Badberry

ขอบคุณที่กดเข้ามานะคะ

Part 27 : ลูกพี่ลูกน้อง

ชื่อตอน : Part 27 : ลูกพี่ลูกน้อง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 17.9k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ม.ค. 2562 17:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Part 27 : ลูกพี่ลูกน้อง
แบบอักษร


“ชั้นขอเปลี่ยนตัวเด็กฝึกงานเป็นเด็กคนนั้นได้มั้ย” เขาชี้ไปที่ภีมพล

“ไม่ได้” ทศกัณฐ์ตอบเสียงแข็ง ดวงตาฉายแววความไม่พอใจออกมาทันที

“ทำไมวะ! แผนกเลขาปกติก็ไม่รับเด็กฝึกงานเหมือนกันไม่ใช่หรอ?” แทนไทพูดไปแอบชำเลืองมองภีมพลไปอยู่เรื่อย ๆ

“เด็กคนนี้เป็นของผม..ไม่ว่าใครก็ห้ามยุ่ง” คำพูดของทศกัณฐ์ทำทุกคนในห้องเงียบไปตามๆ กันแม้แต่ภีมพลที่ยืนทำหน้าเหวออยู่ข้างหลัง แต่ก็ยิ่งทำให้แทนไทอยากได้ตัวเขามากยิ่งขึ้น

“คุณทศเขาหมายความว่าภีมพลเป็นเด็กฝึกงานที่อยู่ในความดูแลของผม คงจะส่งไปแผนกคุณแทนไม่ได้น่ะครับ” ตะวันพูดแก้ให้ทศกัณฐ์ที่ปกติจะไม่หลุดคำพูดแบบนี้ออกมา

“ถ้าไม่ได้เด็กคนนี้แผนกฉันก็ขอไม่รับเด็กฝึกงาน นายจัดการย้ายเด็กที่นายส่งมาให้ฉันออกไปได้เลย” แทนไทต่อรองกับคนตัวสูง

“คงจะไม่ได้นะครับคุณแทน คำสั่งอนุมัติเรียบร้อยแล้วคุณมีหน้าที่ต้องทำตาม” ตะวันบอกกับแทนไทที่ไม่ยอมเลิกรา

“ตะวัน!!” คนตัวเล็กเรียกชื่อเลขาหนุ่มด้วยความไม่พอใจ

ทศกัณฐ์กับแทนไทเป็นลูกพี่ลูกน้องที่มีอายุห่างกันไม่ถึงปี ทั้งคู่เหมือนจะไม่ลงรอยกันด้วยความที่คนตัวสูงเป็นคนจริงจังและเด็ดขาด ตรงข้ามกับคนตัวเล็กถึงจะเป็นคนเก่งแต่ค่อนข้างจะเอาแต่ใจ ทำให้มีปากเสียงกันทุกครั้งที่เจอหน้า

“ทำไมแกไม่ลองถามเจ้าตัวดูก่อนละ” แทนไทเดินปรี่เข้าไปหาภีมพล แต่โดนขวางไว้ด้วยคนตัวใหญ่ที่ขยับตัวมาบังร่างบางให้มาอยู่ข้างหลัง

“ไม่จำเป็น” ทศกัณฐ์พูดเสียงแข็งแววตากร้าว

“แก...ไอ้ยักษ์” แทนไทโมโหคนตัวสูงที่คอยขัดขวางเขาไปทุกอย่าง

“คุณแทนอย่าครับ!”

พลั่ก!

