ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : chapter 36 ผู้ล่า

คำค้น : เพลิงรักอสุรา ละอองอาย NC Nc nc มาเฟีย นักศึกษา โคแก่กินหญ้าอ่อน โหด ดุ

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.2k

ความคิดเห็น : 67

ปรับปรุงล่าสุด : 31 ม.ค. 2562 21:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
chapter 36 ผู้ล่า
แบบอักษร

ร่างแบบบางถูกอุ้มอยู่แนบอกของชายหนุ่ม มิวหลับตาแน่นจมใบหน้าเข้าหาแผงอกกว้างทำให้ไม่เห็นภาพอันชวนสยดสยองที่แผ่กระจายเป็นบริเวณกว้าง


รอบคันรถนั้นเต็มไปด้วยร่างอันไร้วิญญาณของชายฉกรรจ์ ทุกพื้นที่เต็มไปด้วยซากศพที่นอนระเกะระกะไร้ระเบียบ บางคนเหมือนพยายามวิ่งหนีร่างก็ไปล้มกองอยู่ตามแนวชายป่า ดวงตานั้นเหลือกถลนบ่งชัดถึงเฮือกสุดท้ายของชีวิตที่ไม่สงบสุข


“พวกมันซุ้มรออยู่ครับ ผมไม่ระวังเอง ขอนายลงโทษด้วย” คนขับรถที่เป็นหนึ่งในนักฆ่า เดินเข้ามาหาด้วยใบหน้าอาบเลือด มือข้างหนึ่งของเขากุมที่หน้าท้องเอาไว้แน่น พยายามจะห้ามไม่ให้เลือดไหลซึมออกจากบาดแผลจนเกินไปนัก


“กลับไปค่อยว่ากัน เอารถคันนี้ไปทำลายทิ้ง ส่วนศพนี่ก็ปล่อยให้สัตว์ป่ามาคาบไปกิน” เตโชออกคำสั่งอย่างไม่สนใจสิ่งใด สายตาของเขาไม่แม้แต่จะชายตามองซากศพที่นอนเกลื่อนพื้นด้วยซ้ำ


มือที่โอบอุ้มร่างแบบบางเอาไว้สัมผัสได้ถึงความสั่นระริกของคนในอ้อมอก ชายหนุ่มหันกายกลับก่อนจะพาร่างแบบบางเดินฝ่ากองขยะมนุษย์ออกไปราวไม่เห็นสิ่งพวกนั้นอยู่ในสายตา


พวกนี้ถือว่าตายดีมากแล้วเมื่อเทียบกับผลงานที่ผ่านมาของเตโช ตอนลงมือเขารีบมากจนไม่ทันได้ ‘สร้างความประทับใจ’ ให้แก่ผู้ตาย ไม่เช่นนั้นคงได้เห็นคนลูกตาทะลัก แขนขาแยกส่วนหรือเครื่องเพศฉีกกระจายกันบ้าง


ร่างของพูและชิววิ่งตามขึ้นมาทีหลัง เมื่อครู่หลังได้รับสัญญาณขอความช่วยเหลือ พวกเขากำลังซื้อขนมกินเล่นอยู่ในร้านสะดวกซื้อด้านล่างของโรงแรม


ครั้นวิ่งออกมาจากร้านก็พบว่ารถของตนถูกนายขับออกไปต่อหน้าต่อหน้า และไม่มีทีท่าว่าจะจอดรอรับพวกเขาแม้แต่น้อย พวกเขาทั้งสองคนจึงต้องไปติดต่อขอรถของโรงแรมออกมา ทว่ามันก็อืดอาดเสียจนไม่ทันการณ์


“พวกผมสองคนช้า ขอนายลงโทษด้วยครับ” ทั้งชิวแล้วพูตรงเข้ามารับผิดก่อนเป็นอันดับแรก หลังจากได้เห็นกองซากศพที่นอนระเกะระกะเกลื่อนพื้น


เตโชไม่ได้สนใจมองสองคนนั้น เขาเดินตรงไปที่รถก่อนจะเปิดประตูด้านข้างคนขับ วางร่างแบบบางบนเบาะรถและปิดประตูให้อย่างเบามือ ชายหนุ่มเดินไปทางฝั่งคนขับก่อนจะทำหน้าที่เป็นสารถีให้เธออย่างที่ลูกน้องไม่เคยเห็นมาก่อน


