Monster'M

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ep10

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 4k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 12 พ.ค. 2562 01:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ep10
แบบอักษร

พายุอารมณ์ของคนด้านบนจบลงพร้อมกับสติที่ดับวูบของคนใต้ร่าง กลิ่นคาวคละคลุ้งไปทั่วห้องนอนใหญ่คละเคล้ากับกลิ่นสนิมของหยาดเลือดที่หลั่งรินเป็นทางยาว นิคาร์ลอดถอดถอนแก่นกายออกมาเลือดสีสดใหลย้อนออกมาจนดูน่ากลัว ดวงตาสีอำพันมองร่างกายอันบอบช้ำของคนใต้ร่างใบหน้างามยังคงเปื้อนหยาดน้ำตา  เขาควบคุมตัวเองไม่อยู่ยิ่งเธอรังเกียจ ยิ่งเธออยากจะไปให้พ้น ยิ่งเธอพูดว่าเกลียดเขามากเท่าไหร่ เขายิ่งอยากทำลาย ยิ่งอยากจะตอกย้ำความเป็นเจ้าของร่างกายนี้มากเท่านั้น เขาเอื้อมมือหยาบกร้านลูบผิวแก้มนวลด้วยความหวงแหน เขาทั้งรักและเกลียดเธอในเวลาเดียวกัน

"ทำไม ทำไมถึงไม่ยอมพูดมันออกมา ทำไมต้องปกป้องมัน"นิคาร์ลอดกำมือแน่น จ้องมองคนตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่แสนจะเจ็บปวด เขาเกลียด เกลียดการนอกใจ เกลียดการถูกหักหลัง แม่ของเขาต้องป่วยเป็นโรคร้ายเพราะพ่อของเขานอกใจไปมีคนอื่น ถึงแม้ว่าทั้งคู่จะรักกันมากแต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าส่วนหนึ่งที่ทำให้แม่ของเขาต้องตายก็เพราะคำว่านอกใจ

เหมยอิงขยับกายไปมาความปวดร้าวแล่นพล่านไปทั่วสันพราง เจ็บจนร้องไห้ไม่ออกการกระทำที่ป่าเถื่อนโหดร้ายและเอาแต่ใจ ยิ่งเธอขัดขืนยิ่งเธอต่อต้านเขาก็ยิ่งย่ำยีร่างกายของเธอจนไม่เหลือชิ้นดีไม่มีความอ่อนโยนสักนิด เธอร้องไห้ให้กับความจริงที่แสนเจ็บปวดทรมาน ไม่มีอีกแล้วผู้ชายที่บอกว่ารักกัน

เหมยอิงลุกขึ้นจะเดินไปห้องน้ำแต่อยู่ดีๆห้องกลับหมุนเอียง

ตุบ!

"เหมย!"นิคาร์ลอดวิ่งมารับร่างบางไว้ได้ทัน

"......"ร่างบางแน่นิ่ง ความร้อนจากร่างกายของคนในอ้อมแขนทำให้นิคาร์ลอดตกใจ

"เคน! เคน!"

"ครับ"

"เอารถออก! ไปโรงพยาบาล"นิคาร์ลอดสั่งด้วยน้ำเสียงหวาดหวั่นแล้วอุ้มเธอตามออกไป เหมยอิงถูกพาตัวส่งโรงพยาบาลอย่างเร่งด่วน

นิคาร์ลอดนั่งรอหน้าห้อง ใจแกร่งกระตุกอย่างรุนแรง

"คนไข้อ่อนเพลียจากการพักผ่อนไม่เพียงพอ และการมีเพศสัมพันธ์ที่รุนแรงทำให้ร่างกายไม่สามารถรับได้ บวกกับสภาพจิตใจที่ย่ำแย่ หมออยากให้คุณคอยดูแลคนไข้อย่างใกล้ชิดน่ะครับ  เธอมีภาวะเสี่ยงที่จะเป็นโรคซึมเศร้า"

"เธอจะไม่เป็นไรใช่ไหมหมอ"

"หมอฉีดยาให้แล้ว ตอนนี้ก็ปล่อยให้เธอนอนพักสักสองสามวันก็กลับบ้านได้แล้วครับ"

"ขอบคุณมากครับหมอ" นิคาร์ลอดเดินเข้ามาในห้องมองคนที่นอนหอบหายใจเข้าออกรุนแรงเพราะพิษไข้ ใบหน้าซีดเซียว ยิ่งตอกย้ำความโหดร้ายจากการกระทำของเขา

"ฉันขอโทษ...เด็กดื้อของฉัน"นิคาร์ลอดก้มลงจูบหน้าผากมลของคนบนเตียงอย่างอ่อนโยน

เหมยอิงขยับเปิดเปลือกตาหนักอึ้ง มองเพดานสีขาวสะอาดตา

"ที่นี่ที่ไหน"เหมยอิงหันมองไปรอบๆ

"ฟื้นแล้วหรอ"น้ำเสียงคุ้นเคยของคนใจร้ายเอ่ยถามเธอ

"......"เหมยอิงน้ำตาร่วงเมื่อคิดถึงการกระทำที่แสนโหดร้ายของเขา

"ฉันขอโทษ..."นิคาร์ลอดจับมือบางมากุมไว้ แต่เธอสะบัดหนี

"......."ความเงียบเข้าปกคลุมทั้งห้อง

"......."

