Monster'M

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ep9

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.8k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 31 ม.ค. 2562 17:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ep9
แบบอักษร

บรรยากาศในห้องดูอึดอัดและเลวร้ายลงเรื่อยๆเมื่อคนร่างเล็กยังคงเก็บปากเงียบ

 "คะ คนรู้จักคะ" 

"โกหก! ดี ไม่พูดใช่ไหม!!"นิคาร์ลอดเพิ่มแรงบีบข้อมือบางจนแทบแหลกคามือ

 "เจ็บ!"

 "......."

 "ฉันไม่ยอมหรอกน่ะเหมยอิง....ไม่ยอมให้เธอได้ออกไปเจอชู้!!"

 เพี๊ยะ!!

 "หยาบคายที่สุด!!"เหมยอิงสะบัดมือบางลงบนแก้มสากของเขาอย่างแรง 

"กล้าดียังไงมาทำแบบนี้กับฉัน!!"นิคาร์ลอดบีบกรามเธอแน่น

 "หมะ เหมยไม่ได้ทำอะไรเลยสักนิด"เหมยอิงใบหน้าบิดเบี้ยว เธอเจ็บจนน้ำตาคลอ 

"ออกไปหาชู้ข้างนอกในขณะที่ฉันไม่อยู่ ยังมีอะไรอีกที่เธอไม่ได้ทำ"

 "เหมยแค่ออกไปซื้อของแล้วเผอิญเจอคนรู้จักเท่านั้น"

 "โกหก เธอไม่มีญาติหรือเพื่อนสนิทเป็นผู้ชายสักคน" 

"........"เหมยอิงตัวสั่นยิ่งกว่าเดิม 

 "ฉันไม่เคยคิดเลยสักนิดว่าคนอย่างเธอจะกล้าทำกับฉันแบบนี้"

"เหมยก็ไม่คิดเลยสักนิดว่าคนที่เหมยรักจะพูดจากับเหมยแบบนี้!!"เหมยอิงตะโกนใส่หน้าเขาอย่างเหลืออด

 "คนอย่างเธอต่อให้ฉันดีด้วยแค่ไหนมันก็ไม่เคยพอ!"

 "คนอย่างคุณต่อให้เหมยพูดอะไรไปคุณก็ไม่เคยเชื่อ!"

 "เพราะเธอมันก็สันดานไม่ต่างจากแม่เธอยังไงละ" 

เพี๊ยะ

 "อย่ามาว่าแม่ของเหมยแบบนี้น่ะ!! "เหมยอิงตบหน้าเขาอีกครั้ง 

"หรือมันไม่จริง!"นิคาร์ลอดแสยะยิ้มหยันให้กับคนตรงหน้า

 "งั้นก็ปล่อยเหมยไปสิ! เหมยจะได้เป็นอย่างที่คุณพูด"เหมยอิงจ้องมองเขาอย่างไม่ยอมแพ้

 "ดี! อยากตามมันไปมากสิน่ะ" 

"เหมยยินดีจะไป เหมยไม่อยากอยู่กับคนอย่างคุณอีกแล้ว"เหมยอิงร้องไห้ออกมา 

 "หึ เสียใจด้วยน่ะ เพราะไม่ว่ายังไงเธอก็ต้องทนอยู่กับคนอย่างฉัน" 

"ไม่! เหมยเกลียดคุณ!"เหมยอิงมองเจาทั้งน้ำตาเพียงแค่ภาพถ่ายไม่กี่ภาพทำไมมันถึงได้ทำให้คนๆหนึ่งเป็นถึงขนาดนี้ 

"..........."เขาเหวี่ยงเธอไปชนกับโต๊ะด้านหลังอย่างแรง 

"อึก ฮึก ฮึก"เหมยอิงสะอื้นไห้ออกมา ไม่มีอีกแล้วผู้ชายที่เคยแสนดีคนนั้น 

"นับจากนี้ไปเธอไม่มีสิทธิ์ออกไปไหนอีกแล้ว!"นิคาร์ลอดมองเธอด้วยสายตาเย็นชา 

"เหมยไม่ได้ทำอะไรผิด คุณไม่มีสิทธิ์มาขังเหมยไว้แบบนี้!" 

"สิทธิ์ของความเป็นเจ้าของร่างกายนี้ยังไงละ"นิคาร์ลอดแสยะยิ้มร้ายกาจ

 "เคน!"

