ดองกี้

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

โลจิสติ(ก)ด(ส์)เมียร์ ♡ :: 06 :: ชอบแค่ชือ

ชื่อตอน : โลจิสติ(ก)ด(ส์)เมียร์ ♡ :: 06 :: ชอบแค่ชือ

คำค้น : ฑิวากรณ์ โลจิสติกส์ สิงฆ์เมียร์แคต ดองกี้

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 35.4k

ความคิดเห็น : 28

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ม.ค. 2562 18:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
โลจิสติ(ก)ด(ส์)เมียร์ ♡ :: 06 :: ชอบแค่ชือ
แบบอักษร

[สิงฆ์]

หลังจากรับน้องจบลงโดยที่มีคนผ่านแค่ไม่กี่คน พวกผมกลับมาที่ ม. อีกครั้งหลังจากส่งปีหนึ่งถึงบ้านครบคน แต่มันก็มีบางคนที่พักหอเลยไม่ต้องเดินทางไกลมาก

"เตรียมของครบนะ?"

ผมหันถามไอ้อิ๊กที่ตรวจพวกธูปเทียนและดอกไม้ สาเหตุที่กลับมารวมกันที่คณะอีกครั้งก็เพราะพวกเราต้องขอขมาคนที่อยู่ที่นี่หรือง่ายๆก็คือผีนั่นแหละครับ นอกจากเรื่องที่น้องเมียร์แคตเล่าให้ฟัง หลายๆคนก็เจอลักษณะเดียวกัน ทั้งเสียงไอ เสียงรองเท้า บางคนได้ยินเสียงกระซิบหรือทำของหล่นใส่หวังให้เกิดอันตราย ผมเลยรู้ว่าพวกเราเล่นกันมากไปจริงๆ

"อ่า ครบแล้ว จะไปเลยมั้ย?"

อิ๊กถามแล้วแจกจ่ายธูปเทียนดอกไม้ให้แต่ละคนๆละชุด ปีสองบางคนดูกลัวๆแต่ยังไงก็ต้องทำ ผมเดินนำทั้งหมดมาที่ศาลของมหาลัย ทุกๆสถานที่ล้วนมีประวัติถูกไหมครับ? ที่นี่ก็เหมือนกัน จากที่ได้ยินมา สถานที่แห่งนี้เคยเป็นสุสานเก่ามาก่อนและเคยเป็นโรงพยาบาลมาก่อนเหมือนกันก่อนถูกทุบทิ้งแล้วสร้างมหาลัยแห่งนี้ ผมก็ไม่รู้หรอกว่ามันเชื่อได้ไหมแต่จากที่ใครๆหลายคนเจอ มันก็เริ่มเชื่อขึ้นมาหน่อย

พวกผมที่รวมกันเกือบร้อยคนพากันขอขมาต่อหน้าศาลแล้วแยกย้ายกันกลับบ้านแต่ผมไม่ได้กลับบ้านหรอก ผมพักหอของมหาลัยซึ่งอยู่ใกล้ๆนี่เอง ขับรถแค่ยี่สิบกว่านาทีก็มาถึง ผมจอดรถในที่ประจำซึ่งไม่มีใครกล้าจอดใกล้ผมสักคน ถึงผมจะอยู่คณะโลจิสฯแต่ก็ขึ้นชื่อเรื่องว๊ากพอๆกับวิศวะ เด็กๆเลยพากลัวผมหมดส่วนพวกปีสี่ไม่ยุ่งกับผมอยู่แล้ว

แกร๊ก...

เปิดประตูเข้าห้องมาแล้วถอดรองเท้าใส่ชั้นก่อนปิดประตูเดินลากเท้าเข้าห้องนอน หอพักของมหาลัยที่ผมอยู่เป็นห้องขนาดสองคน ในโซนของห้องนอนจะแบ่งให้คนละฝั่ง เตียงขนาดสามฟุต เตียงของผมอยู่ติดผนังฝั่งขวามือ(พอเดินเข้ามาในห้องนอนหันขวานั่นแหละเตียงผม)ส่วนอีกเตียงที่อยู่ด้านซ้ายไม่มีใครนอน ง่ายๆคือผมไม่มีรูมเมทหรือต่อให้มีมันก็อยู่ได้ไม่ถึงสามวัน อย่ามองว่าผมว๊ากมันนะ ผมแค่อยู่แบบไม่สนใจมันก็เท่านั้น ไม่พูดไม่คุยยกเว้นด่าตอนแม่งทำอะไรขัดหูขัดตาก็เท่านั้น

ตุบ...

