`l2ainl3๐y`

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : One Chapter 4 : Devil (P.I)

คำค้น : Ai, Yaoi, NC, ไอ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 20 มิ.ย. 2558 20:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
One Chapter 4 : Devil (P.I)
แบบอักษร

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/5068/727831161-member.jpg

Chapter 4

Devil

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/5068/365513290-member.jpg

“มา...ฮึบ” ฮิคาริพูดขณะดึงตัวร่างบางออกจากที่นั่งข้างคนขับของปอร์เช่คันหรู เพราะเมื่อคืนบทรักของเขาและไทน์ค่อนข้างจะเร่าร้อนทำให้ร่างบางเดินขาถ่างออกจากห้องน้ำตั้งแต่เช้า และเขาก็โดนงอนตุ๊บป่องตั้งแต่ตอนนั้น

“งอนทำไมหืม เมื่อคืนยั่วชั้นเองนะ” ร่างสูงยังคงหยอกร่างบางที่หน้าแดงแจ๊ดจนใครเห็นคงคิดว่าเจ้าตัวเป็นไข้ ไทน์ตีที่ไหล่หนาของอีกฝ่ายสุดแรงเพราะโมโหเหลือเกินที่ไอเอาแต่พูดจาลามก เขาไปยั่วไอตอนไหนกัน ก่อนนอนก็แค่กอดเฉยๆ กำลังจะเคลิ้มหลับอยู่แล้วตัวเองนั่นแหละที่มาแทะโลมจูบนั่นเลียนี่ไปทั่ว สุดท้ายก็เลยแดงไปทั้งตัวอย่างที่เห็นนี่แหละ แล้วดูซิเพื่อนๆ จะไม่ล้อเขาแย่เหรอเนี่ย? ผู้ชายทุกคนแค่ดูปราดเดียวก็รู้แล้วว่ามันไม่ใช่รอยตัวอะไรกัด มันเป็นรอยสามีจูบต่างหาก!!

“...ทำช้าๆไม่เป็นหรือไงก็ไม่รู้...” ร่างบางบ่นพึมพำระหว่างที่ชายหนุ่มรูปงามผิวขาวบริสุทธิ์เดินจูงมือเขาเดินไปส่งถึงหน้าคณะ ฮิคาริหัวเราะออกมาเบาๆ อย่างเอ็นดู ไม่ได้งอนที่เขาทำ แค่งอนที่เขาทำ “ไว” เท่านั้นเอง...ไทน์หนอไทน์

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/5068/1396344658-member.jpg

นี่...ไทน์ที่กำลังขมวดคิ้วมุ่นเพราะพยายามจะอ่านตัวหนังสือภาษาอังกฤษบนโปรเจคเตอร์นั้นหันไปมองเจ้าของเสียงที่กำลังสะกิดไหล่เขายิกๆอย่างรำคาญ ดวงตาสีเทาคู่สวยปรายตาไปมองชายหนุ่มที่กำลังขนของมานั่งข้างเขาเล็กน้อยก่อนจะหันไปสนใจจอโปรเจคเตอร์ต่อ เพ่ยหลิง...

ร่างบางกุมขมับของตัวเองเพราะปวดหัวจากการเรียนติดต่อกันหลายชั่วโมง ในที่สุดก็ถึงเวลาพักเที่ยง เขาหิวไส้จะขาดอยู่แล้วเมื่อเช้าก็ตื่นสายจนไม่ได้กินอะไรเลยด้วย

“ไทน์...ผู้ชายที่มาส่งนาย...พี่ชายเหรอ?” เพ่ยหลิงดึงข้อมือบางของไทน์ไว้ขณะที่ร่างบางลุกขึ้นจากเก้าอี้ ผู้ชายที่ไทน์สามารถเรียกว่า “เพื่อน” ได้เพียงคนเดียวในคณะทำให้ร่างบางต้องถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยอ่อน วันนี้เขาต้องผ่านมันไปให้ได้อีกวันสินะ...