 "ครับ"

 "ไปตามล่าไอ้ตัวผู้ที่มันกล้ามาแตะต้องของๆฉันมาเดี๋ยวนี้!" 

"ครับ" 

"ถ้าจับเป็นไม่ได้..." 

"......."

 "ก็จับตายมันมา!"

 "เกลียดกันมาก...ก็ฆ่าเลยสิ"เหมยอิงมองเขาด้วยความเจ็บปวด ที่ผ่านมามันก็แค่การแสดง นี่ต่างหากตัวตนของเขา

 "หึ ถ้าฆ่าให้ตายมันจะสาสมอะไร"

 "........"

"ทำให้ตายทั้งเป็นสิ...สะใจยิ่งกว่า"แววตาเหี้ยมมองเธอด้วยความเกลียดชัง 'ปีศาจ เขามันปีศาจ' 

"......" 

"รู้ไหมฉันมีวิธีลงโษผู้หญิงอย่างเธอยังไง" 

"......."

 "คิม..ไปเรียกการ์ดหน้าห้องมา" 

"ครับ" คิมเดินออกไปด้านนอกไม่นานก็กลับมาพร้อมกับการ์ดอีกสามสี่คน

 "ผู้หญิงคนนี้ฉันยกให้"นิคาร์ลอดหันไปมองลูกน้องของเขาด้วยรอยยิ้มน่ากลัว

 "ไม่น่ะ!"เหมยอิงผวาถอยห่างเขา 

"จะทำยังไงกับเธอก็ได้"

 กรี๊ด!! 

การ์ดทั้งสีเดินย่างสามขุมเข้าไปหาหญิงสาวที่นั่งตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว

 "ไม่น่ะ ปล่อยฉัน คนสารเลว"เหมยอิงปัดป้องมือที่น่ารังเกียจนั่นเธอทั้งหวาดกลัวและขยะแขยง  

"......."

 "ไม่!! อย่าทำแบบนี้!!"เหมยอิงดิ้นรนขัดขืนสุดชีวิตเรียวแขนถูกจับไว้ มือหยาบกร้านของพวกมันลูลไล้ขาเรียวของเธอหยาบโลน เหมยอิงขยะแขยงสัมผัสป่าเถื่อนของพวกมัน เธอพยายามขัดขืนสุดชีวิตแม้ตายก็จะไม่ยอมเด็ดขาด

 "อยู่นิ่งๆเถอะครับจะได้ไม่เจ็บตัว"

 "ไม่ ถอยไปน่ะ ถอยไป!"เหมยอิงใช้เท้าถีบสะเปะสะปะเธอทำทุกวิถีทางเพื่อให้หลุดพ้น เหมยอิงมองคนที่ยืนมองการกระทำของลูกน้องตัวเองด้วยใบหน้าเฉยชาก็ยิ่งเจ็บปวด 

 "ฮึก ฮือ ฮือ เอามือสกปรกออกไปน่ะ"

 แควก! 

พวกมันฉีกกระชากชุดเธอจนขาดวิ่น

กรี๊ดดด! 

เหมยอิงกรีดร้องออกมาสุดเสียงเธอตัวสั่นด้วยความกลัวแต่ยังคงขัดขืนไม่หยุด

 "หยุด!"นิคาร์ลอดมองสบตากลมโตของเธอแววสั่นระริกอย่างหวาดกลัวมองเขาด้วยความเกลียดชัง

 "ฮึก ฮือ ฮือ เหมยเกลียดคุณ เกลียด! เกลียด!!!"เหมยอิงตะโกนออกมาราวกับคนเสียสติ 

"........"นิคาร์ลอดหันหลังให้กับภาพตรงหน้าเขาเองก็เจ็บปวดไม่ต่างกันความรักความเชื่อใจที่มอบให้ เขาเจ็บและโกรธจนแทบจะฆ่าเธอให้ตายทันทีที่กลับมาแล้วไม่เจอคนที่เฝ้าคิดถึงตลอดสามวัน และยิ่งแทบคุมตัวเองไม่อยู่เมื่อคนที่เขาให้คอยเฝ้าติดตามเธอส่งภาพที่เธอกำลังคุยและกอดกับใครบางคนอยู่ 

"ทำไมถึงเลวได้ขนาดนี้!! คนชั่ว!! เหมยเกลียดคุณ!!"

