรอครับ? เล่าให้ชั้นฟังได้มั้ย?” ร่างสูงพูดขึ้นระหว่างที่เขาและไทน์กำลังทานอาหารเช้าด้วยกัน ร่างบางวางช้อนลงทันทีเพราะจู่ๆ ความอยากอาหารมันก็หายไปหมดเพียงแค่คิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อวานนี้ ตั้งแต่ก้าวเท้าเข้าไปในรั้วมหาวิทยาลัยนั่นก็มีเรื่องราวมากมายเกิดขึ้นราวกับอยู่มาหลายเดือน เมื่อวานนี้...ผู้ชายที่เกือบจะเรียกได้ว่าเป็น “เพื่อน” ลากเขาไปที่บ้านแล้วเขาก็เกือบถูกทารุณกรรมทางเพศ โชคดีที่หนีมาได้...ดีที่รุ่นพี่ฮารุกิอยู่เป็นเพื่อนแล้วก็ช่วยปลอบ แต่การปลอบประโลมอาจจะเกินเลยไปหน่อย

“ผมแค่...รู้สึกไม่ดี ทะเลาะกับเพื่อนนิดหน่อยครับ” ไทน์อ้ำอึ้งนึกหาคำตอบอยู่นานกว่าจะคิดออก ไม่รู้ว่าไอจะเชื่อเขาแค่ไหนเพราะดวงตาสีนิลคู่นี้ไม่เคยมองอะไรพลาดเลย เขาจะให้ไอรู้ไม่ได้เด็ดขาดว่าคนใกล้ตัวกำลังจะพาเขาไปข่มขืน มันไม่ใช่เรื่องที่ไอจะต้องเข้าไปช่วยเพราะนี่มันคือมหาวิทยาลัยไม่ใช่โรงเรียนอนุบาลที่เวลาเด็กทะเลาะกันพ่อแม่ก็จะเข้ามาต่อว่า อีกอย่างสร้อยข้อมือของเขาก็ยังอยู่กับผู้ชายสารเลวคนนั้น ถ้าไอรู้ไอต้องโกรธมากจนไปลากคอเพ่ยมาเชือดแน่ๆ

ไทน์...เพ่ยเปิดบทสนทนาทันทีที่เห็นหน้าไทน์เดินเข้ามาในห้อง หนุ่มหน้าหวานหันไปยิ้มให้เล็กน้อยก่อนจะเลือกที่นั่งที่ห่างจากเพ่ยมากที่สุด ผู้ชายคนนี้เป็นคนอันตราย ไม่ควรเข้าใกล้เด็ดขาด!!

ไทน์ชั้นขอโทษ ไทน์เพ่ยพูดไล่หลังร่างบางที่เอาแต่เดินหนีเขาทั้งวัน เขารู้ว่าสิ่งที่เขาทำมันเลวมากจนไม่สามารถให้อภัยได้ แต่ไทน์...ไทน์อ่อนโยนมาก มากซะจนเขาคิดว่าไทน์จะให้อภัย...ในสิ่งที่เขาทำ...ผู้ชายคนนี้ไม่เหมือนคนอื่นๆที่เขาเคยเจอ

“อย่ามายุ่งกับผมอีก...อย่าแตะต้องตัวผมอีก” ในที่สุดร่างบางก็ตัดสินใจเผชิญหน้ากับผู้ชายที่เขาคิดว่าเลวที่สุดในชีวิต ดวงตาสีเงินจับจ้องใบหน้าหล่อตี๋ของเพ่ยหลิงที่ตอนนี้เปี่ยมไปด้วยความเศร้าหมอง ไทน์กัดริมฝีปากของตัวเองอย่างอึดอัดเพราะอีกใจเขาก็สงสารผู้ชายคนนี้เหลือเกิน เพราะอยากได้ความรักถึงได้ไขว่คว้าทุกสิ่งที่คิดว่าจะเติมเต็มหัวใจที่ว่างเปล่าของตัวเองได้ แม้กระทั่งแย่งของรักของคนอื่นก็ต้องทำ...

“ได้ แต่...ยกโทษให้ชั้นได้มั้ย...นะไทน์” เพ่ยหยิบสร้อยข้อมือสีเงินที่ถูกห่อด้วยผ้าเช็ดหน้าออกมาจากกระเป๋ากางเกง ไทน์ยื่นมือไปรับมันมาก่อนจะยิ้มบางๆ ส่งให้หนุ่มผมบลอนด์ ใครจะหาว่าเขาบ้าก็ได้ แต่เขามั่นใจ...ว่าเพ่ยไม่ใช่คนเลว ไม่อย่างนั้นเมื่อวานนี้เพ่ยคงไม่ปล่อยเขาออกมา คงไม่ฟังสิ่งที่เขาพูด ชายหนุ่มคนนี้มีบางอย่างเหมือนกับเขา รอยยิ้มที่ไร้ความสุขแบบนั้น...เหมือนกับยิ้มของเขาก่อนที่จะเจอไอ...

เพ่ย...สัญญากับไทน์ได้มั้ยว่าจะไม่ทำอะไรไทน์อีกร่างบางถามย้ำอีกครั้งเพราะความหวาดกลัวจากเหตุการณ์เมื่อวานยังฝังแน่นอยู่ในทุกอณูร่างกาย ให้เป็นเพื่อนเขาเป็นให้ได้ แต่ให้เป็นอย่างอื่นเขาก็ต้องปฏิเสธ

“...สัญญาชายหนุ่มร่างสูงตอบ เขายิ้มออกมาอย่างยินดี ไม่รู้ว่าเพราะอะไรแค่ไทน์หายโกรธ หัวใจดวงน้อยของเขามันก็เต้นอย่างร่าเริง แค่รู้ว่ายังมีไทน์อยู่ข้างๆมันก็รู้สึกอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/5068/1638220875-member.jpg

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น