“...เอ่อ...ป่าวหรอก” ไทน์ตอบเสียงแผ่วเบาพลางยิ้มแห้งๆ ให้กับเพื่อนของเขา ดวงตาสีเทาจับจ้องมือใหญ่ที่กอบกุมข้อมือบางของเขาเอาไว้...ก่อนจะพยายามบิดมันไปมาเพื่อให้อีกฝ่ายรู้ตัวเสียทีว่าควรปล่อยข้อมือเขาได้แล้ว แต่ดูเหมือนดวงตาสีนิลเรียวเล็กของเพ่ยหลิงจะไม่ใส่ใจสายตาที่ไทน์มอง

“เอ่อ...ปล่อย...” ร่างบางเมื่อรู้สึกว่าอีกฝ่ายยิ่งจับข้อมือเขาไว้แน่นกว่าเดิม คิ้วโก่งขมวดเข้าหากันอย่างหัวเสียเพราะไม่อยากจะพูดจาแรงๆ ใส่เพื่อนใหม่แต่ดูเหมือนเพ่ยจะฟังภาษาคนธรรมดาๆ ไม่ค่อยออก นอกจากจะไม่ปล่อยแล้วตอนนี้เพ่ยยังกระชากตัวเขาเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดอีกต่างหาก

ปล่อย...นี่...นายโรคจิตรึป่าวเนี่ย!!” ไทน์โวยวายพลางดิ้นขลุกขลักอย่างดื้อรั้น พยายามจะหนีออกไปจากอ้อมแขนนี้ให้ได้ ถึงแม้ว่าเขาจะซาบซึ้งมากที่ผู้ชายคนนี้อาสาช่วยเขาเล่นเกมกับรุ่นพี่เมื่อวานแต่มันก็ไม่ได้หมายความว่าเพ่ยจะมีสิทธิ์มาจับเนื้อต้องตัวเขา หรือมาถามเรื่องส่วนตัวของเขา โดยเฉพาะเรื่องของไอ

ผมมีแฟนแล้ว ปล่อยไทน์ดิ้นเป็นครั้งสุดท้ายและครั้งนี้เขาก็ทำสำเร็จ เมื่อเป็นอิสระแล้วร่างบางก็วิ่งแน่บออกจากห้องอย่างรวดเร็วทิ้งให้หนุ่มตี๋นั่งยิ้มอยู่ในห้องคนเดียว...มีเจ้าของแล้วเนี่ยแหละ ยิ่งสนุก 

ไทน์...วาเลนไทน์...เพ่ยเคาะนิ้วอย่างสนุกสนานพลางมองดูสร้อยข้อมือสีเงินที่ร่างบางทำตกเอาไว้ตอนที่ดิ้นหนีเขาเมื่อครู่...แพงน่าดู เพชรเม็ดเบ้อเริ่ม...เขาไม่ได้อยากได้มันหรอก เงินทองบ้านเขามีตั้งมากมายจนใช้ไม่หมด แต่สร้อยเส้นนี้...คงสำคัญมาก...สำหรับไทน์ 

ร่างบางเดินสะโหลสะเหลไปที่โรงอาหารตามลำพังหลังจากวิ่งหนีไอ้ตี๋จอมลามกมาได้แล้ว เพ่ย...เป็นคนแรกที่เข้ามาคุยกับเขา ถึงแม้ว่าเขาจะเป็นจุดสนใจของทุกคนในมหาวิทยาลัยแห่งนี้ แต่ไม่มีใครสักคนเดียวที่เข้ามาทักทายเขา นี่เขาจะต้องใช้ชีวิตนักศึกษาอย่างโดดเดี่ยวไปอีก 4 ปีจริงๆเหรอเนี่ย

“...ไง เจอกันอีกแล้วเสียงกวนๆของเพ่ยดังขึ้นด้านหลังระหว่างที่ไทน์กำลังจะเดินไปเข้าชั้นเรียนในภาคบ่าย ร่างบางเร่งฝีเท้าเพราะไม่อยากจะสนทนาด้วยแต่เสียงฝีเท้าที่ดังขึ้นถี่ๆไล่หลังมานั้นแสดงให้เห็นว่าอีกฝ่ายกำลังวิ่งมาทางเขา หนุ่มหน้าหวานถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่ายก่อนจะหันไปมองชายหนุ่มผมบลอนด์ที่ตอนนี้เดินเคียงคู่กับเขาแล้ว

ไทน์ นายพักอยู่ที่ไหนอ่ะ แล้ว...อยู่กับใคร? อยู่กับแฟนป๊ะ?” เพ่ยถามทั้งๆที่รู้ว่าอีกฝ่ายไม่อยากจะตอบ แถมยังทำท่ารำคาญเขาเสียเต็มประดา...คอยดูเถอะไทน์