 "ฉันก็เกลียดเธอ"นิคาร์ลอดเดินออกจากห้องไปทิ้งไว้เพียงความสัมพันธ์อันร้าวรานของคนทั้งสอง 

เหมยอิงสะอื้นไห้ออกมาอย่างน่าสงสาร ทำไมกัน ทำไมถึงใจร้ายได้ขนาดนี้ เหมยอิงกอดตัวเองไว้ปกปิดร่างกายตนเองด้วยมือที่สั่นเทา เธอทำผิดมากหรอเธอแค่ปกป้องคนที่เธอรัก ครอบครัวเพียงคนเดียวที่เธอเหลืออยู่ ทำไมฟ้าใจร้ายกับเธอแบบนี้

ต่อออออ

เหมยอิงนั่งกอดเข่าเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง เมื่อคืนนี้เขาไม่ได้กลับมานอนที่ห้อง เธอนั่งคิดทบทวนเรื่องราวต่างๆมากมาย ได้แต่ถามตัวเองว่าทำไม มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมพี่ชายของเธอต้องหนีเขา แล้วทำไมเขาจะต้องตามล่าพี่ชายของเธอ

 ก๊อก! ก๊อก! 

แกร๊ก!

 "คุณเหมยครับ ข้าวเช้าเรียนร้อยแล้วครับ"คิมบอกคนที่นั่งเหม่อบนเตียง 

"เหมยไม่หิวคะ"เหมยอิงตอบเขาเสียงแผ่ว ตายังคงมองออกไปนอกหน้าต่าง

 "แต่ว่า..คุณเหมยไม่ได้ทานอะไรมาตั้งแต่เมื่อวานแล้วน่ะครับ"

 ".........."เหมยอิงนิ่งเงียบ

 "คุณเหมย..."

 "เหมยอยากอยู่คนเดียว" 

"......."คิมทำได้เพียงถอนหายใจแล้วเดินกลับออกมา

นิคาร์ลอดนั่งมองตัวเลขมากมายของรายได้ที่เขาได้รับภายในเดือนนี้

 "เดือนนี้รายได้จากคาสิโนพุ่งสูงมาก เพิ่มโบนัสให้พนักงานด้วย"

 "ได้ครับ"

 "......."นิคาร์ลอดพิงกายเข้ากับพนักเก้าอี้ทำงานอย่างเหนื่อยล้า 

"พักหน่อยไหมครับ เจ้านายไม่ได้นอนมาทั้งคืนแล้วน่ะครับ"

 "ไม่เป็นไร เรื่องที่ให้จัดการไปถึงไหนแล้ว" 

"กำลังสืบอยู่ครับ"

 "อืม พักเรื่องนี้ไว้ก่อนตามหาไอ้สวะเหมินเทียนให้เจอ"

 "ครับ"

 "........."

 "เอ่ออ...." 

"มีอะไร"

 "คิมโทรมาบอกว่าคุณเหมยเอาแต่ขังตัวเองไว้ในห้องไม่ยอมออกมาครับ"

 "ปล่อยเธอไว้อย่างนั้น"

 "แต่ว่า...ตั้งแต่กลับมาคุณเหมยยังไม่ได้ทานอะไรเลยสักนิด..ผมกลัวว่า.." 

"ออกไป!!"นิคาร์ลอดสั่งเสียงเย็น

 "ครับ"เคนยอมถอยออกไป

 ".........."

นิคาร์ลอกกลับมายังคอนโดของตนเองในตอนเย็น 

"......."เขาหันไปมองคิมที่นั่งทำงานอยู่ตรงมุมห้อง 

"คุณเหมยอยู่ด้านในครับ"คิมตอบอย่างรู้หน้าที่ 

"ตั้งโต๊ะ"นิคาร์ลอดเดินเข้าไปยังห้องนอนใหญ่ 

แกร๊ก! 

นิคาร์ลอดมองคนที่นั่งนิ่งบนเตียง ดวงตาคู่สวยดูหม่นหมองทอดมองไปยังด้านนอกอย่างเหม่อลอย

 "ทำไมไม่กินข้าว" เหมยอิงหันควับตามเสียงเรียก เธอตัวสั่นด้วยความกลัวและโกรธ

 "ออกไปให้พ้น!"เธอขว้างหมอนใบใหญ่ใส่เขา ตุบ! 

