มีฝนบางเวลา
email-icon facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 2 ตามตื๊อเพื่อบทนี้ (1)

ชื่อตอน : ตอนที่ 2 ตามตื๊อเพื่อบทนี้ (1)

คำค้น : 18+, Erotic, นิยายโรมานซ์, นิยายโรแมนติก ,หล่อ,ใจดี,ปากร้าย,น่ารัก,หวานแหวว,ชอบแกล้ง

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 227

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ก.พ. 2562 07:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 2 ตามตื๊อเพื่อบทนี้ (1)
แบบอักษร

ตอนที่ 2 ตามตื๊อเพื่อบทนี้


สำหรับเรื่องที่น่าแปลกใจที่สุดสำหรับช่วงนี้ของดิม ก็อาจจะเป็นเรื่องนี้ก็ได้ เมื่อเขามาโรงพยาบาลตอนเช้าเพื่อเข้าเวรแล้วเจอกับเด็กสาวคนหนึ่งมายืนรอที่หน้าห้องพักแพทย์ของเขาแบบนี้


“คุณ....มาที่นี่ทำไมครับ” ดิมถามเด็กสาวที่แต่งตัวชุดนักศึกษาในมือของเธอมีถุงผ้าซึ่งน่าจะใส่ของหลายอย่าง รวมทั้งกระเป๋าอีกใบหนึ่งด้วย คือถ้าเป็นเด็กผู้หญิงธรรมดาก็คงไม่แปลกหรอก แต่เธอคือคนที่ไม่น่าจะมาอยู่ที่นี่ยังไงล่ะ เขาเคยเจอเธอหลายครั้งแล้วตอนที่ไปรับแม่ที่สตูดิโอ


เธอคือสมาชิกวงไอดอลเกิร์ลกรุ๊ปที่กำลังดังอยู่ตอนนี้ และเท่าที่รู้แฟนคลับวงนี้เยอะมาก และเขาเองค่อนข้างจะไม่ชอบด้วยเพราะแฟนคลับพวกนี้ที่เรียกตัวเองว่า โอตะ บางคนไม่ปกติเท่าไหร่ ขอเน้นว่าบางคนนะ เขามองเธอที่ยืนอ้ำอึ้งอยู่พักหนึ่งจนต้องยกคิ้วขึ้น


“คือถ้าไม่มีธุระ ขอทางผมหน่อยนะ ผมต้องเข้าไปทำงาน” เธอมองหน้าเขาก่อนจะยื่นถุงที่อยู่ในมือให้


“ของฝากค่ะ” เขายกคิ้วขึ้นแล้วส่ายหน้า


“ผมไม่รับของครับ” เธอมีสีหน้าผิดหวัง แต่ก็พูดต่อ


“คือแซนด์มีเรื่องอยากจะคุยด้วยค่ะ พี่ดิม” เขายกคิ้วขึ้นเมื่อเธอเรียกเขาว่า พี่ดิม


“พวกเราไปสนิทกันตอนไหนเหรอถึงเรียกผมแบบนั้นได้” เขาบอกเธอไปแบบนั้นเธอทำหน้าตาลนลานเหมือนทำอะไรผิดก่อนจะพูดออกมา


“ขอโทษค่ะ คือแซนด์อยากจะขอคุยกับคุณหมอระพีค่ะ” เขามองเธอที่ยังยืนขวางประจูอยู่แล้วถอนหายใจออกมาก่อนจะบอกเธอ


“คุยเรื่องอะไรครับ ผมจำไม่ได้เลยว่าเคยมีธุระอะไรกับคุณ” เขารีบบอกไปแบบนั้นทันที เพราะการที่เธอมาที่นี่ มันไม่น่าจะดีแน่นอนสำหรับเขา เธอเป็นที่รู้จักของคนทั่วไปแค่เขาเองมีแม่เป็นดาราดังก็รู้สึกชีวิตไม่เป็นส่วนตัวพอแล้ว เขาไม่ชอบเป็นเป้าสายตา ไม่อยากเด่นดัง และเขารำคาญคนเยอะๆอีกด้วย