ชิวและพูมองดูรถที่ขับเคลื่อนออกไปด้วยสายตาตื่นตะลึงเล็กน้อย อย่างแรกพวกเขากำลังโดนคาดโทษคดีปฏิบัติงานช้า ปล่อยให้เจ้านายล้ำหน้า อีกอย่างคือการกระทำของนาย ที่ปกติแทบจะไม่เคยเห็นจับรถด้วยตัวเองสักเท่าไหร่ อำนาจทำให้คนเคยชินความสะดวกสบาย ครั้งสุดท้ายที่พวกเขาเห็นนายขับรถแทบจะจำไม่ได้แล้วว่าเมื่อไหร่


แต่นี่ไม่ใช่แค่ขับ แต่ยังเป็นสารถีให้เด็กหญิงคนหนึ่งด้วย อย่างนี้ไม่เรียกว่า ‘นายหญิง’ ก็ไม่รู้ว่าจะเรียกว่าอะไรแล้ว


ตลอดทางเตโชไม่ได้เอ่ยคำใดกับมิวสักประโยค เขาเพียงแต่มองไปบนถนนนิ่ง ปล่อยให้เธอได้อยู่กับตัวเองสักพัก ให้เธอได้ใช้เวลาทบทวนเรื่องที่เกิดขึ้นด้วยตัวเอง แล้วเธอจะคิดได้ในที่สุดว่าสิ่งที่เกิดขึ้นวันนี้ มันเป็นเรื่องธรรมดา...


ชายหนุ่มจอดรถทันทีที่ผ่านเข้าประตูรั่วบ้านมาได้ไม่นาน อาณาเขตบ้านของเขากว้างและอยู่ติดเนินเขา มีบางส่วนที่เชื่อมกับเขตป่าทว่าก็ยังมีรั่วเหล็กกั้นเอาไว้ ป้องกันไม่ให้สัตว์ร้ายเข้ามาในบริเวณบ้าน


“ลงมาก่อน” เตโชบอกก่อนจะเปิดประตูรถแล้วเดินลงไป


มิวมองตามเขาอย่างงงๆ เธอยังไม่ตื่นจากอาการหวาดกลัวกับเรื่องที่เกิด อีกทั้งเมื่อครู่เธอเป็นฝ่ายลั่นไกปืนด้วยตนเอง นั่นเป็นการฆ่าคนตายซึ่งเป็นเรื่องผิดที่สุดในชีวิตที่เธอเคยทำ การจะให้เธอทำให้รับได้ไม่ใช่เรื่องง่าย


มือเล็กเปิดประตูก่อนจะเดินลงจากรถ และตามร่างสูงใหญ่ของเตโชที่กำลังเดินไปบนทุ่งหญ้ากว้าง ที่ซึ่งใช้เป็นลานฝึกพิเศษยามค่ำคืนของกลุ่มนักฆ่า ครั้นเดินมาถึงกลางลาน ร่างสูงก็หยุดยืนอยู่ตรงนั้น สายตาของเขามองตรงไปยังผืนป่ากว้างใหญ่เบื้องหน้าก่อนจะหันกลับมามองร่างแบบบางของคนข้างๆ


“ดีขึ้นไหม?” เขาถามเสียงแผ่ว แววตาจริงจังผิดกับทุกครั้งที่เธอเคยเห็น ในยามปกติดวงตาคมดุนั้นจะส่อแววยียวนเสมอ ทว่าตอนนี้มันกลับดูจริงจังและจริงใจอย่างยากจะหาดูได้ง่ายๆ


มิวไม่อยากโกหก ตอนนี้มันไม่มีอะไรที่เรียกว่า ‘ดี’ เธอยังจำภาพศีณษะที่ใบหน้าบุ่มลึกเข้าไปกลายเป็นรูโบ๋ กลิ่นคาวเลือดและเขม่าปืนยังติดจมูก ภาพมันสมองที่ไหลย้อยออกมาปนกับหยาดเลือดก็ยังติดตา ทั้งความเจ็บที่ฝ่ามือยังย้ำชัดว่าเธอเป็นคนลั่นไกปืนนั้นด้วยตัวเอง


เด็กสาวมือสั่นโดยไม่รู้ตัว เธอพยายามจะกุมประสานฝ่ามือทั้งสองข้างของตนเอาไว้ ทว่ามันก็ไม่หยุดสั่นเสียที ราวกลับว่าสำนึกแห่งความรู้สึกผิดกำลังเล่นงานให้เธอกล่าวโทษตนเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า


ทันใดนั้นเอง ฝ่ามือหนาที่อุ่นร้อนก็ยื่นมากุมมือเล็กที่สั่นเทาของเธอไว้ เด็กสาวมองตามการกระทำของเขาอย่างตื่นกลัว ทว่าชายหนุ่มเพียงแค่จับมือของเธอเอาไว้อย่างแผ่วเบา ปลายนิ้วของเธอสัมผัสตรงง่ามนิ้วชี้และนิ้วโป้ง ที่ถูกแรงดันปืนดีดจนเกิดเป็นรอยแดง


