`l2ainl3๐y`

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : One Chapter 5 : Unfaithful

คำค้น : Ai, Yaoi, NC, ไอ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 20 มิ.ย. 2558 21:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
One Chapter 5 : Unfaithful
แบบอักษร

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/5068/727831161-member.jpg

Chapter 5

Unfaithful

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/5068/212747052-member.jpg

 

“ไทนี่!!” หลังจากเดินหลงทิศอยู่นานในที่สุดไทน์ก็เดินมาถึงถนนที่ร่างบางจำได้ว่ามันอยู่ใกล้ๆ มหาวิทยาลัย ฮารุกิที่กำลังเตรียมตัวกลับบ้านเห็นสภาพดูไม่ได้ของรุ่นน้องสุดรักเลยรีบวิ่งออกมาจากกลุ่มเพื่อนทันที เสื้อผ้าของร่างบางที่ปกติมักจะเรียบร้อยและถูกระเบียบสำหรับเด็กปี 1 อยู่เสมอตอนนี้เชิ้ตกลับหลุดลุ่ยออกจากชายกางเกงแถมกระดุมเสื้อก็เหมือนจะอยู่ไม่ครบ แล้วเนคไทก็ไม่ได้อยู่ที่คอ...เกิดอะไรขึ้น?

“ระ...รุ่นพี่ ผะ...ผม ผม” ไทน์ที่ยังทำสติร่วงหล่นระหว่างทางไม่สามารถคิดหาคำพูดใดๆ ได้เพราะยังช็อคกับเหตุการณ์เมื่อครู่อย่างมาก มือบางสั่นระริกขณะยกมันขึ้นปิดใบหน้าอย่างหวาดผวา ฮารุกิอ้าปากค้างเพราะทำอะไรไม่ถูก ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับไทน์แต่เขาปล่อยให้หนุ่มน้อยหน้าหวานตกอยู่ในสภาพแบบนี้ไม่ได้

“ฮารุกิ พาไปห้องแกก่อนดิ ตัวสั่นงี้โดนไรมาป่าวไม่รู้ เดี๋ยวตามไป” คิระที่เห็นท่าไม่ดีกระซิบข้างๆ หูเพื่อนรักหน้าหล่อของตัวเอง เขาดูออกอยู่หรอกว่าเพื่อนรักของเขาใส่ใจเด็กคนนี้มากเป็นพิเศษ ปกติฮารุกิไม่เดินไปนั่งกินข้าวเป็นเพื่อนใคร หรือชวนใครคุยแบบที่ทำกับวาเลนไทน์ ไม่รู้ว่าเพราะเห็นเด็กน้อยคนนี้อยู่คนเดียวเลยสงสารหรือเพราะความรู้สึกอื่นๆ หรือเปล่า

“ไทนี่ ป่ะ ห้องพี่อยู่แถวนี้เอง ไปนั่งพักก่อน ใจเย็นๆครับ” ร่างบางไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธฮารุกิจึงพาขึ้นแท็กซี่ไปเงียบๆ ไทน์บอกไม่ได้ว่าเขากลัวผู้ชายคนนี้หรือเปล่า แต่ถ้าถามว่ากลัวใครมากกว่าระหว่างเพ่ยกับฮารุกิ ก็ตอบได้โดยไม่ต้องคิด...ผู้ชายสารเลวที่จะข่มขืนเขาทั้งที่เขามีแฟนอยู่แล้วแถมยังทำข้อตกลงเพี้ยนๆ นั่นอีก แค่สร้อยข้อมือ...ไม่มีทางที่เขาจะยอมทำอะไรบ้าๆ แบบนั้นแน่

“ฮึก...” ไทน์ใช้หลังมือปาดน้ำตาออกจากใบหน้าขาวซีดเผือดของตัวเองหลังจากเข้ามานั่งอยู่บนโซฟาในอพาร์ทเม้นท์ของฮารุกิได้สักพักแล้ว ร่างสูงนั่งลงเคียงข้างร่างบางพร้อมกับส่งน้ำดื่มขวดหนึ่งให้ หนุ่มหน้าหวานไม่ได้รับมันไปเขาจึงวางมันไว้ที่โต๊ะแล้วดึงตัวไทน์เข้ามากอดไว้แทน ไหล่บางสั่นสะท้านอย่างน่าสงสาร...แค่เห็นไทน์ร้องไห้ทุกอย่างในโลกมันก็ดูเศร้าสลดไปหมด ทำยังไงถึงจะหยุดน้ำตาที่มองแล้วแสนจะน่าเวทนานี้ได้นะ

“...ไอ...ฮืออ” หนุ่มผมเงินเรียกหาชายหนุ่มที่เขาอยากเห็นหน้ามากที่สุดในตอนนี้ ทำไมนะ...ทำไมไอต้องทำงานหนัก ทำไมต้องยุ่งจนไม่มีเวลา ทำไมต้องเหนื่อย เพื่อให้เขามาเรียนหนังสือน่ะเหรอ? เพื่อให้เขามาเจอเรื่องเลวๆ แบบนี้เหรอ? ทำไม ทำไม ทำไม เขาไม่เข้าใจเลย !!