แทนไทเหวี่ยงหมัดเล็กๆ ใส่หน้าทศกัณฐ์ ตะวันที่โผเข้ามาขวางหน้าคนตัวสูงไว้โดนชกเข้าที่ใบหน้าเต็มๆ แว่นตากรอบบางกระเด็นหลุดลงบนพื้น แก้มเนียนขาวปรากฏรอยแดงขึ้นมาทันที

“ตะวัน คุณเป็นยังบ้าง” ทศกัณฐ์ผละจากภีมพลเข้าไปดูตะวัน ฝ่ามือใหญ่ประคองใบหน้าได้รูปของเลขาหนุ่มขึ้นดู ปลายนิ้วเรียวเกลี่ยลูบไปที่รอยแดงอย่างเบามือ “เจ็บมากมั้ย” เขาถามด้วยความเป็นห่วง ภีมพลเหลือบมองคนตัวสูงอย่างหมันไส้ที่ห่วงตะวันจนออกนอกหน้า “ชิส์ จะห่วงอะไรเบอร์นั้นวะ” เขารู้สึกว้าวุ่นใจเมื่อเห็นทศกัณฐ์ใกล้ชิดกับตะวัน

“ไม่เป็นไรครับคุณทศ” คนตัวสูงก้มลงเก็บแว่นตาขึ้นมาสวมให้กับตะวันด้วยตัวเอง หันไปมองคนตัวเล็กอย่างคาดโทษ

“ตะวัน! ผมไม่ได้ตั้งใจ” แทนไทรู้สึกผิดที่ต่อยโดนเลขาหนุ่ม

“พี่แทน! พี่ทำเกินไปแล้วนะ” ทศกัณฐ์ขยับตัวเข้าหาแทนไทเหมือนจะเอาเรื่อง “อย่าครับคุณทศ” เลขาหนุ่มรีบดึงตัวเจ้านายตัวเองไว้

“ผมไม่เป็นไรครับคุณ...แท..น...”

“คุณแทน! มาอยู่ที่นี่จริงๆ ด้วย” ยังไม่ทันที่ตะวันจะพูดจบ ภูริผู้ช่วยของแทนไทก็รีบตามเจ้านายตัวเองเข้ามา ”กลับกันเถอะครับ” เขาบอกกับแทนไท การมาหาเรื่องทศกัณฐ์ถึงที่เป็นเรื่องที่ไม่ควรอย่างยิ่ง

“ภูริ คุณรู้ได้ยังไงว่าผมอยู่ที่นี่” แทนไทขึ้นมาที่ห้องผู้บริหารโดยไม่ได้บอกใครไว้ เขาหันควับไปมองตะวันเหมือนรู้ว่าใครเป็นคนตามผู้ช่วยหนุ่มมา ชายหนุ่มมาดขรึมยืนนิ่งๆ สบตาคนตัวเล็ก

“คุณกับเจ้านายคุณนี่มันกวนประสาทพอๆ กันเลยนะ” แทนไทเงยหน้าพูดกับตะวันที่ตัวสูงกว่า “ถ้านายไม่จัดการเรื่องเด็กฝึกงานใหฉันรับรองเรื่องไม่จบแค่นี้แน่” คนตัวเล็กหันไปบอกกับทศกัณฐ์ก่อนหมุนตัวเดินออกนอกห้องไป โดยมีภูริเดินตามหลังออกไป

“เดี๋ยว!” ตะวันเรียกภูริที่กำลังจะเดินออกนอกห้องไว้ ชายหนุ่มที่ถูกเรียกหยุดชะงักกึก “ช่วยดูแลเจ้านายของคุณให้ดีกว่านี่ด้วย” เขาบอกกับผู้ช่วยคนสนิทของแทนไท

“นายนี่ยังจริงจังเหมือนเดิมเลยนะ...คุณแทนกับคุณทศก็เป็นแบบนี้ประจำแหละ...แล้วนี่เจ็บมั้ย” ภูริเอื้อมมือไปจับแก้มที่มีรอยช้ำของตะวัน

เพี๊ยะ!!

“รักษามารยาทด้วยนะครับ” ชายหนุ่มมาดนิ่งปัดมือของภูริออก ผู้ช่วยหนุ่มยิ้มเจื่อนๆ สบตาเรียวที่อยู่ภายใต้แว่นตากรอบบางก่อนเดินตามเจ้านายออกไป



::::::::::

ความคิดเห็น