“เวลาจับปืนต้องกุมให้มั่น” ไม่พูดเปล่า เขายังยัดกระบอกปืนใส่มือเธอ บรรจงจัดท่าการจับปืนที่ถูกต้องให้เธออย่างละมุนละม่อม


“เวลาที่แรงปืนดีดกลับ” ชายหนุ่มพูดพลางเดินไปยืนอยู่ด้านหลังของเด็กสาว แขนของเขายื่นไปจับที่ท่อนแขน จัดท่าทางให้เธอถือปืนอย่างถูกท่าถูกทาง “อย่าใช้มือขืนแรงดีด ให้ใช้กำลังจากทั้งแขนต้านแรงนั้นไว้” เสียงของเขาดังอยู่ข้างใบหูของเด็กสาว


เธอสัมผัสได้ถึงหน้าอกแกร่งที่แนบชิดแผ่นหลังของเธอ จังหวะการกระเพื่อมของหน้าอกส่งผ่านมาถึงเธอจนเริ่มรู้สึกบางอย่าง มันเป็นความสบายใจ เบาใจ อบอุ่น...


“ทีนี้เวลาจะยิงเป้าเคลื่อนที่” เสียงของเขายังคงอธิบายอย่างใจเย็น


แต่แล้วจู่ๆ รั่วเหล็กที่กั้นผืนป่ากับบริเวณบ้านเอาไว้ ก็ค่อยแยกออกจากกันอย่างช้าๆ เสียงเสียดสีของล้อเหล็กที่วิ่งตามรางดังกึกก้องจนแสบแก้วหู ทันใดนั้นเอง ร่างของหมีสีน้ำตาลตัวใหญ่ก็เดินออกมาจากแมกไม้ คล้ายกลับมันจ้องโอกาสที่จะเดินเข้ามาในทุ่งกว้างนี้อยู่นานแล้ว


มิวเผลอถอยหลังอย่างไม่รู้ตัว ทว่าเธอก็ไปชนกับแผงอกแกร่งของคนด้านหลังที่ยังยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นราวกลับไม่สนใจว่าเบื้องหน้ากำลังมีหมีตัวใหญ่ค่อยๆเคลื่อนตัวเข้ามาในบริเวณบ้านอย่างไม่ประสงค์ดี


“จ้องมันไว้อย่าให้คาดสายตา” เขายังคงอธิบายอย่างใจเย็น มือทั้งสองข้างวางเอาไว่บนไหล่บนของเธอเบาๆ เพื่อจับร่างของเธอเอาไว้ไม่ให้วิ่งหนีก่อนที่ ‘การฝึก’ นี้จะสิ้นสุดลง


เจ้าหมีตัวใหญ่คล้ายมันมองเห็นร่างของคนที่กำลังยืนอยู่กลางทุ่งหญ้า ทันใดนั้นเองมันลุกขึ้นยืนสองขา ส่งเสียงร้องคำรามก่อนจะกระโจนวิ่งเข้ามาทางคนทั้งสองที่หยุดยืนเป็นเป้านิ่ง ราวกลับจะป้อนอาหารกันถึงปาก


มิวเริ่มขืนตัวจะหลีกหนี ทว่าร่างของเธอถูกเขาจับเอาไว้แน่น ไม่มีหนทางจะหนีและดูเหมือนว่าเขาจะไม่ทุกข์ไม่ร้อนกับการกลายเป็นเป้านิ่งของหมีหิวโซ


ร่างแบบบางตัวสั่นสะท้าน เธอเบียดแผ่นหลังเขาหาอกแกร่งอย่างแนบชิด หากหันหน้าไปซบอกของเขาได้เธอก็อยากจะทำ ทว่าคนที่ยืนอยู่ด้านหลังยังจับไหล่ของเธอเอาไว้แน่น ไม่ยินยอมให้เธอถอยหนีแม้แต่น้อย


“เล็งที่จุดสำคัญ กระสุนทุกนัดไม่ควรใช้เปลือง และถ้าเราพลาดในนัดแรก คนที่ตายอาจเป็นเรา” เสียงของชายหนุ่มยังคงดังอยู่ที่ข้างหูอย่างต่อเนื่อง เขากำลังทำตัวเป็นครูใจดีที่ใจเย็นกับลูกศิษย์ ทว่าลืมไปแล้วหรือไง ว่าตรงหน้าเป็นหมีตัวใหญ่ที่กำลังตะกุยสี่ขาวิ่งเข้ามาอย่างหิวกระหาย


