Badberry

ขอบคุณที่กดเข้ามานะคะ

Part 28 : อารมณ์กับความรู้สึก

ชื่อตอน : Part 28 : อารมณ์กับความรู้สึก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 18.4k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 31 ม.ค. 2562 13:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Part 28 : อารมณ์กับความรู้สึก
แบบอักษร

BIG Giant CLUB :


“อยู่ดีๆ ทำไมชวนกูมาแดกเหล้าวะไอ้ภีม มึงมีปัญหาอะไรป่ะวะ” ธาวินยกแก้วเหล้าสีสวยชนเบาๆ กับภีมพลเพื่อนรักที่ปกติไม่ชอบเข้าผับบาร์นอกจากศูนย์กีฬาที่อยู่ตรงข้ามมหาลัยชื่อดัง

“ไม่มีอะไรนานๆ ทีนะมึง ฉลองฝึกงาน เออ...แล้วไอ้วิธานละยังไม่มาอีกหรอ?” หนุ่มร่างบางถามถึงเพื่อนสนิทอีกคนที่คบกันมาตั้งแต่เด็ก

“ไอ้ธานมันฝึกงานกับที่บ้าน พ่อมันใช้ให้ไปรับลูกค้าที่สนามบินและให้เทคแคร์ลูกค้าแทน ฝึกงานกับที่บ้านก็ใช่ว่าจะสบายนะโว้ย...เลิกงานก็ไม่เป็นเวลาอีกต่างหาก” ธาวินเล่าเรื่องวิธานให้ภีมพลที่ยกแก้วเหล้าเข้าปากอย่างต่อเนื่องฟัง

“แดกเยอะเกินไปแล้วนะไอ้ภีม เดี๋ยวกลับบ้านไม่ไหวหรอกมึง” ธาวินดึงแก้วในมือของภีมพลที่นั่งข้างๆ ออก

“กูกลับกับมึงไม่เห็นต้องกลัวอะไรเลย” ภีมพลดึงแก้วตัวเองคืน ธาวินรู้สึกดีใจแปลกๆ ที่ภีมพลเชื่อใจตนเอง เขาแอบยกยิ้มบางๆ สายตาเหลือบมองเพื่อนหน้าหวานที่ใบหน้าเริ่มมีสีชมพูระเรื่อจากฤทธิ์ของแอลกอฮอล์

“มึงไม่ไปเต้นหน่อยหรอ” ธาวินถามเพื่อนเพราะอยากให้เขาพักดื่มบ้างหลังจากที่ดื่มต่อเนื่องไม่หยุดมาพักใหญ่

“เฮอะ!..ไม่ว่ะ...คนเยอะไม่อยากไปเบียด” ภีมพลเบะปากยกเครื่องดื่มสีอำพันใส่ปากไม่หยุดจนธาวินต้องดึงแก้วออกจากมือเล็กๆ เมื่อร่างบางเริ่มนั่งทรงตัวไม่อยู่เอียงไปมาอยู่ข้างๆ เขา

“อืมม...ไอ้วิน..อาวว...คืน..มาา..” สองแขนเล็กๆ เอื้อมมือเปปะไปที่เพื่อนที่นั่งข้างๆ แทนที่จะคว้าแก้วมือบางกลับแตะเนื้อต้องตัวธาวินมั่วไปหมดจนเขารู้สึกจั๊กจี้ขึ้นมา

“ไอ้ภีมอย่าโว้ยย...มันจั๊กจี้” ธาวินเริ่มรู้สึกขนลุกขึ้นมา

“อืมมม..อาวว..คืนมา” ร่างบางทิ้งตัวฟุบทับไปที่ตัวเพื่อนข้างๆ ลมหายใจอุ่นๆ รินรดต้นคอขาว มืออีกข้างโอบไปที่ไหล่หนาของธาวินที่มองเพื่อนที่เริ่มเมาจนแทบไม่ได้สติ ใบหน้าสีชมพูเริ่มแดงระเรื่อขึ้นเรื่อยๆ ทำความรู้สึกของธาวินเริ่มปั่นป่วนจากสัมผัสของเพื่อนตัวบาง

“อะ..ไอ้..ภีม..มะ..มึงลุกออก..จากตัวกูที” ธาวินเสียงสั่น เขาวางแก้วในมือลงบนโต๊ะดันไหล่ภีมพลออกจากอกของตัวเอง

“ม่ายยย...อาววว...” ภีมพลกระชับกอดธาวินแน่นขึ้นริมฝีปากเล็กซุกไปที่ซอกคอขาว ความร้อนจากร่างบางทำธาวินแทบเตลิด

มือหนาของธาวินเคลื่อนมาที่เอวบางโดยไม่ตั้งใจ ชายเสื้อที่หลุดรุ่ยจากกางเกงภีมพลทำให้มือเขาสัมผัสเข้ากับผิวเนียนนุ่มมือของร่างบางจนอดใจที่จะลูบไล้ไม่ได้