อยู่บ้านกับพ่อแล้วก็แฟนร่างบางตอบส่งๆอย่างรำคาญ เขาเรียกเอจิว่าพ่อ เพราะเอจิคือพ่อเลี้ยง หรืออีกนัยนึงก็คือเหมือนที่ลูกสะใภ้เรียกพ่อของสามีว่าพ่อนั่นแหละ เพ่ยเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยอย่างประหลาดใจ อยู่กับพ่อนี่ไม่แปลก...แต่อยู่กับแฟนด้วย? หรือไทน์จะมีแฟนเป็นผู้หญิงพ่อถึงได้ยอมให้อยู่ด้วยกันที่บ้าน? ไม่...เป็นไปไม่ได้ สายตาดังพญาเหยี่ยวของเขาไม่มีทางดูใครพลาดได้ขนาดนั้น ไทน์ต้องมีแฟนเป็นผู้ชายอย่างแน่นอน

ง้านนนนนน...เหรออออ...เพ่ยพูดเสียงยานๆอย่างยียวน ร่างบางหันไปมองตาขวางก่อนจะเดินเข้าไปนั่งในห้องเรียนอย่างหงุดหงิด เพื่อนคนเดียวที่เขามีและหาได้คือไอ้ตี๋จอมลามกที่แสนจะกวนประสาทคนนี้ใช่มั้ย?

ครับ...เลิกแล้ว...ใช่ ได้ครับ อื้อ...ร่างบางพูดกับชายหนุ่มคนรักที่โทรมาหลังจากเขาเลิกเรียนได้สักพัก ไอบอกให้เขากลับบ้านเองเพราะติดผ่าตัดคนไข้ยาวถึงเที่ยงคืน ไทน์หันซ้ายหันขวาแล้วเดินไปเรียกแท็กซี่ตามที่ฮิคาริสั่ง เขาก็อยากจะนั่งรถเมล์กลับเองหรอกแต่ไม่รู้จะต้องไปทางไหนเนี่ยสิปัญหา ยังไม่ทันจะเดินไปไหนรถ Bugatti Veyron Super Sport สปอร์ตที่แพงที่สุดในโลกคันหนึ่งก็มาจอดขวางทางเขาพร้อมทั้งเบรกเสียงดังลั่นจนแสบแก้วหู ไทน์มองไปที่คนขับทันทีอย่างเอาเรื่องแล้วก็ยิ่งโมโหหนักเมื่อเห็นว่าเจ้าของรถนั้นคือ...โจวเพ่ยหลิง

ขึ้นมาสิ เดี๋ยวไปส่งบ้านเพ่ยเปิดกระจกรถแล้วตะโกนให้หนุ่มหน้าหวานขึ้นมาบนรถ ไทน์ยืนนิ่งอย่างลังเล เขาไม่อยากให้เพ่ยไปส่งที่บ้าน แต่เขาก็ไม่อยากเป็นจุดสนใจของนักศึกษาทั้งมหาวิทยาลัยที่ตอนนี้ต่างก็จ้องมองมาที่เขาและเพ่ย ถึงจะมีนักศึกษาที่ขับรถมาเรียนแต่ก็ไม่มีใครขับสปอร์ตป้ายแดงราคาเกือบร้อยล้านแบบเพ่ย ร่างบางสูดหายใจเข้าปอดก่อนจะตัดสินใจเปิดประตูขึ้นไปนั่งบนรถอย่างรวดเร็ว

เด็กดีหนุ่มหน้าตี๋พูดอย่างอารมณ์ดีทันทีเมื่อไทน์ขึ้นไปนั่งบนรถ ร่างบางก้มหน้ามองตักตัวเองเพราะไม่อยากจะมองหน้าเพ่ย แล้วดวงตาสีเทาคู่สวยก็เหลือบไปมองที่ข้อมือของตัวเอง เอ๊ะ!! มันหายไปไหน!!! สร้อย...สร้อยข้อมือของเขาหายไปไหนแล้ว ร่างบางเบิกตาโพรงอย่างตกใจและนั่งไม่อยู่สุขทันทีเมื่อรู้ว่ามันหายไปแล้วจริงๆ เพ่ยปรายตามองคนข้างๆอย่างพอใจก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/5068/1638220875-member.jpg

Writer's Talk

คิดว่าจะลงนิยายเรื่องใหม่ไปพร้อมๆกับลงเรื่องนี้ ไม่รู้จะดีหรือเปล่า -    -*

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น