@I am_novice

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บันทึกของคุโด้ ชินอิจิ ตอนที่ ๑ จุดเริ่มต้น (รูปแบบที่สอง) แก้ไข

ชื่อตอน : บันทึกของคุโด้ ชินอิจิ ตอนที่ ๑ จุดเริ่มต้น (รูปแบบที่สอง) แก้ไข

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.6k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 10 มิ.ย. 2562 03:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บันทึกของคุโด้ ชินอิจิ ตอนที่ ๑ จุดเริ่มต้น (รูปแบบที่สอง) แก้ไข
แบบอักษร

​การหายตัวไปของยอดนักสืบ "โมริ โคโก่โร่" ไม่ได้มีการออกข่าวคราวใหญ่โตมากมายนัก แต่บอกแค่เขานั้นป่วยนัก จึงต้องขอตัวไปรักษาตัวเองที่ต่างประเทศ และทางด้านลูกสาวเพียงคนเดียว กับ ภรรยาที่เป็นทนายสาวสุดสวย ก็ไม่ได้บอกอะไรมากนัก แต่ดูเหมือนมีการปิดบังอะไรบ้างอย่างอยู่ซึ่งทางสำนักข่าวก็ไม่ได้ข้อมูลสำคัญจากคนทั้งคู่มากนัก 

ทางกรมตำรวจนครบาลโตเกียว ได้ส่งตำรวจมาคุ้มครอง "โมริ รัน" และ "คิซากิ เอริ" ตลอด 24 ชั่วโมง โดยทางที่ "โมริ รัน" กรมตำรวจได้ส่งตัวผู้หมวดหญิง "ซาโต้ มิวาโกะ" มาคุ้มครองและรับบทบาทหน้าที่ให้ไปเป็นอาจารย์จ้างพิเศษของชมรมคาราเต้ที่ "โมริ รัน" สังกัดอยู่ และอีกด้านทางกรมตำรวจได้ส่งตัวผู้หมวดหญิง "มิยาโมโต้ ยูมิ" มาคุ้มครองและรับบาทหน้าเป็นบอดี้การ์ดส่วนตัว 

พวกคนชุดดำก็พอสามารถตรวจสอบได้ว่าบอดี้การ์ดทั้งสองเป็นตำรวจได้ เพราะยังข้อมูลระบุไว้เคยเป็นตำรวจมาก่อน ก่อนที่รับทำหน้าที่ใหม่ซึ่งการเปลี่ยนในลักษณะนี้ไม่ได้มีค่ามากเท่าไหร่สำหรับพวกองค์กรชุดดำ 

วันและเวลาที่ผ่านไปกลับการหายตัวไปของ "โมริ โคโกโร่" ราวกับเขาไม่เคยมีตัวตนอยู่บนโลกใบนี้แล้วอีกต่อไป 

หลังเลิกเรียน "โมริ รัน" แยกตัวออกไปชมรมคาราเต้ แต่รอบนี้เธอมาแปลกกว่าทุกครั้งเพราะเด็กหนุ่มมากลับเธอด้วย....คนทั้งสองเป็นที่นิยมมากในโรงเรียนมัธยม.ปลาย เบกะ การเดินคู่กันไปของคนทั้งสองเป็นเรื่องปกติ ทั้งการหยอกล้อ การทะเลาะกันของคนทั้งสองเป็นเรื่องปกติ 

"รัน...เดี๋ยวตอนชมรมเลิกฉันมารับนะ..."ชินอิจิ พูดกลับรันก่อนที่เขาจะขอตัวออกไปข้างนอก หลังจากที่พวกเดินมาถึงหน้าห้องชมรมคาราเต้ 

"อือม์...."รัน ตอบรับสั้นๆ แค่ให้ได้ยินกันแค่สองคนเท่านั้น 

********** 

"ซาโต้ มิยาโกะ" ผู้หมวดสาวจากกรมตำรวจ...นอกจากทำหน้าที่เป็นอาจารย์พิเศษชมรมคาราเต้ ภายนอกเธอดูเหมือนหญิงสาวที่แสนเย็นชา ไร้ความรู้สึก เวลาฝึกสอนของโหดมาก และดุร้ายเหมือนกับยักษ์ จนพวกนักเรียนเรียกันติดปากว่า "ราชินีน้ำแข็ง" 