"เหมยเคยคิดนะคะว่าตัวเองโชคดีแค่ไหนที่พบเจอผู้ชายที่แสนดีคนนี้"เหมยอิงสะอื้นจนตัวสั่น

"......"

"แต่วันนี้เหมยรู้แล้วว่ามันก็แค่....ภาพฝันหนึ่งตื่นเท่านั้น"

"......."

"ถ้าย้อนเวลากลับไปได้"น้ำเสียงขาดห้วงเอื้อนเอ่ยออกมาอย่างเจ็บปวด

"......"

"เหมยจะไม่จับมือคู่นั้นของคุณเด็ดขาด ฮือ ฮือ"เสียงร้องไห้ของคนบนเตียงบาดลึกถึงกลางใจคนฟัง

นิคาร์ลอดทำได้เพียงยืนนิ่งอยู่อย่างนั้นมองความสัมพันธ์แสนบอบบางที่แตกหักจากน้ำมือของเขา

"ต่อให้เธอจะเกลียดฉันสักแค่ไหน ฉันก็ไม่มีวันปล่อยเธอไป"นิคาร์ลอดเอ่ยเสียงหนักแน่นทิ้งท้ายก่อนเดินออกจากห้องมา

เคนมองเจ้านายผ่านกระจกมองหลังด้วยความเป็นห่วง

นิคาร์ลอดคิดทบทวนเรื่องราวต่างๆมากมาย เขาทำอะไรพลาดไป เขาแค่อยากให้เธออยู่กับเขา เขาแค่อยากให้เธอบอกว่าผู้ชายคนนั้นคือใคร ทำไม ทำไมถึงบอกเขาไม่ได้ มือที่กำแน่นเจ็บร้าวไปหมด

"เจ้านายครับ!"เคนเรียกเจ้านายด้วยความตกใจ

"มีอะไร"นิคาร์ลอดหลุดจากภวังความคิด

"คุณเหมยหนีออกจากโรงพยาบาลครับ"

"อะไรน่ะ!!"

"ผมเจอนี่ในหล่นอยู่ตรงโซฟาครับ"เคนยื่นกระดาษแผ่นเล็กให้เจ้านาย นิคาร์ลอดมองที่อยู่บนกระดาษด้วยความโกรธจัด

"นี่หรอที่บอกว่าไม่มีอะไร!!"นิคาร์ลอดคำรามลั่น

ต่ออออ

เหมยอิงนั่งแท๊กซี่มายังท่าเรือตามที่อยู่ที่พี่ชายให้ไว้ด้วยสภาพโทรมๆ เธอเดินรออยู่สักพักพี่ชายก็ออกมา

"เหมยทำไมสภาพเป็นแบบนี้"

"มะ ไม่มีอะไรคะ"เหมยอิงส่ายหน้าไม่ยอมบอก

"บอกพี่มาเดี๋ยวนี้!"เหมินเทียนโกรธเป็นฟืนเป็นไฟเมื่อเห็นหน้าซีดเซียวของน้องสาว ข้อมือบางช้ำม่วง

"......"

"ไอ้นิคาร์ลอดใช่ไหม"

"ปละ เปล่า ไม่ใช่"

"พี่จะไปฆ่ามัน!"

"อย่านะคะ"เหมยอิงจับมือพี่ชายแน่น

"......."เหมินเทียนถอนหายใจออกมาอย่างอ่อนใจ

"ไปกันเถอะ"เหมินเทียนจับมือน้องสาวให้เดินตามแต่คนตัวเล็กขืนตัวไว้

"เหมยจะไม่ไปไหนทั้งนั้น"เธอเงยหน้าสบตาเขา

"เหมยหมายความว่ายังไง"

"จนกว่าพี่จะเล่าทุกอย่างให้เหมยฟัง ว่าทำไมพี่ต้องหนี ต้องหลบซ้อน และทำไมพี่คาร์ลอดต้องตามล่าพี่ด้วย"

"เหมย มันไม่ใช่เวลามาถามเรื่องนี้"เหมินเทียนจูงมือน้องสาวให้เดินตาม

"งั้นพี่ก็ปล่อยเหมยไปเถอะคะ"เหมยอิงสะบัดมือออกอย่างแรง

"เหมย"

"ทำไมต้องปิดบังด้วย เหมยไม่สมควรรู้งั้นหรอค่ะ"เหมยอิงมองพี่ชายคาดหวังคำตอบ

"........"

"พี่เหมินเทียน"เหมยอิงจับมือพี่ชายมากุมไว้เรียกเขาด้วยน้ำเสียงอ้อนวอน

"......."