“ใกล้มากก็ไม่ดี ไกลมากก็ไม่ดี” เขายังคงพูดอย่างใจเย็น ลมหายใจที่รวยรินข้างใบหูไม่มีทีท่าหวาดระแวงแฝงอยู่สักนิดเดียว


เจ้าหมีกำลังใกล้เข้ามาทุกที ร่างของมันอยู่ห่างพวกเขาไม่ถึงยี่สิบก้าว ท่าทางของมันราวจะเข้ามาตะครุบเหยื่อตรงหน้าให้แหลกลานเป็นหน้ากอง


“ยิง!” ชายหนุ่มสั่งเสียงดัง มิวที่ตื่นตกใจอยู่เป็นทุนเดิม เมื่อได้ยินเสียงตะโกนข้างใบหูปลายนิ้วของเธอก็เหนี่ยวไกปืนโดยอัตโนมัติ


ปัง! เสียงปืนดังสะท้านทุ่ง ร่างของหมีตัวใหญ่ล้มกลิ้งไปกองกับพื้นราวลูกขนุนตกจากต้น มิวมองภาพของหมีที่ล้มอยู่แทบเท้าอย่างตื่นตระหนก ทว่ายังไม่ทันจะได้ส่งเสียงร้องด้วยความตกใจ วงแขนกว้างก็โอบรัดร่างของเธอเอาไว้แน่น ชายหนุ่มโน้มใบหน้ามาแนบชิดใบหูก่อนจะจรดริมฝีปากเข้าหาพวกแก้มสาวหนักๆหนึ่งที


“เลิกกลัวได้แล้ว โลกนี้มันเป็นอย่างนี้” เขาบอกด้วยน้ำเสียงปลงตก ราวกลับคนที่ผ่านโลกมาหลายร้อยปี


ชายหนุ่มเอาคางมาวางบนไหล่ของเด็กสาว มองดูร่างของหมีที่หมดสติเพราะฤทธิ์ยาสลบ เขาจะไม่บอกเธอเรื่องนี้ เพราะนี่จะเป็นบทเรียนราคาแพงที่เธอจะหาที่ไหนไม่ได้อีก


“ในโลกที่คนแข็งแรงจ้องจะทำร้ายคนที่อ่อนแอกว่า ถ้าเราไม่ต่อสู้ ก็ไม่พ้นเป็นกลายเป็นผี” สิ้นคำบอก เด็กสาวได้ยินเสียงถอนหายใจของเขาดังยาว เหมือนกับเขาจมอยู่ในวงเวียนนี้มานานแสนนาน


“คนเป็นผีไม่มีโอกาสได้กอดกันอย่างนี้หรอกนะ อาหารดีๆก็ไม่ได้กิน แทบแก้มนุ่มๆก็ไม่ได้หอม” ไม่พูดเปล่า ชายหนุ่มยังหันเอาจมูกมาชนแก้มของเด็กสาวอย่างยียวน


มิวที่เมื่อครู่ยังตื่นกลัวพลันได้สติ รีบเอียงหน้าหลบอย่างเอือมระอา จะหวังเป็นจริงเป็นจังกับคนอย่างนี้ไม่ได้จริงๆ!


แต่ก็ถือได้ว่า เธอสบายใจขึ้นมากจริงๆ


ในโลกบิดเบี้ยวใบนี้ หากไม่เป็นผู้ล่า ก็เป็นฝ่ายถูกล่า อยู่ที่ว่าเราจะเลือกอย่างไหน


ตอนนี้เธอเลือกได้แล้ว เธอจะไม่ล่าและไม่ยอมถูกล่า แต่จะยืนอยู่ด้านหลังของผู้ล่าอันดับหนึ่งคนนี้ ถึงเขาจะสลัดทิ้งเธอก็จะเป็นปลิงตัวใหญ่ เกาะติดไม่ให้เขาพ้นตัวเลยทีเดียว!


****************************************************************************************************************************************


มาแย้วววว ไรท์ชอบเรื่องนี้มากจริงๆ ชอบจริงๆ ชอบจริงๆ ต่อไปนี้ฉันจะแต่งโรคจิตอีโรติก!  555 เหมือนเจอทางที่ใช่อะไรที่ชอบ


คืนนี้มาตอนเดียวน่าาา พอดีพรุ่งนี้มีธุระต้องเดินทางไกล จะมาได้อีกทีตอนไหนก็ไม่รู้ หรืออาจจะเจอกันอีกทีมืดๆค่ำๆเลยน่าาา อดใจรอเค้าหน่อยเน้อออ


ขอเม้นต์หน่อยจิ นอนรออย่างมีความหวัง เค้าจะเม้นต์ไหมหนอออ


ความคิดเห็น