“เงียบครับเงียบ ไม่เป็นไรแล้ว...พี่จะไม่ให้ใครมาทำอะไรไทน์ได้อีกแล้วนะ” ฮารุกิพูดเบาๆ พลางลูบผมสีเงินที่พันกันยุ่งเหยิงของร่างบาง ไทน์พยักหน้าเป็นเชิงรับรู้...ถึงคำพูดของอีกฝ่ายจะเชื่อถือได้หรือไม่ก็ตามแต่อย่างน้อยมันก็ทำให้เขารู้สึกดีขึ้นอย่างน่าประหลาด รุ่นพี่พูดเหมือนจะปกป้องเขา...จะดูแลเขา ทำให้เขารู้สึกเหมือนมี...ไออยู่ใกล้ๆ ความอ่อนโยนแบบนี้ สัมผัสแบบนี้ อ้อมกอดแบบนี้

“อืออ” ร่างบางหลับตาลงรับการปลอบประโลมจากอีกฝ่ายที่ตอนนี้ให้ความรู้สึกเหมือนคนรักของตัวเองมาอยู่ใกล้ๆ ฮารุกิบรรจงจูบที่ริมฝีปากของคนตัวเล็กอย่างแผ่วเบาเพราะกลัวจะตกใจ ลิ้นนุ่มสัมผัสเบาๆ ที่ริมฝีปากบางอย่างอ่อนโยนจนร่างบางยอมเปิดทางให้เข้าไปค้นหาความหวานภายในได้ ลิ้นร้อนถูกส่งเข้าไปอย่างใจเย็นขณะที่มือใหญ่ประคองท้ายทอยของอีกฝ่ายไว้อย่างทะนุถนอม

“อื้อ..” ไทน์หลับตาปี๋เมื่อลิ้นเล็กของตัวเองถูกอีกฝ่ายจับได้ รสรักอ่อนละมุนที่ใกล้เคียงกับที่ฮิคาริมอบให้เขาเสมอทำเอาหัวใจดวงน้อยของไทน์เต้นไม่เป็นส่ำ มันเหมือน...จูบของไอ...เหมือนมากๆ 

“...ระ...รุ่นพี่...ยะ...อื้ออ” ร่างบางเบือนหน้าหนีเมื่อรู้สึกตัวว่าผู้ชายตรงหน้าไม่ใช่คนที่เขาสมควรมาจูบปากแลกลิ้นในสถานที่ลับตาคน มือบางดันไหล่กว้างของอีกฝ่ายให้ออกห่างจากตัวเองแต่ดูเหมือนฮารุกิจะติดใจปากหวานๆของวาเลนไทน์เข้าเสียแล้ว เพราะร่างสูงจับข้อมือบางไว้แน่นก่อนจะดึงมันออกแล้วเริ่มฉกฉวยริมฝีปากของไทน์อีกครั้ง และคราวนี้มันร้อนแรงมากจนไทน์รู้สึกได้ว่าเลือดร้อนๆ กำลังสูบฉีดไปทั่วร่างเหมือนตอน...กำลังจะ...มีอะไรกัน

“ไม่...รุ่นพี่...ไม่เอาครับ” หนุ่มผมเงินรีบผละออกจากอีกฝ่ายทันทีเมื่อสิ้นความคิดนั้น...ฮารุกิยิ้มบางๆ ออกมาอย่างเสียดายแต่จะให้เขาขืนใจไทน์เขาคงทำไม่ได้ แค่ร่างบางยอมให้เขาจูบปากมันก็เหนือความคาดหมายมากแล้ว ร่างสูงไม่ได้พูดอะไรอีกเพียงแต่ดึงร่างบางเข้ามากอดไว้แนบอกเหมือนเดิม ไทน์กัดริมฝีปากซีดที่บวมเจ่อเล็กน้อยไว้แน่น...นี่เขา...ทำอะไรลงไป จูบกับผู้ชายที่เจอกันแค่ไม่กี่วันแถมยังอยู่ที่ห้องสองต่อสอง ถ้าไอรู้...ไอต้องไม่มีวันให้อภัยเขาแน่ๆ เพราะเขาไม่ได้ปฏิเสธรุ่นพี่เลย...เขาก็ไม่เข้าใจตัวเองจริงๆ ไม่เข้าใจเลย...

