ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

chapter 33 รายงานตัว

ชื่อตอน : chapter 33 รายงานตัว

คำค้น : เพลิงรักอสุรา ละอองอาย NC Nc nc มาเฟีย นักศึกษา โคแก่กินหญ้าอ่อน โหด ดุ

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.7k

ความคิดเห็น : 39

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ม.ค. 2562 19:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
chapter 33 รายงานตัว
แบบอักษร

ตั้งแต่เมื่อคืนไม่รู้เตโชครึ้มฟ้าครึ้มฝนอะไร เขาใจดีอย่างประหลาด กลางคืนไม่มาวุ่นวายกวนใจเธอตลอดคืน พอรุ่งสางยังยื่นใบเสร็จยืนยันการชำระค่าลงทะเบียนเรียนให้เธออย่างง่ายดาย ง่ายเสียยิ่งกว่าลิงปลอกกล้วยสุกจัดเข้าปากเสียอีก


ตอนแรกเธอคิดว่าเขาจะตามไปประกบคุมเข้มตอนรายงานตัว แต่แล้วกลับต้องผิดหวังเพราะเขาไม่ได้ตามมาด้วย เขาเพียงมอบคนขับรถให้เธอส่วนตัวเองก็ไม่รู้ออกไปไหนตั้งแต่เช้า


มันน่าตลกที่เธอดันคาดหวังว่าเขาจะตามไป เธอคิดได้ยังไงว่าผู้ชายคนนั้นจะทำหน้าที่ผู้ปกครองให้ นอกจากคนรังแกและรังคราน คาดว่าผู้ชายคนนั้นก็คงเป็นอะไรอีกไม่ได้เลย


มิวเดินทางมาถึงมหาวิทยาลัยในที่สุด คณะพยาบาลอยู่เบื้องหน้าเธอแล้ว เด็กสาวมองดูกลุ่มคนมากมายที่กำลังยืนออกันอยู่ด้านหน้าตึก บางคนกำลังต่อแถวเข้าไปในตึก บางคนก็ยังยืนเกาะกลุ่มกับผู้ปกครอง มีหลายคนทำสีหน้าราวกลับลืมของสำคัญ มองดูหางแถวอย่างสิ้นหวัง


เด็กสาวมาคนเดียว เธอหันไปมองคนขับรถก็เห็นว่าเขาออกมายืนอยู่ข้างตัวรถ ทำราวกำลังระแวดระวังภัยรอบด้านอยู่ก็ไม่ปาน


ท่าทางของเขามันทำให้คนอื่นสะดุดตา พากันหันมามองด้วยความสงสัยถึงสถานะของเธอ เด็กสาวจึงบอกให้เขาขับรถไปจอดที่ข้างตึก เสร็จธุระเธอจะเดินไปหา เขาจึงได้ยอมออกไป


มิวหยิบแฟ้มเอกสารออกมาตรวจดูว่าตนนำทุกอย่างมาครบแน่แล้วหรือไม่ ระหว่างนั้นเองก็มีเสียงเรียกของใครคนหนึ่งดังขึ้น


“เธอๆ มารายงานตัวคณะนี้ใช่ปะ?” ผู้ชายคนหนึ่งหยุดยืนข้างๆเด็กสาว


มิวหันกลับไปมองก่อนจะพบว่าคนที่ยืนข้างๆเธอเป็นคนตัวสูงพอควร ใบหน้าของเขาออกแนวไปทางตี๋หน่อยๆ เพราะดวงตาเรียวยาวของเขาที่เป็นชั้นเดียวดูมีเอกลักษณ์นั้น ทำให้เขาดูน่ามองไม่น้อยเลย


“อืม” มิวบอก มือก็ลากซิปกระเป๋าสะพายหลังปิดให้เรียบร้อย


“พอดีเลย เราก็มารายงานตัวคณะนี้ ขอไปด้วยได้ไหม?” ประโยคคำถามนั้นดูไม่ต้องการคำตอบสักนิด เพราะท่าทีติดสนิทแน่นของเขานั้น คล้ายกับว่าต่อให้เธอไล่เขาก็จะไม่ไปอย่างไรอย่างนั้น


“ได้สิ เราชื่อมิวนะ เธอชื่อไรละ?” มิวถามพลางสาวเท้าเดินไปข้างหน้าเรื่อยๆ


ร่างสูงก็เดินขนาบข้างเธอไปเรื่อยๆ เหมือนกับทั้งสองคนเดินทางมาพร้อมกันก็ไม่ปาน ภาพของหนึ่งหญิงที่หน้าตาสะสวยเคียงคู่กับบุรุษร่างสูงที่ดูสมาร์ท ทำให้ใครต่อใครต่างเหลียวตามองตามร่างของคนทั้งสองเป็นแถวๆ


“เราชื่อ...”