ผมทิ้งตัวลงบนเตียงแล้วถอนหายใจเหนื่อยๆ สายตาจับจ้องไปที่เพดานห้องเงียบๆ อีกไม่กี่ชั่วโมงก็จะเช้าแล้วแต่ผมไม่ง่วงเลยว่ะ ทั้งที่ใจอยากจะนอนพักให้รู้แล้วรู้รอดไปแต่ตามันสว่างจนน่ารำคาญ ผมลุกขึ้นยืนแล้วถอดชุดนักศึกษาโยนลงตะกร้าที่วางอยู่หน้าตู้เสื้อผ้าแล้วคว้าผ้าเช็ดตัวเดินเข้าห้องน้ำไป ในส่วนห้องน้ำมันจะอยู่รวมกับห้องนอนซึ่งอยู่ปลายเตียงฝั่งซ้าย ผมเข้าไปอาบน้ำล้างคราบสกปรกที่เผชิญมาตลอดวันตั้งแต่เมื่อวานจนวันนี้ก่อนออกมาแต่งตัวแล้วนอนลงบนเตียง

จริงสิ ผมต้องคุยกับอาจารย์ที่สอนพวกปีหนึ่งด้วยนี่หว่าว่าให้พวกน้องมันพักก่อนหนึ่งวันหลังเจอศึกหนัก โดนอาจารย์ด่าแน่เลยผม

09.40 น.

@มหาวิทยาลัยฑิวากรณ์ ตึกคณะโลจิสฯ

"ฮ้าวว~"

ผมอ้าปากหาวรอบที่ร้อยหลังจากตื่นมาอาบน้ำแต่งตัวมา ม. จริงๆวันนี้ผมไม่มีเรียนแต่ต้องมาคุยกับอาจารย์ที่สอนปีหนึ่งเพื่อให้เขายกคลาสไปก่อนแล้วตอนนี้ผมกำลังนั่งรออาจารย์อยู่ใต้คณะ ปากก็หาวแล้วหาวอีก ถ้าในอีกสิบนาทีไม่มาผมจะกลับไปนอน

"อ้าว มาทำไรเนี่ยพี่สิงฆ์ วันนี้พี่ไม่มีเรียนนี่หว่า"

ผมปลายตามองคนถามที่นั่งลงข้างผมก่อนถอนหายใจ ไอ้นี่มันชื่อเท็น เป็นรุ่นน้องผมและเป็นคนที่คัดชื่อไอ้น้องเมียร์แคตซะสวยงาม

"กูต้องมาคุยกับอาจารย์ให้ยกเลิกคลาสของปีหนึ่งมันไปก่อนแล้วเห็นพวกไอ้อิ๊กมั้ยวะ"

"พวกพี่เขาขึ้นเรียนแล้วมั้ง เออพี่ ผมถามไรหน่อยดิ"

ผมพยักหน้าให้มันถามได้ก่อนอ้าปากหาวจนน้ำตาเล็ด ปากจะฉีกแล้วผม

"พี่ชอบน้องเมียร์แคตหรอวะ เห็นแกล้งน้องมันจัง"

"เปล่าว่ะ กูชอบแค่ชื่อมัน ชอบเวลามันทำหน้าขัดใจแม่งเหมือนแมวที่บ้านกูเลย"

ที่บ้านผมเลี้ยงแมวเปอร์เซียห้าตัว คนที่เป็นทาสมันก็มีม๊า ป๋าแล้วก็น้องสาวอีกสองคนของผม ตัวที่เหมือนเมียร์แคตมันชื่อ หญิงน้อย เป็นตัวโปรดของม๊าผม หน้ามันจะเหวี่ยงๆวีนๆเวลาขัดใจพอผมเห็นหน้าน้องมันเวลาผมเรียกเมียร์ หน้าแมวที่บ้านลอยมาทันที

"จริงอ่ะ? เอาดีๆพี่ ผมเป็นเกย์พี่ก็รู้ดี ไม่ต้องกลัวว่าผมรับไม่ได้หรอก"

"กูไม่ได้ชอบมัน กูชอบแค่ชื่อไอ้เวรนี่"