“อ๊ะ!..อ๊ะ!..อืมมม” เสียงครางเบาๆ ของภีมพลกับบรรยากาศมืดสลัวที่มีเสียงดนตรีที่เร้าใจกระตุ้นความรู้สึกบางอย่างของธาวินขึ้นมา อืมม..แก้มนุ่มๆของภีมพลแนบไปกับแก้มที่มีไรหนวดบางๆ ของธาวิน อกบางเบียดสีไปกับอกหนาของเพื่อนรัก

“ผู้ชายเหมือนกันทำไมมันนุ่มนิ่มไปทั้งตัวแบบนี้วะ” ธาวินพึมพำเบาๆ ไม่เหมือนกับตอนเด็กๆ ที่พวกเขาเคยกอดเล่นปล้ำกัน ใบหน้าหล่อปนหวานกับปากแดงฉ่ำทำธาวินเริ่มหวั่นไหวกับร่างบางที่ไม่ได้สติ เขาทิ้งน้ำหนักตัวทับธาวินจนทรงตัวไม่อยู่ล้มลงไปบนโซฟา

“อืมมม...” ภีมพลส่งเสียงครางเบาๆ เมื่อฝ่ามือหนาของธาวินลูบไล้ไปทั่วแผ่นหลังบางจนเขารู้สึกขนลุก

ฤทธิ์ของแอลกอฮอล์กับเสียงครางยั่วยวนของภีมพลเริ่มทำให้ธาวินใจสั่นเมื่อร่างบางที่ทับเขาอยู่ข้างบนเท้าแขนกับโซฟาขึ้นมามองหน้าเขา ดวงตากลมโตฉ่ำเยิ้มมองคนที่อยู่ข้างล่างด้วยสายตาตัดรอน

“กล้าา..มากน้าาา...ที่ทิ้ง..ให้โผมม..กลับ...เอง” ร่างบางพูดด้วยน้ำเสียงมึนเมากับธาวิน สายตาของเขาเห็นภาพใบหน้าของใครบางซ้อนคนขึ้นมาแทน ด้วยความเมากับอารมณ์วาบหวามทำให้ธาวินไม่ได้สนใจที่ร่างบางพูด “อย่างงี้...มันต้องลงโทษซ่ะแล้ววว...” ภีมพลยื่นริมฝีปากบางแดงฉ่ำประกบจูบกับคนข้างล่าง

หมับ!!

“เฮ้ยย...มึงจะทำอะไรวะไอ้ภีม” ฝ่ามือหนาของธาวินปิดเข้าที่ริมฝีปากบางของเพื่อนรัก ถึงจะเสียดายแต่สถานที่แบบนี้ถ้าใครเห็นเข้าต้องเป็นเรื่องแน่ๆ

“จูบงายยย...ไม่ชอบหราา” ฟังจากน้ำเสียงแสดงว่าภีมพลเมาไม่ได้สติจริงๆ

“ไม่ได้โว้ยย...ลุกขึ้น เร็ว!” ธาวินไล่เพื่อนตัวนุ่มนิ่ม ถ้าเป็นที่ห้องภีมพลคงไม่ได้อยู่ข้างบนแบบนี้แน่ๆ

“ไอ้..คน..จายร้ายยย...” ภีมพลก่นว่าใครบางคนผ่านธาวิน

“ลุกขึ้นเดี๋ยวนี้!” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยแต่ฟังดูเย็นชาพูดขึ้นพร้อมกับฝ่ามือใหญ่แข็งแรงกระชากร่างบางจนลอยออกจากตัวของธาวินขึ้นมานั่งบนโซฟาเหมือนตัวเขาไม่มีน้ำหนัก แม้แต่ธาวินเองยังตกใจ

“เขามานานรึยัง?” ร่างสูงใหญ่ถามผู้จัดการร้านที่ยืนอยู่ด้านหลัง

“ทุ่มนึงครับ” ชายวัยกลางคนตอบอย่างนอบน้อม

ร่างสูงใหญ่มองนาฬิกาเรือนหรูที่ข้อมือที่บอกเวลาห้าทุ่มครึ่งแล้วมองไปที่ร่างบางที่นั่งเมาหมดแรงอยู่บนโซฟากับเพื่อน ยิ่งเห็นแล้วยิ่งเจ็บใจถ้าเขามาช้ากว่านี้เจ้าตัวนุ่มนิ่มจะต้องจูบกับคนอื่นนอกจากเขาไปแล้ว

“ฝากดูแลเด็กคนนี้ด้วย” เขาสั่งผู้จัดการร้านให้ดูแลธาวิน

“เอ่อ...แล้วอีกคนละครับ?” ผู้จัดการร้านถามถึงภีมพล

“เดี๋ยวผมจัดการเอง” ทศกัณฐ์บอกด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบจนคนฟังรู้สึกขนลุกอย่างไม่มีสาเหตุ

“ครับ” เขารับคำสั่งอย่างนอบน้อม

ตั้งแต่เจอภีมพลโดยบังเอิญที่คลับเมื่อคราวก่อน ทศกัณฐ์ถึงรู้ว่าที่นี่เป็นร้านประจำของเขากับเพื่อนๆ เขาจึงฝากให้ผู้จัดการร้านช่วยดูแลภีมพลเมื่อเขามาเที่ยวและให้โทรรายงานเขาทุกครั้ง


:::::::::::

ความคิดเห็น