“แต่แซนด์มีธุระจริงๆนะคะ ขอเวลาสักสิบนาทีได้มั้ยคะ” เขายกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดูก่อนจะบอกเธอไป


“ผมให้ได้แค่ห้านาที เพราะผมมีธุระต้องทำอีก” เธอรีบพยักหน้าทันที เขาเลยเปิดประตูเข้าไปในห้อง เธอรีบนั่งลงตรงหน้าเขาก่อนจะหยิบเอกสารปึกหนึ่งออกมา ซึ่งเขารู้สึกคุ้นตากับเจ้าเอกสารนั่นมาก


“คือ นี่คือบทละครค่ะ เป็นโปรเจคของคุณแม่ของหมอค่ะ” เขามองบทนั้นแล้วก็พยักหน้ารอว่าเธอจะพูดอะไรต่อไปอีก


“ช่วยรับแสดงบทนี้ได้หรือเปล่าคะ” เขาส่ายหน้าทันที เธอก็ทำหน้าผิดหวังอย่างมากแต่ก็พูดอีก


“คือ....ไม่ลองคิดดูใหม่เหรอคะ เป็นบทที่ดีนะคะ เหมาะกับคุณหมอมากเลยค่ะ” เขาถอนหายใจยาวก่อนจะถามเธอไป


“ทำไมผมต้องรับงานนี้ ขนาดแม่ผมขอร้องผมยังไม่อยากแสดงเลย คุณมีส่วนได้ส่วนเสียอะไรกับโปรเจคละครเรื่องนี้เหรอ” เขามองหน้าแซนด์ที่กัดริมฝีปากเธออ้ำอึ้งเหมือนไม่กล้าตอบก่อนจะบอกเขาเสียงอ่อยๆ


“คือแซนด์ได้คัดเป็นนางเอกเรื่องนี้ค่ะ แล้วก็คุณแม่ของคุณหมอบอกว่า ถ้าไม่ได้คุณหมอแสดงเป็นพระเอก ก็จะล้มโปรเจคค่ะ” เขามองหน้าเธอแล้วก็พยักหน้าแล้วบอกเธอไปด้วยเสียงเรียบๆ


“ก็ปล่อยให้ล้มไปสิครับ” เขามองเธอที่บีบมือของตัวเองแน่นแล้วพูดออกมาอีก


“คิดดูใหม่ไม่ได้เหรอคือ บทนี้สำคัญกับแซนด์มากเลยนะคะ” เขาถอนหายใจออกมาแล้วบอกเธอไป


“มันก็เรื่องของคุณครับ เพราะมันไม่ได้สำคัญกับผมยังไงล่ะ อีกอย่างคุณก็น่าจะรู้ ผมทำงานอะไรอยู่ ยังจะให้ไปรับแสดงละครอีกเหรอครับ” เธอเงียบไปครู่หนึ่ง เขาก็มองนาฬิกาก่อนจะบอกเธอ


“หมดเวลาของคุณแล้วครับ เชิญออกจากห้องผมได้แล้วล่ะ” เขามองเธอที่คอตกก่อนจะหยิบบทที่วางบนโต๊ะใส่ถุงผ้าคืน แต่ก่อนจะออกไปเธอก็หยิบของออกมาแล้ววางบนโต๊ะของเขา


“อันนี้ รับไปเถอะนะคะ” เขามองกล่องช็อกโกแลตที่เธอวางบนโต๊ะ ดิมหยิบมันขึ้นมา แซนด์ก็ยิ้มออกมานิดหนึ่งแล้วเธอก็ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ตอนที่กล่องช็อกโกแลตนั่นถูกทิ้งลงไปในถังขยะข้างๆโต๊ะ



***************************

ความคิดเห็น