"ได้โปรด..บอกเหมยเถอะนะคะ"

"........." เหมินเทียนกัดฟันกรอด

"พี่เหมิน..."

"เพราะมันเป็นคนสั่งฆ่าพ่อกับแม่"เหมินเทียนเอ่ยออกมาด้วยความยากเย็น เหมยอิงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจมือที่กุมมือพี่ชายไว้ชะงักเธอเผลอก้าวถอยหลัง

"ไม่จริง!"

"แม่ไม่ได้หนีตามชู้ ผู้ชายคนนั้นไม่ใช่ชู้แต่เป็นพ่อแท้ๆของเราสองคน พ่อเป็นทายาทคนรองของตระกูลคาร์เตอร์แต่แม่เป็นแค่พนักงานบริษัทธรรมดาทางครอบครับของคุณพ่อเลยไม่ยอมรับแม่จึงพาเราสองคนหนีออกจากบ้านหลังนั้นมา พ่อส่งคนมาคอยดูแลแม่ตลอดผู้ชายที่เราเรียกว่าพ่อมาตลอดคือลูกน้องคนสนิทของพ่อ ที่แม่ขอให้พาหนี พ่อคิดว่าแม่หนีตามผู้ชายคนอื่นจึงได้ปล่อยแม่และไม่ติดต่อกันอีก จนวันนั้นเมื่อสิบปีที่แล้ว พ่อรู้ความจริงว่าแม่ไม่ได้มีอะไรเกินเลยกับลูกน้องของตัวเองเลยมาหาแม่และคุยปรับความเข้าใจกัน พวกเขาสองคนกำลังขับรถกลับมารับเราสองคนไปอยู่ด้วยกันที่อเมริกาแต่...ทุกอย่างก็พังลง...."เหมินเทียนเงยหน้ามองน้องสาวด้วยความปวดร้าว

"พี่โกหก! โกหกใช่ไหม!"เหมยอิงจับมือพี่ชายไว้แน่น ภาวนาให้เรื่องทั้งหมดเป็นเพียงแค่เรื่องโกหก

"รถของพ่อเกิดพลิกคว่ำกะทันหัน...ตำรวจบอกว่าเป็นอุบัติเหตุแต่ความจริงเป็นเพราะพ่อถูกคนของแมทเธียร์โต้ลอบฆ่าต่างหาก....พี่รู้ความจริงตั้งแต่สิบปีที่แล้ว แต่คุณลุงพี่ของพ่อไม่อยากให้เหมยต้องมารับรู้เรื่องราวนี้จึงพาพี่ออกมาจากที่นั้นเพียงคนเดียว คุณอาฝึกพี่ ช่วยส่งเสียให้พี่ได้เรียน สอนสั่งประสบการณ์ทุกอย่างให้พี่เพื่อรอวันเอาคืน"เหมินเทียนพูดอย่างโกรธแค้น

"โกหกใช่ไหม นี่มันเรื่องอะไรกัน บอกเหมยสิว่าพี่โกหก!!"

"พี่ขอโทษที่ไม่เคยบอกอะไร พี่ทำเพราะพี่ไม่อยากให้เหมยต้องมาแบกรับความเจ็บปวดนี้"

"ไม่จริง ฮึก แม่!!  ฮือ ฮือ"เหมยอิงทรุดลงอย่างคนหมดแรง ผู้ชายที่เธอรักเป็นคนสั่งฆ่าพ่อกับแม่แท้ๆของเธอ

"เหมยไปกับพี่น่ะ พี่จะพาเหมยไปหาคุณอา"เหมินเทียนก้มลงซับน้ำตาใฟ้น้องสาวกอดเธอเอาไว้ด้วยสองมือที่แข็งแกร่ง

"......."เหมยอิงร้องไห้ออกมาด้วยความเจ็บปวด

"ไปกันเถอะ"เหมินเทียนพยุงน้องสาวขึ้นพาเธอเดินไปยังรถที่เตรียมไว้

ปัง!

กระสุนปืนเฉี่ยวใบหน้าของเหมินเทียนไปเพียงไม่กี่เซน

"จะไม่มีใครได้ไปไหนทั้งนั้น"น้ำเสียงเยือกเย็นดังมาจากด้านหลังของคนทั้งคู่ เหมยอิงตัวสั่นวาบ  "นิคาร์ลอด!!"

มาแล้วววววววว อย่างที่เคยสปอยไปนะคะว่าเรื่องราวของนิคาร์ลอดกับเหมยอิงจะดราม่าหน่อย ถ้าใครที่อ่านเรื่องราวของนามิกับนิคาร์ไลค์มาแล้วจะเข้าใจเป็นอย่างดีในส่วนของเรื่องราวปมในใจของพระเอกส่วนใครที่ไม่เข้าใจก็อย่าลืมไปอ่านกันนะคะตามชื่อเรื่องด้านล่างเลยคะ

#กุหลาบในมือมาเฟีย ไปอ่านกันเยอะๆนะคะ

อย่าลืมเม้นกดไลค์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยน่าาาาาา รักรีดเดอร์

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น