“กันต์!” เสียงร้องเรียกดังมาจากทางกลุ่มคน ก่อนที่ร่างแบบบางของผู้หญิงคนหนึ่งจะวิ่งเข้ามาหาพวกเขาทั้งสองคน


ใบหน้าของเธอเรียวเล็กราวกลับไม่มีสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าไขมันเกาะอยู่บนหน้าเลย ขาก็เรียวเล็กจนคล้ายกลับว่ามีเพียงหนังที่หุ้มอยู่บนกระดูก ผู้หญิงด้วยกันอาจมองว่าเธอหุ่นดี ทว่าสายตาที่กันต์มองราวกับเห็นเศษซากขยะชิ้นโตที่ขว้างทางเดินของเขา


“มาเรียนด้วยเหรอ ตอนม.หกเห็นเค้าพูดกันว่ากันต์ได้ทำงานกับบริษัทโภคภัณฑ์อาหารไปแล้ว ไม่คิดเลยว่าจะมาเจอกันต์ที่นี่” ผู้หญิงคนนั้นจงใจกล่าวทักทายเสียงดัง คนอื่นๆที่อยู่ตรงนั้นต่างพาคิดว่าเธอและเขาน่าจะสนิทสนมกันมากัน


“อืม” กันต์ตอบเพื่อนสมัยมัธยมเพียงเท่านั้นก่อนจะหันไปหามิวที่ยืนอยู่ข้างตัว


“ไปกันเถอะ” สิ้นเสียงของชายหนุ่ม เขาก็ใช้มือดันข้อศอกมิวให้หล่อนเดินนำหน้าตนไปเข้าแถวเพื่อต่อคิวรายงานตัว


ทิ้งผู้หญิงร่างผอมบางคนนั้นเอาไว้ด้านหลัง มิวไม่ทันได้เหลียวไปมองใบหน้าของผู้หญิงคนนั้น แต่เธอก็คิดว่าอีกฝ่ายคงจะไม่พอใจมากทีเดียวที่ถูกผู้ชายคนนี้หักหน้าต่อหน้าคนมากมายเช่นนี้


แต่ถึงกระนั้น มิวที่เพิ่งเจอกับผู้ชายหน้าตี๋คนนี้เป็นครั้งแรก หล่อนไม่กล้าพอจะเอ่ยปากถามหรือท้วงติง ทำได้เพียงเดินพากันไปเข้าคิวเหมือนอย่างสนิทสนมกันมากมาก่อน


“เธอติดรอบไหนเหรอ?” มิวหันมาถามทำลายความเงียบ เพราะการถูกร่างสูงของผู้ชายตามประกบหลังอยู่ตลอดเวลาทำให้เธอไม่ค่อยสบายใจเท่าไหร่


“รอบแอด มิวละ?” อีกฝ่ายเหมือนทุกคำตอบถูกกรอกเอาไว้เป็นข้อมูลตัวอักษร เขาทำราวกลับจะถามและตอบเพียงเฉพาะที่จำเป็นเท่านั้น


“รอบรับตรง ที่นี่เขาจะให้นอนหอในไหมก็ไม่รู้นะ เพื่อนเราเรียนของสถาบัน รายงานตัวเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว เห็นว่ารายงานตัวเสร็จก็ให้เข้าหอเลย” มิวชวนคุยไปเรื่อยเปื่อย ตอนนี้เธอมีเขาเป็นเพื่อนคุยคนเดียว จะไปชวนคนด้านหน้าก็ดูท่าทางโลกส่วนตัวสูงจนไม่กล้าสะกิด


