ละครกระดาษ

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 7 : ไอดอลคนใหม่ 2

ชื่อตอน : ตอนที่ 7 : ไอดอลคนใหม่ 2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 22

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ม.ค. 2562 21:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 7 : ไอดอลคนใหม่ 2
แบบอักษร

​เช้าวันรุ่งขึ้น มะปรางเพิ่งตื่นนอนขึ้นมาเพราะว่าเมื่อคืนนอนดึกว่าทุกวัน ยังมีอาการงัวเงียหันไปมองนาฬิกาที่ตั้งอยู่ข้างเตียงนอน บอกเวลา 06.20 น. “มะปรางตื่นได้แล้ว ตื่นได้แล้ว เดี๋ยวไปโรงเรียนไม่ทันนะลูก”

มะปรางลุกขึ้นมาจากเตียงนอนเดินออกมานอกห้องยังไม่รู้สึกตัวเท่าใดนัก “ลูกไปอาบน้ำแต่งตัวไปโรงเรียนได้แล้ว วันนี้แม่ทำต้มจืดเต้าหู้หมูสับของโปรดของลูกด้วยนะ”

“วันนี้มีอะไรหรือเปล่า แม่!” มะปรางสังเกตความผิดปกติบางอย่างของเช้าวันนี้

“เมื่อเช้าครูเพ็ญศรีโทรมาหาแม่” คุณแม่หยุดพูดเว้นวรรคเล็กน้อย “ตอนนี้นักข่าวเต็มโรงเรียนเลยลูก” พร้อมๆ กับเปิดทีวีให้มะปรางดู “วันเนีย แม่เห็นลูกของแม่ทุกช่องเลย”

จบคำพูดของแม่ทำให้มะปรางมีอาการชะงักเล็กน้อยและตื่นตัวทันที “แม่ หนูกลัว”

รายการทีวีของเช้าวันนี้มีแต่ข่าวของมะปรางมีทั้งเนื้อข่าว, สกู๊ปพิเศษเกี่ยวกับมวยหย่งชุน บางช่องก็รีรันคลิปเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อวาน “เรื่องนี้เป็นความแปลกใหม่ในบ้านเราเป็นอย่างมากค่ะ เราไม่เคยรู้เลยว่า ในสังคมบ้านเรามีอะไรแบบนี้ด้วย หรือแม้กระทั่งมีคนจริงๆ ที่ใช้วิชากังฟูได้เหมือนกับในหนัง”

“นี่เป็นภาพที่เราได้จากกล้องหน้ารถยนต์ที่จอดอยู่บริเวณนั้นค่ะ”

            “มวยหย่งชุน เป็นมวยที่เหมาะสำหรับผู้หญิงครับ ไม่มีกระโดดสูงๆ เหมือนในหนัง ไม่จำเป็นต้องใช้แรงปะทะโดยตรงก็ได้ แต่อาศัยจังหวะหรือมุมเข้าไปกระทำที่คู่ต่อสู้โดยตรง แล้วใช้น้ำหนักที่โถมเข้ามากระแทกออกไป นี่คือเหตุผลหลักที่คนร้ายทรุดลงไปกองกับพื้นด้วยการกระแทกเพียงครั้งเดียวตามที่เราเห็นภาพจากมุมนี้นะครับ ชัดเจนนะครับ”

            “แม่ปิดทีวีเถอะ หนูไม่อยากดู”

“ชีวิตของหนูเปลี่ยนไปตั้งแต่หนูปล่อยหมัดแรกออกไปแล้ว” พ่อเดินเข้ามาในบ้านตรงเข้ามากอดลูก “วันนี้จะให้พ่อไปส่งที่โรงเรียนมั๊ย”

“ไม่ดีกว่าค่ะพ่อ หนูไปโรงเรียนเองได้ค่ะ” มะปรางเดินกลับเข้ามาในห้องนอน หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เห็นแชตแจ้งเตือนข้อความใหม่ 40 ข้อความจากโอ๋ ข้อความล่าสุดคือ “ตอนนี้นักข่าวเต็มไปหมดเลย โอ๋เพิ่งสัมภาษณ์ทีวีเสร็จเมื่อกี้เอง”