ผู้หมวดสาว ได้ขอตัวเดินออกมาที่ห้องพยาบาลซึ่งตอนนี้ไร้ซึ่งผู้คน เธอทำการล็อคพยาบาลจากภายในห้อง ที่ตอนนี้คงเลิกแค่เธอกับใครอีกคนหนึ่งเท่านั้น 

"ไม่ทราบว่า...ที่เรียกผมมาที่นี้มีอะไรเกิดขึ้นหรอครับ!?"ชินอิจิถามเจ้าหน้าที่ตำรวจสาวที่กำลังนอนอยู่เตียงพยาบาลเตียงนอนข้างๆ เขาโดนที่มีม่านสีขาวที่สามารถเลือนปิดเองได้ขวางกั้นพวกเขาทั้งสองคนอยู่ 

"ฉันรู้ว่าเธอ....รู้ว่าคุณโมริไม่ได้โดนจับตัวไปแต่เขาหายตัวเองต่างหากหล่ะ!?...."น้ำเสียงของเธอกล่าวขึ้นมาอย่างงแข็งกร้าว แต่มีความอ่อนโยนที่ปะปนอยู่ไม่น้อย 

"ถ้าผมรู้...คุณก็อาจจะเป็นอันตรายได้..คุณก็ยังอยากรู้ความจริงอีกหรือป่าวหล่ะ..."เขาถามซ้ำอีกครั้งแต่น้ำเสียงของที่มันได้เปร่งออกมานั้นมันแสดงให้ถึงว่า..เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ ที่อาจจะเสียชีวิตได้ทุกเมื่อ 

"ฉันจะลองดู..."เธอตอบรับและแสดงความเชื่อมั่นที่น้ำเสียงของเธอ และก็ทำให้เธอในเวลานี้มีตวามน่ารักมากขึ้นไปอีก 

******** 

ที่ร้านชุดครอบครัว ใกล้กับสำนักงานนักสืบโมริ โคโกโร่...ที่โต๊ะตัวเดิม ลูกค้าคนเดิม 

"รัน...วันนี้อยากกินอะไรเต็มที่ได้เลย..ฉันเลี้ยงเอง"ชินอิจิยิ้มอย่างอารมณ์ดีหลังจากได้บัตรเครดิตสีทองของพ่อของเขามาใช้จ่ายในวันนี้ ถ้าจะพูดให้ถูกก็คือมันถูกใช้งานเกือบทุกวัน 

"นั้นฉันเกรงใจหล่ะน่ะ..."รันส่งอาหารมาเลยอย่าง แต่ที่ส่งมันจะกินกันสองคนหมดที่ไหนหล่ะ...ได้แต่ห่อกลับไปตอนต่อที่บ้านแทน...เป็นมื้อเช้าในวันถัดไป 

ตลอดทางกลับบ้านคนทั้งสองมีเรื่องให้คุยกันไม่หยุด จนในที่สุดก็กลับมาถึงสำนักงานนักสืบ 

"ราตรีสวัสดิ์นะรัน...แล้วเจกันวันพรุ่งนี้"ชินอิจิบอกลาเธอ ก่อนที่จะยืนส่งเธอขึ้นไปยังชั้นที่สองของสำนักงานนักสืบ 

********* 

"นายมาช้า....ไคโตะ?..."คำทักทายที่ออกมาจากปากของเด็กยอดนักสืบกล่าวทักขึ้นมาถึงจอมโจรชื่อดัง รุ่น 2 อย่างจอมโจรคิด หรือ ก็คือจอม1412 นั้นเอง 

คุโรบะ ไคโตะ ได้ทำหน้าเบื่อหน่ายกับเพื่อนสนิท(ล่ะมั้ง) ด้วยคำตอบที่กวนประสาทไม่แพ้กัน  

"มาช้าดีกว่าไม่มาเฟ้ย!?....." 

 

 

จบไปแล้วครับ.....แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ 

ถ้าตอนเขียน ชื่อตอนขึ้นต้นว่า ตอนที่เท่าไหร่ ก็คือรูปแบบที่หนึ่งฮาเร็ม 

ถ้าตอนเขียน ชื่อตอนขึ้นต้นว่า บันทึกของคุโด้ ชินอิจิ ก็คือรูปแบบที่สอง 

ถ้าตอนเขียน ชื่อตอนขึ้นต้นว่า ความรักของครั้งแรกของนักวิทยาศาสตร์ ก็คือรูปแบบที่สาม (ไฮบาระ ไอ)... 

.

 

 

. 

.

 

ความคิดเห็น