นิคาร์ลอดเดินเข้าไปโดยไม่หลบแม้แต่น้อย 

"......."

 "เหมยเกลียดคุณ ออกไป ออกไปเดี๋ยวนี้"เหมยอิงถอยไปจนชิดขอบเตียง

 นิคาร์ลอดเดินเข้าไปกระชากข้อมือบางอย่างแรง

 ".........."

"ไม่! ปล่อย!"เหมยอิงขืนตัวเอาไว้ไม่ยอมลงจากเตียง 

"อย่าดื้อ!"นิคาร์ลอดกระชากเธอให้เดินตาม เขาลากเธอออกมาจากห้อง

 ตุบ!

 "โอ้ย! "ร่างบางล้มลงบนพื้นห้องตามแรงผลัก 

"กินข้าว!"

 "เหมยไม่กิน! อย่ามายุ่งกับเหมย!!" 

"หึ ฉันแนะนำให้เธอทำตามที่ฉันสั่งดีกว่าน่ะเด็กดี"นิคาร์ลอดแสยะยิ้มร้ายกาจใฟ้เธอ

 "........." 

"คืนนี้เธอต้องใช้แรงอีกเยอะ" เหมยอิงหนาวยะเยือกไปทั้งตัว 

"ไม่! เหมยไม่ยอมอีกแล้ว"เหมยอิงมองเขาตาขวาง 

"หึ..เธอไม่มีสิทธิ์เลือก."เขาบีบแก้มนวลจนเป็นรอยแดง 

"ฮึก อึก เจ็บบ"เหมยอิงหน้าเห่ยเกปวดร้าวไปหมดทั้งกราม

 "อยากมากไม่ใช่หรือไง ถึงได้วิ่งออกไปหาชู้ถึงข้างนอก" 

"หยาบคาย! คุณมันเลวที่สุด"เหมยอิงมองเขาด้วยแววตาผิดหวัง 

"หุบปาก! กินข้าวเดี๋ยวนี้!!"นิคาร์ลอดกระชากร่างบางขึ้นให้ไปนั่งลงบนเก้าอี้

"......."เหมยอิงน้ำตาร่วงด้วยความเจ็บ 

"กิน!"นิคาร์ลอดตะคอกเสียงดังตามแรงอารมณ์

 ".........."เหมยอิงสะดุ้งตกใจกับน้ำเสียงเกรี้ยวกราดเธอเม้มปากแน่นไม่ยอมทำตามที่เขาสั่ง 

ควับ! เพล้ง!!!!!!!

 "กรี๊ดดดดดด" อาหารบนถูกคนตรงหน้ากวาดทิ้งอย่างไม่ใยดี

"ไม่อยากกินก็ไม่ต้องกิน"

 "คุณมันบ้า! เอาเลย! อยากทำอะไรก็เชิญ"เหมยอิงพูดออกมาอย่างเหลืออด

 "หึ ดี! ปากดีให้ได้ตลอดน่ะเหมยอิง"นิคาร์ลอดย่างสามขุมเข้าไปหาเธอ 

"จะทำอะไร อย่าเข้ามาน่ะ"เหมยอิงผวาถอยหนี

 "หึ ลงโทษคนอวดดียังไงละ" 

"ไม่ กรี๊ดดด"เขากระชากร่างบางลากเธอเข้าไปยังห้องนอน 

คิมมองเจ้านายที่กระชากลากถูคนตัวเล็กเข้าไปด้วยอารมณ์เดือดดาลเขากำลังจะเข้าไปห้ามแต่ถูกพี่ชายคว้ามือไว้เสียก่อน 

"........"เคนส่ายหน้าให้กับน้องชายบอกเป็นนัยว่าไม่ควรเข้าไปยุ่ง 

 คิมได้แต่ถอนหายใจอย่างจนปัญญา

 เพล้ง!!! 

"ไม่!!! กรี๊ดด!!" 

"อย่าทำ! ไม่! คนสารเลว!!" เสียงกรีดร้องของคนตัวเล็กดังเล็ดลอดออกมาด้านนอก

 คิมได้แต่ก้มหน้าแล้วเดินออกไปจากห้อง

มาแล้ววววว อิแม่สงสารหนูเหมยเหลือเกินเจ้าคะ อิพี่รุนแรง งานดราม่าตามมายาวๆ

อย่าลืมเม้นกดไลค์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยน่าา รักรีดเดอร์


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น