เรื่องเพศไม่ใช่ปัญหาสำหรับผมอยู่แล้วแต่ที่ผมชอบคือชอบแค่ชื่อมันจริงๆ ตอนน้องมันบอกว่าอายชื่อแล้วไอ้เท็นหลุดขำผมเลยอยากเห็นว่าชื่อมันอะไร ตอนมันส่งป้ายชื่อมาแล้วผมเปิดดูผมก็เกือบหลุดขำเหมือนกัน แต่ตอนนั้นผมเป็นพี่ว๊ากผมเลยต้องนิ่งและนิ่งที่สุดถึงจะมีหลุดไปบ้างก็เถอะ

"แต่ชื่อแม่งฮาจริง ทั้งฮาทั้งน่ารักอ่ะตอนมันบอกชื่อผมยังขำเลย"

"แล้วมึงไม่มีเรียนหรือไง"

"เออ ลืมเลย ไปก่อนพี่"

ผมพยักหน้าแล้วมองไอ้เท็นขึ้นตึกไปก่อนรีบลุกไปดักหน้าอาจารย์ที่เดินมาพอดี

"อาจารย์ครับ!"

ผมเรียกเขาแล้วเดินไปหยุดตรงหน้า อาจารย์เลิกคิ้วขึ้นนิดๆที่เห็นปีสามแบบผมเรียกแก

"วันนี้ยกคลาสก่อนได้หรือเปล่าครับ? พอดีเมื่อวานผมพารับน้องแล้วพวกน้องๆมันพึ่งได้กลับตอนตีสาม"

แอบขอโทษอาจารย์ในใจที่โกหกแต่ผมไม่มีทางเลือก ถ้าบอกตีหนึ่งอาจารย์ต้องหาเหตุผลมาเถียงแล้วกลายเป็นว่าน้องปีหนึ่งถูกตำหนิพร้อมตัดคะแนนความประพฤติโดยที่คนผิดคือรุ่นพี่อย่างผม

"เอาอีกแล้วหรอพวกเธอ ไม่คิดถึงอนาคตน้องมันเลยหรือไงหะ? แล้วพามารับอะไรดึกๆดื่นๆถ้าหากผู้ปกครองติดต่อมาต่อว่าจะทำยังไง? มหาลัยโดนด่านะไม่ใช่แค่พวกเธอ ให้ตายสิ เธอนี่นะสิงหราช ทำไมทำแบบนี้ บลาๆๆๆ"

"....."

ผมยืนให้อาจารย์บ่นจนพอใจ จากเก้าโมงห้าสิบถึงสิบโมงยี่สิบผมถึงเป็นอิสระ อาจารย์นี่บ่นเก่งขึ้นกว่าเดิมหรือเปล่าวะ ผมส่ายหัวเล็กน้อยแล้วกลับมานั่งรอพวกอิ๊กมัน ไอ้สามตัวนั้นมันลงเรียนแทบจะทุกตัวที่มีในคณะ ในขณะที่ผมเลือกลงบางตัวเท่านั้น ผมไม่ใช่พวกรักเรียนอยู่แล้ว ผมเก็บกิจกรรมเอาและเลือกลงเฉพาะที่มันสำคัญๆกับธุรกิจทางบ้าน

"น่าเบื่อชะมัด"

ถอนหายใจยาวๆแล้วมองเหล่านักศึกษาที่เดินกันให้ควั่ก รุ่นน้องหลายคนหลบตาผมแต่ผมไม่สนใจ เอาจริงๆ ผมไม่ใช่คนน่ากลัวนะเว้ย ออกจะบ้าๆด้วยซ้ำ แต่ไอ้ภาพลักษณ์พี่ว๊ากแม่งติดตาคนอื่นๆและกลบภาพพจน์น่ารักๆของผมหมด มีแต่พวกเพื่อนนั่นแหละที่รู้จักผมดีกว่าใคร

"โว้ย! ขี้เกียจเรียนแล้วโว้ย!"

ผมมองไอ้คนที่แหกปากแล้วยกยิ้มนิดๆ ไอ้ไพ่เดินหน้าบึ้งมาหาผมก่อนนั่งลง ดูจากลักษณะแล้วไอ้ห่านี่โดดมาแน่ๆ

"มึงมาทำไรวะ ไม่มีเรียนไม่ใช่ไง"

ไพ่มันถามผมก่อนหยิบแว่นโมเสคขึ้นมาใส่แล้วนั่งเท้าคางมองสาวๆที่เดินผ่านคณะ

"กูมาเคลียร์ให้พวกปีหนึ่ง ขอให้อาจารย์ยกคลาสไปก่อน"

"อ่อ เออมึงชอบน้องมันหรอวะ? เมียร์แคตไรนั่นน่ะ"

อีกแล้ว คำถามนี้

"ถ้าไอ้อิ๊กกับไอ้แฮมมามันจะถามกูเหมือนมึงไหม?"