“ไม่รู้เหมือนกัน แต่เห็นเขาพูดกันว่าต้องอยู่หอในตลอดสี่ปีนะ” กันต์บอกอย่างไม่ใส่ใจ ราวกลับว่าเตรียมใจถูกจับเข้าโรงเรียนประจำมาแล้ว


มิวพยักหน้ารับรู้ ในหัวก็คิดไปถึงเรื่องการอยู่หอใจสี่ปี ตั้งสี่ปีที่เธอสามารถหลบคนโรคจิตออกมาได้อย่างละมุนละม่อม แบบนี้เรียกว่าคุ้มยังน้อยไปเลย มันต้องคุ้มคุ้มคุ้ม คุ้มมากๆไปเลย


“ดีใจอะไรนักหนา?” กันต์ถามเมื่อเห็นว่าหญิงสาวกำลังมีสีหน้าอิ่มอกอิ่มใจ หลังได้ยินว่าจะต้องอยู่หอในสี่ปี


“ป่าวๆ ไม่มีอะไร” มิวบอกปัด หนนี้หล่อนหันกลับมามองด้านหน้าแทน ไม่อยากถูกสายตาเหมือนสแกนคนได้จดจ้องอยู่ตลอดเวลา


ทว่าสิ่งที่มิวสัมผัสได้หาใช่สายตาของกันต์ไม่ มันเป็นกล้องขนาดจิ๋วที่ติดอยู่บนเข็มกลัดโรงเรียนของอีกฝ่ายต่างหาก ภาพสดคมชัดถูกถ่ายทอดไปยังหน้าจอแท็ปเล็ตของคนเจ้าแผนการผู้อยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมด


เตโชกำขอบแท็ปเล็ตแน่น สายตาที่จ้องมองแผ่นหลังของคนในภาพคล้ายกำลังเป็นเดือดเป็นแค้นเหลือประมาณ


สี่ปี ตั้งสี่ปี! ตอนแรกทำไมไม่มีบอกในใบแจ้งค่าลงทะเบียนว่าต้องอยู่หอใน ไม่อย่างนั้นเขาจะไม่มีทางปล่อยให้เงินหลายหมื่นของตนส่งเธอออกไปนอกหลู่นอกทางขนาดนี้แน่!


อีกใจก็นึกแค้นลูกน้องอย่างกันต์ รู้อยู่ก่อนแล้วแท้ๆแต่ไม่ยอมบอกเขาสักคำ สงสัยจะอยากแก้แค้นที่เขาสั่งให้ออกจากงานไปเรียน


“ไม่ได้เรื่องสักคน!” เตโชสบถด้วยความโมโห ใจคิดอยากจะปาแท็ปเล็ตทิ้ง แต่แล้วก็ตัดใจวางมันลงบนโต๊ะกลางของโซฟาแทน


เดี๋ยวนี้ไม่รู้ทำไมลูกน้องถึงได้ไม่อยู่ในระเบียบในแถวเหมือนเก่า เห็นทีจะต้องเป่าฝุ่นสักหน่อย อะไรๆจะได้ดีขึ้น!


“เรื่องที่ให้ไปสืบได้เรื่องรึยัง?” เตโชเรียกอามีนมาที่โรงแรม แม้เขาจะทำเป็นไม่สนใจเพราะรำคาญตำรวจ แต่เหตุมาเกิดอยู่ใต้จมูกเขาเช่นนี้ ถือเป็นการท้าทาย เขาอยากจัดการกับฆาตกรเงียบๆมากกว่าปล่อยให้มันเดินเข้ากรงขัง อย่างนั้นมันจะสบายเกินไป


“คืนนั้นมีงานเลี้ยงของทีมแพทย์โรงพยาบาลจังหวัด เหยื่อเป็นหลานสาวหมอท่านหนึ่ง เธอเรียนคณะเภสัชครับ แต่เหยื่อรายแรกเรียนคณะพยาบาล ทั้งสองมีความเกี่ยวพันเดียวคือกำลังเรียนอยู่ที่มหาวิทยาลัยเดียวกัน นอกจากนั้นไม่มีความเกี่ยวพันใดๆอีกครับ” อามีนรายงานข่าวอย่างทะมัดทะแมง เขายังคงทำหน้าที่ของตนได้ดีเสมอ