“คิระ...ทำไงดีวะ? นั่นอ่ะ” ฮารุกิพูดหลังจากพาไทน์ไปนอนที่เตียงของเขาแล้วเพราะร่างบางผล็อยหลับไปและเขาไม่อยากจะปลุกขึ้นมาตอนนี้ อย่างน้อยๆ ก็อยากให้พักสักเดี๋ยวแล้วค่อยพาไปส่งที่บ้าน แต่ปัญหาคือตอนนี้โทรศัพท์ของไทน์สั่นไม่หยุดมาเป็นชั่วโมงแล้ว Miss called ขึ้นหลายสิบสาย เขาควรจะรับ...เผื่อมีใครเป็นห่วงหรือรอไทน์อยู่

[ครับ] เสียงชายหนุ่มที่ฮิคาริไม่เคยได้ยินมาก่อนดังขึ้นที่ปลายสายหลังจากเขาพยายามโทรหาไทน์อยู่เป็นชั่วโมงแล้ว วันนี้เขาไม่ว่างไปรับเพราะยังติดเคสผ่าตัดอยู่แต่ก็อยากโทรไปถามว่าไทน์กลับบ้านเองได้หรือเปล่าเพราะเป็นห่วงเหลือเกิน เอจิเองก็บอกว่าไทน์ยังไม่ถึงบ้านไม่รู้จะเกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า

“เอ่อ...ไทน์อยู่ที่นั่นรึเปล่าครับ?” ร่างสูงกรอกเสียงลงไปอย่างวิตกกังวล การที่ไทน์ไม่ได้รับโทรศัพท์มือถือด้วยตัวเองมันจะต้องมีเหตุการณ์บางอย่างเกิดขึ้น ไม่ทำโทรศัพท์หาย ก็ถูกใครบางคนเอาตัวไปจนไม่สามารถมารับโทรศัพท์เองได้ ไทน์...เกิดอะไรขึ้น??

“ครับ ผมเป็นรุ่นพี่ของไทน์ชื่อฮารุกินะครับ ตอนนี้น้องพักอยู่ที่ห้องผมครับ เหมือนไม่ค่อยสบายครับ” ฮารุกิรีบอธิบายเรื่องที่เกิดขึ้นให้อีกฝ่ายที่เขาไม่รู้ว่าเป็นอะไรกับไทน์ให้ฟัง แต่ถ้าจะให้เดาก็น่าจะเป็นคนในครอบครัวเพราะชื่อที่ปรากฏขึ้นมานั้นใช้นามสกุลเดียวกันกับไทน์ ฮิคาริ ไอ...

“เอ่อ...รบกวนขอที่อยู่ เดี๋ยวผมจะไปรับไทน์เองครับ ขอบคุณมากๆ” ชายหนุ่มเจ้าของผิวขาวดุจหิมะพูดพลางมองดูนาฬิกาในห้องพักแพทย์ เขามีเวลาอีกประมาณชั่วโมงหนึ่งกว่าจะถึงการผ่าตัดครั้งต่อไป ถ้ารีบๆ หน่อยก็น่าจะรับไทน์ไปส่งที่บ้านได้ ดีที่ไม่เกิดเรื่องอะไรขึ้น แค่ไม่สบาย...รุ่นพี่นั่นก็ดูไม่น่าจะมีพิษมีภัยอะไรเพราะจากการพูดจาที่ชัดเจนและซื่อตรงเอามากๆ แบบนั้น แต่เขาก็ยังไว้ใจอะไรไม่ได้ ยังไงก็อยากไปเจอด้วยตาตัวเองและต้องการให้ไทน์มาอยู่ในอ้อมกอดของเขาเดี๋ยวนี้

“น่าจะเป็นพี่ชายว่ะ หล่อลากเลือดเลยดูดิ” ฮารุกิพูดกับเพื่อนสนิทที่เป็นรูมเมทของเขาด้วยพลางส่งหน้าจอมือถือของไทน์ให้ดู เป็นรูปที่ถ่ายคู่กันกับผู้ชายคนหนึ่งซึ่งน่าจะเป็นคนเดียวกับที่โทรมาเมื่อครู่ ทั้งสองดูสนิทสนมกันมากและไทน์ก็ยิ้มกว้างมากจนทำให้โลกทั้งใบสดใส ดูมีความสุข...มาก

“ฮารุ แกจริงจังป่ะ?” คิระพูดอีกครั้งก่อนจะพยักเพยิดไปบนเตียงที่ไทน์นอนหลับไม่ได้สติอยู่ทำให้ฮารุกิต้องเลิกคิ้วขึ้นอย่างประหลาดใจ เพื่อนสนิทของเขาคนนี้...ดูออกกระทั่งคนที่เขาสนใจด้วยงั้นเหรอ?

“คิดว่าจะจริง...แต่ ขอดูให้แน่ใจก่อนว่ะ” หนุ่มผมทองตอบพลางจับจ้องใบหน้าชายหนุ่มที่จอมือถือของไทน์อีกครั้ง...ถ้าเป็นพี่ชายจริงๆ...ก็คงดี

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/5068/1638220875-member.jpg

Writer's Talk

 

นอกใจป๊ะ? 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น