มันพยักหน้า

"เออ งั้นรอพวกมันมาก่อนกูจะได้พูดทีเดียว"

ไอ้ไพ่ไหวไหล่แบบกูยังไงก็ได้แล้วเอาโทรศัพท์ขึ้นมากดเล่น ผมเลยเอาโทรศัพท์ขึ้นมาเล่นบ้างแต่ไม่ทันได้เล่นสายเรียกเข้าของน้องสาวก็เด้งขึ้นมา ผมเลยต้องกดรับ

"ว่าไง"

(เฮียคะ มินนี่หนูไม่สบาย เฮียแวะเข้ามารับหนูแล้วพาไปโรง'บาลหน่อยสิคะ)

"เฮียมีเรียนน่ะสิ หนูให้ลุงชิดพาไปก่อนได้ไหมคะ?"

(อื้อ ก็ได้)

"เฮียขอโทษนะ ไว้กลับบ้านเฮียจะไถ่โทษ"

(ก็ได้ค่ะ แล้วเจอกันนะคะ หนูรักเฮียนะ)

"รักเหมือนกันค่ะ"

ผมวางสายน้องก่อนขอโทษในใจที่โกหก ผมแค่ขี้เกียจไปบ้านเฉยๆ ผมเข้าแอปเฟซบุ๊คก่อนเลื่อนหน้าจอดูนั่นนี่ไปเรื่อยๆแต่แล้วผมก็สะดุดกับโพสๆหนึ่งของเพื่อนผม ไอ้ฟ้ามันถ่ายรูปน้องๆเมื่อคืนไว้แล้วอัพลงในอัลบั้มรูปรับน้องโลจิสฯ ผมลองกดเข้าไปดูก่อนหัวเราะเสียงดังลั่นเมื่อรูปที่ผมเห็นคือรูปของเมียร์แคตที่วิ่งหน้าตั้งจากตึกวิศวะมา ไอ้เชี่ย อย่างจี้

"ขำอะไรของมึงวะ"

ไอ้ไพ่ถอดแว่นโมเสคของมันก่อนชะเง้อหน้าอยากเสือก ผมเลยหันจอให้มันดู

"5555555555555 ไอ้สัส ใครถ่ายวะ โคตรได้เลยเชี่ย"

"เออ หมดกันเมียร์กู เอ้ย เมียร์แคต"

"น่ะ ชอบมันอ่ะดี้~"

"ดี้พ่อง กูชอบแค่ชื่อ"

ผมกดล็อกหน้าจอแล้วเก็บโทรศัพท์ก่อนยักคิ้วทักทายไอ้อิ๊กกับไอ้แฮมที่เดินลงจากตึกมา

"เอาล่ะ พวกกูมาครบแล้วทีนี้บอกได้ยังว่ามึงชอบน้องเมียร์แคตหรอ"

ไอ้ห่านี่ก็รู้จังหวะดีเหลือเกิน พออิ๊กกับแฮมมันได้ยินถึงได้หันมาจ้องหน้าผมอย่างรอคำตอบ

"เปล่าเว้ย กูชอบแค่ชื่อมันจริงๆ มึงดูชื่อน้องมันดิ โคตรน่าแกล้งเลย"

ผมบอกแต่สายตาของพวกมันบอกว่าไม่เชื่อ ผมเลยไหวไหล่แบบเรื่องของมึงแล้วกัน เจอกันแค่วันเดียวใครจะไปชอบง่ายขนาดนั้นวะแต่ผมขอพูดตรงนี้เลยนะ ถ้าหากผมได้รู้จักกับน้องมันไปสักระยะ ผมอาจจะชอบมัน แม่งน่ารักน่าแกล้งน่าเอ็นดูขนาดนั้น เป็นใครๆก็ชอบได้วะแต่ตอนนี้ สาบานจากใจสิงหราช ผมชอบแค่ชื่อมันจริงๆ

[จบพาร์ท]

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}