“สืบหาตัวมือมีดได้รึยัง?” เตโชถามพลางทอดสายตามองไปในหน้าจอแท็ปเล็ตอีกครั้ง


“ยังหาไม่ได้ครับ ภาพจากกล้องฝั่งวีไอพีก็ไม่พบอะไรผิดปกติ” เป็นครั้งแรกที่อามีนจนแต้ม เขาพยายามอย่างมากแล้วจริงๆ ทว่าก็ยังไม่พบสิ่งใด


“มหา’ลัยที่ว่า ชื่ออะไรนะ?” เก่งถาม ทว่าสายตาก็ยังมองเข้าไปในจอแท็ปเล็ตอย่างสนอกสนใจ


“มหาวัทยาลัยXXX ครับ” อามีนตอบเสียงดังฟังชัด


นายหนุ่มปิดเปลือกตาลงช้าๆ ภาพชื่อมหาวิทยาลัยที่กล้องของกันต์บันทึกไว้ได้ ตรงกับชื่อที่อามีนบอกอย่างไม่ต้องสงสัย


เห็นทีเรื่องนี้จะปล่อยเอาไว้นานไม่ได้แล้ว


“เร่งสืบให้เจอ งานที่ร้านหยุดไปก่อน” เตโชออกคำสั่งอย่างหนักแน่น “อีกอย่าง ส่งคนไปตามไอ้ลูกหมาสารเลวสองตัวที่หนีออกไปด้วย” ไม่วายฝากอีกงานให้อามีนรับผิดชอบ


ลูกน้องรับงานอย่างไม่อิดออดก่อนจะเดินออกจากห้องไป


เตโชมองดูรอบห้องอย่างพินิจพิจารณา ห้องนี้เป็นสถานที่เกิดเหตุที่เขาสั่งห้ามคนเคลื่อนย้านสิ่งของและไม่ให้เข้ามาทำความสะอาด


กลิ่นคาวเลือดจากผ้าปูที่นอนและบนฟูกยังส่งกลิ่นคละคลุ้ง ทว่าชายหนุ่มก็หาได้สนใจ เขากำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาข้างเตียง ในหัวก็จินตนาการหากตนเองเป็นฆาตกร เขาจะทำเช่นไรและทำลายหลักฐานเช่นไร


แต่ยิ่งได้เห็นการทำงานของอีกฝ่ายก็ยิ่งต้องยกนิ้วชื่นชม หยดเลือดนอกเตียงไม่มีกระจัดกระจาย แสดงว่าคนลงมือต้องใจนิ่งพอตัว อีกทั้งเหยื่อไม่มีโอกาสได้ขยับจากบนเตียงสักนิดก็สิ้นใจตายเพราะเสียเลือดมาก


คนที่จะทำอย่างนี้ได้ต้องมีความสามารถด้านการใช้มีดหมอกับร่างกายของมนุษย์มาก่อน และมีความคุ้นชินกับการกระทำเช่นนี้เป็นอย่างดี


ไม่แน่ว่าในชีวิตจริง เขาอาจจะจับมีดหมออยู่เป็นนิตย์ ก็เป็นได้...


“น่าสนใจมากจริงๆ”


*********************************************************************************************************************************


บอกแล้วว่านี่มันนิยายโรคจิตอีโรติก ฉันชอบมากจริงๆนะทุกคนนน เหมือนเจออะไรที่ใช่ 555 ลืมความละมุนที่สั่งสมมาไปเลยยย


จริงๆเรื่องนี้ก็ละมุนนั่นแหละ (เสียงรีทร้องท้วงว่าเหรออออออออ 555) รอก่อนเฮอะ พอถึงช่วงละมุนแล้วจะไม่มีเลือดให้เติม งุงิ งุงิ

แต่มีเรื่องจะมาแจ้งด้วยน่าาา ต้นเดือนหน้านี้ นายน้อยของเราจะมีค่าตัวแล้วว นายไม่ฟรีแล้วนาจาาา

สำหรับอัตราการติดอยู่ที่ 300-500 เหรียญนะคะ รอ 2 วันโนะ รับประกันคุณภาพโดยละอองอายเหมือนเดิมงับ

ความคิดเห็น