มะปรางเลื่อนย้อนขึ้นไปดูข้อความก่อนหน้านี้ “ทุกคนเห็นคลิปเมื่อวานแล้วนะ” มะปรางลองกดดูคลิปที่ได้มาจากกล้องหน้ารถที่จอดอยู่แถวนั้น ถ่ายในมุมที่เห็นเหตุการณ์ในขณะที่มะปรางกำลังต่อยคนร้ายทั้ง 3 คนอย่างชัดเจน

เธอแต่งตัวด้วยชุดเก่งของตัวเองเหมือนทุกวันที่ผ่านมา ยืนถอนหายใจอยู่หน้ากระจก “วันนี้ยังไงก็ได้ เป็นไงเป็นกัน”

มะปรางสะพายเป้นักเรียนเดินออกมาขึ้นรถ 2 แถวไปโรงเรียนเหมือนทุกวันที่ผ่านมา แต่วันนี้แปลกกว่าทุกวัน หลายๆ คนหันมาทักทายบ้าง มายิ้มให้บ้าง “น้องคนนี้ไง ในคลิปข่าวเมื่อเช้านี้”

เวลาผ่านไปไม่นานนักมะปรางก็เดินทางถึงหน้าโรงเรียน เธอแอบเห็นที่ป้อมยามด้านหน้ามีนักข่าวรายงานสดเต็มไปหมด ทำให้มีท่าทีชะงักเล็กน้อย ก่อนที่จะถอนหายใจครั้งใหญ่ เดินเข้าไปสวัสดีครูเวรที่หน้าป้อมยามตามปกติเหมือนทุกวัน “สวัสดีค่ะคุณครู”

“นี่เป็นภาพสดๆ จากหน้าโรงเรียนของน้องมะปรางนะคะ ตอนนี้น้องเขาเดินทางมาถึงโรงเรียนแล้วค่ะ” เสียงนักข่าวรายงานพร้อมๆ กับเสียงแฟลชถ่ายรูปดังรัวๆ

“ในโรงเรียนมีเยอะกว่านี้อีก หนูมะปราง” ครูเวรพูดจบก็ส่งยิ้มให้กับมะปราง

เด็กนักเรียนบริเวณนั้นต่างหันมามอง รีบยกโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูป ถ่ายคลิปมะปรางเต็มไปหมด นักข่าวกรูเข้ามาล้อมตัวมะปรางขอสัมภาษณ์

“น้องคะ พี่ขอสัมภาษณ์นิดหนึ่ง”

“น้องๆๆ ไปเรียนมาจากที่ไหนเหรอค่ะ”

“กูเคยแซวน้องเขาเรื่องตกบ่อปลาด้วยนะ โชคดีที่ไม่โดนต่อย” เสียงนักเรียนคนหนึ่งพูดกับเพื่อน

“น้องมะปรางช่วยเล่าเหตุการณ์เมื่อวานให้ฟังหน่อยครับ”

“น้องๆ รู้สึกยังไงบ้างคะ ที่ตอนนี้น้องกลายเป็นฮีโร่ไปแล้ว”

นักข่าวแต่ละคนต่างตั้งคำถามจนมะปรางไม่รู้จะตอบคนไหนก่อน เกิดความชุลมุนขึ้นมาจนทำให้ครูเพ็ญศรีกับบัวเห็นท่าไม่ดี รีบเดินฝ่าวงล้อมของนักข่าวเข้าไปกันตัวมะปรางออกมาก่อน “นักข่าวคะ เพื่อให้เป็นระเบียบเรียบร้อยมากขึ้น ครูขอเชิญทุกคนไปที่หอประชุมดีกว่านะคะ”

ในอีกฟากหนึ่งของทางเข้าโรงเรียน ต้อมยืนดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นด้วยท่าทีไม่พอใจเป็นอย่างมาก กำมือแน่นกัดฟันกรอด

