อักษรามณี

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 5 The prisoner เกมกักขัง ตอน 4

ชื่อตอน : บทที่ 5 The prisoner เกมกักขัง ตอน 4

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ม.ค. 2562 19:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 5 The prisoner เกมกักขัง ตอน 4
แบบอักษร

เขาลั่นเสียงและแสดงความเคียดขึ้งออกมาอีกครั้ง ช่างต่างไปตากเมื่อครู่ที่ทั้งอ่อนหวานอ่อนโยนราวเทพบุตร นิโคลัสกลายร่างเป็นจอมมารในชั่วพริบตา ชายหนุ่มจับไหล่บางของภิณไลย์ญาไว้แน่น เขาทำให้เธอทั้งตกใจและเครียดจัดอีกหน

“ที่ให้เรียกแบบนี้ไม่ใช่เพราะอยากจะแสดงความสนิทชิดเชื้ออะไรกับคุณหรอกเนเน่ แต่เพราะผมอยากให้คุณแสดงออกว่าเราเป็นมิตรกันเวลาอยู่ต่อหน้าโซอี้ก็เท่านั้น”

“คุณต้องการอะไรกันแน่! แค่อยากแสดงละครต่อหน้าลูกสาวว่าคุณเป็นผู้ชายแสนดีทั้งที่ไม่อยากญาติดีกับฉันอย่างนั้นหรือคะ”

“ผมแค่ต้องการเวลา”

ภิณไลย์ญาย่นคิ้วประหลาดใจก่อนได้คำตอบกลับมาเป็นเสียงห้าวหนักที่ยังจริงจังและดุดันอย่างทุกครั้ง

“เวลาที่คริสต์จะไม่ได้เห็นหน้าคุณ  เวลาที่เขาจะได้มีความรู้สึกว่าคุณหายไปจากชีวิตและคนที่สำคัญที่สุดสำหรับคริสต์คือลาริสา”

“เวลาของฉันกับเขาหมดไปแล้ว” หญิงสาวเสียงเครือ “มันหมดไปตั้งแต่ที่ฉันสำนึกได้ว่าฉันกับเขาไม่คู่ควรกันไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรทั้งนั้น”

“คิดว่าผมจะเชื่อคุณหรือไง ในเมื่อก่อนหน้านี้คุณพยายามติดต่อเขาและพยายามทำให้น้องชายของผมกลับไปหาคุณ”

“อย่ามาปรักปรำกันนะคะ คริสต์เป็นคนดี เขาแค่อยากรู้เท่านั้นว่าฉันเป็นยังไง”

“อ้อ...อยากให้เขารู้ใช่ไหมว่าคุณมันน่าสงสารและอ่อนแอมากแค่ไหนเวลาถูกผู้ชายทิ้ง มารยาหญิงมันก็มีเท่านี้ มีแค่อยากให้คนอื่นเห็นใจ บางทีอาจไม่จำเป็นต้องเป็นคริสต์ แต่เป็นผู้ชายคนไหนก็ได้ที่คุณพร้อมจะบากหน้าเข้าไปให้พวกมันปลอบด้วยเงิน!”

“นิค! คุณพูดเกินไปแล้วนะ...อ๊ะ!”

ภิณไลย์ญาร้องเสียงหลงเมื่อผลักร่างสูงออกห่างและเงื้อมือขึ้นหวังจะตวัดลงบนหน้าของนิโคลัสแต่ไม่ทันมือหนาของเขาที่คว้ามันไว้แน่นก่อนผลักร่างน้อยให้หลังชนผนังอีกครั้งและดันตัวเข้าหา คราวนี้เขาจับคางเรียวไว้และบีบเต็มแรง หญิงสาวเจ็บจนน้ำตาซึมและทำได้แค่ส่งเสียงเจ็บปวดในลำคอ ชายหนุ่มขบกรามเสียงดังและคำรามดุดันน่ากลัว

“อย่าคิดท้าทายผมแบบนี้อีกเนเน่! ผมไม่ใช่คริสต์หรือไอ้ผู้ชายหน้าไหนที่คุณคิดว่าจะร้องขอความเห็นใจได้ ฟังผม...ฟังให้ชัดๆ”

นิโคลัสก้มหน้าลงไปใกล้ ใกล้มากเสียจนปากหยักได้รูปแทบจะแนบบนกลีบปากระริกสั่นของภิณไลย์ญาได้อยู่แล้ว เสียงลมหายใจของเขาหนักหน่วง เสียงครางลึกในลำคอสั่นไหวประสาทของหญิงสาวที่คางมนถูกบีบด้วยปลายนิ้วแกร่งดุจคีมเหล็กกล้าจนเจ็บร้าวไปถึงขมับ เขาไม่สนใจหยดน้ำที่ไหลจากหางตาคู่สวยลงอาบแก้มด้วยซ้ำนอกจากเค้นเสียงลอดไรฟัน

“จำไว้ว่าสำหรับผมผู้หญิงอย่างคุณไม่ได้สำคัญอะไรมากไปกว่าเม็ดกรวดทราย ถ้าจะเป็นได้ก็แค่ที่ระบายอารมณ์ของไอ้พวกผู้ชายมีเงินเท่านั้น ผมจะให้คุณอยู่ที่นี่ คุณอาจจะติดต่อกับใครก็ได้ยกเว้นน้องชายของผม และเวลาอยู่ที่นี่คุณต้องฟังผมทุกอย่างในฐานะทาสเงินที่ต้องแลกอิสรภาพกับการชดใช้ค่ารักษาน้องชายของคุณ ที่สำคัญอย่าทำในสิ่งที่ผมไม่ชอบ”

พูดจบก็คลายนิ้วที่กดปลายคางหญิงสาวแต่ใบหน้าหล่อเหลายังอยู่ชิดมากขณะภิณไลย์ญากลั้นสะอื้นและถามเสียงสั่น

“ฉันยังไม่รู้เลยว่าคุณไม่ชอบอะไร”

“คุณจะเรียนรู้มันจากคนในบ้านนี้ และสำหรับโซอี้ ในขณะที่คุณอยู่ที่นี่ ไม่ว่าคุณจะเป็นยังไงห้ามแสดงความทุกข์ใจให้เธอเห็น”

“คุณกำลังหมายความว่าถึงจะเกลียดกันแค่ไหนเราก็ต้องยิ้มให้กัน...อย่างนั้นสินะคะ”

“ให้คุณเจ็บเจียนตายก็ต้องเก็บไว้ ไม่มีสิทธิ์แสดงความเจ็บปวดให้ใครเห็นอย่างเด็ดขาด!”

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}