มะปรางถูกพามาที่ห้องประชุมโรงเรียน มีนักเรียนนักข่าวนั่งกันอยู่เต็มห้อง และยังมีกล้องถ่ายทอดสดตั้งเรียงรายอยู่เต็มพื้นที่ด้านหน้าของห้องประชุม จนทำให้ห้องประชุมดูเล็กลงจนแทบจะหาที่ว่างไม่ได้เลย

ในช่วงเวลาเดียวกันโอ๋ไม่ได้อยู่ในห้องประชุมแต่เลือกที่จะเข้าไปที่ชมรมมวยแทน โอ๋สังเกตความผิดปกติบางอย่าง จึงแอบดูลอดช่องหน้าต่าง เห็นต้อมกำลังใช้มือเปล่าต่อยรัวๆ ไปที่เป้าซ้อม ไม่นานนักก็เห็นปูกับนัทเดินเข้ามาสมทบ

“ตอนนี้กูโครตเกลียดมันเลยว่ะ” เสียงพูดของต้อมดังชัดเจนมาก แสดงถึงความไม่พอใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น โอ๋ยืนอยู่ตรงบริเวณประตูทางเข้าชมรมได้ยินเหมือนกัน “ถ้ามันเป็นผู้ชายนะ กูจะต่อยให้คว่ำเลย”

“ไอ้ต้อม กูรู้ว่ามึงรู้สึกยังไง” เสียงของปูตอบกลับมา “มึงสร้างชื่อเสียงให้โรงเรียนมา 2 ปี มีคนสนใจนิดเดียว”

“แล้วมึงจะเอาไง” นัทรีบถามต่อทันที

“อย่าทำตัวให้กูหมั่นไส้มากกว่านี้นะมึง เป็นผู้หญิงอย่าทำเป็นห้าว” ต้อมยังคงย้ำคำพูดเดิมอีกครั้ง “ตอนนี้กูโครตเกลียดมันเลยว่ะ”

“พวกมึงมีปัญหาอะไร แล้วมึงจะทำอะไรมะปราง ไอ้ต้อม!” โอ๋เดินตรงดิ่งเข้ามาในชมรมด้วยอารมณ์โกรธไม่แพ้กัน “มึงทั้ง 2 ตัวด้วย ไอ้ปู ไอ้นัท เอาไงว่ามาเลย!”

“แล้วมึงจะทำอะไรกู ไอ้โอ๋ มึงอ่ะ อย่าติดหญิงให้มากนักนะ กูหมั่นไส้ว่ะ” เสียงท้าทายของต้อมก็ไม่ยอมเช่นกัน

ยังไม่ทันจบคำพูดของต้อม โอ๋เดินปรี่เข้าไปชกที่หน้าต้อมทันที ทั้ง 4 คนเข้าตะลุมบอนกัน แลกหมัดกันไปมาจนมั่วไปหมด “เฮ้ยๆ พวกพี่ 4 คนมีปัญหาอะไรกัน” เสียงคนในชมรมหลายคนรีบวิ่งเข้ามาแยกโอ๋ออกจากกลุ่มของต้อม “พี่ๆ ต่อยกันเองทำไม” ในขณะเดียวกันก็มีครูฝ่ายปกครองคนหนึ่งเห็นเหตุการณ์ด้วยเช่นกัน “ทั้ง 4 คนตามครูมาเดี๋ยวนี้”

ที่ห้องประชุม นักข่าวสัมภาษณ์มะปรางเสร็จเรียบร้อยแล้ว ครูใหญ่กล่าวขอบคุณนักข่าวทุกๆ ท่านและขอความร่วมมือว่า อยากให้เสนอข่าวอย่างสร้างสรรค์และอย่าไปรบกวนชีวิตส่วนตัวของมะปรางมากนัก เพราะว่า มะปรางเพิ่งจะอายุ 17 ปี เป็นเด็กนักเรียนผู้หญิงวัยรุ่นธรรมดาคนหนึ่ง

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น