Minchol

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 40 ทำยังไงได้ล่ะ

ชื่อตอน : บทที่ 40 ทำยังไงได้ล่ะ

คำค้น : ซอฟท์วาย,ไป๋หลง,หลงไป๋,ไป๋อวี่,จูอี้หลง

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 261

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ก.พ. 2562 18:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 40 ทำยังไงได้ล่ะ
แบบอักษร

        คุณนายไป๋ร้อนใจเรื่องลูกชาย.....

        ตั้งแต่เธอรู้จากสามีว่า เขาได้หาโอกาส ไปคุยกับจูอี้หลงเกี่ยวกับเรื่องของไป๋อวี่ บอกให้จูอี้หลงรู้ว่า ไม่มีพ่อแม่คนไหน อยากจะให้ลูกชายมีความสัมพันธ์อย่างนั้น ไป๋เทียนจ้าวบอกว่า จูอี้หลงเป็นคนฉลาด เขาเพียงแค่พูดไม่กี่คำ จูอี้หลงก็เข้าใจแล้ว     

        "ถ้าคุณบอกว่าเขาเข้าใจแล้ว คุณคิดว่าเขาจะทำอะไรต่อไป"    

        "ผมก็ไม่รู้หรอกนะ แต่อย่างน้อย เขาก็ไม่ควรจะให้ความหวังกับอาอวี่ ใช่ไหม" ไป๋เทียนจ้าวหันมาถาม คุณนายไป๋ส่งผ้าขนหนูผืนเล็กให้เขาซับเหงื่อ    

        "คุณก็เห็นนี่ ตอนที่เขาถูกแทง เขาห่วงอาอวี่ยิ่งกว่าห่วงตัวเองเสียอีก" ไป๋เทียนจ้าวกดปิดสวิทช์ลู่วิ่งไฟฟ้าก่อนรับผ้ามาเช็ดเหงื่อบริเวณลำคอ เขาถอนใจเบาๆ    

        "ตัวเองโดนแทงเข้าที่ท้องแท้ๆ กลับยอมทนเจ็บ กัดฟันลุกขึ้น เพราะเป็นกังวลกลัวว่าอาอวี่จะถูกสื่อดึงให้เข้ามาพัวพันกับเหตุการณ์ด้วย แล้วจะทำให้อาอวี่ลำบาก เสียชื่อเสียงไปเปล่าๆ" รายละเอียดพวกนี้เขาล้วนรู้มาจากถังซันและหูตาของเขาที่มีอยู่ไม่น้อยในแวดวงบันเทิง    

        "คุณไม่คิดว่า การกระทำแบบนี้ เป็นการให้ความหวังกับอาอวี่หรือไง" เขาถาม ยื่นผ้าขนหนูคืนให้ภรรยา    

        "แต่คุณบอกฉันว่า เขาห้ามไม่ให้อาอวี่ไปเยี่ยมที่โรงพยาบาล แล้วอาอวี่ก็โกรธมากไม่ใช่หรือไง"    

        "พอรู้ว่าเพราะอะไรเขาถึงห้าม ไอ้เด็กนั่น ก็เปลี่ยนจากโกรธเป็นซาบซึ้งใจแล้ว ผมเองยังอดซาบซึ้งใจเขาไม่ได้" ไป๋เทียนจ้าวถอนหายใจ

        "ผมรู้... ว่ามีหลายๆเรื่องที่เขาทำ ล้วนแล้วแต่แสดงให้เห็นว่าเขาเป็นห่วงอาอวี่ ลูกของเราทั้งนั้น" เขากล่าวต่อ สองสามีภรรยายืนอึ้ง นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง

        "คุณว่าเขาทำอะไรไปบ้างแล้วหรือยัง" คุณนายไป๋พยักเพยิดให้รู้ว่าเธอหมายถึงเรื่องที่สามีเธอไปคุยกับจูอี้หลงมา    

        "ไม่ทำก็แปลกล่ะ ลูกเราดันตามเขาไปถึงซิดนีย์โน่น ถ้าเขาไม่ทำอะไรเลย ก็เท่ากับว่า เขาผิดคำพูดที่เขาได้ให้กับผมไว้" ไป๋เทียนจ้าวทำเสียงขึงขัง เขาเดินนำภรรยาออกไปตรงบริเวณสระน้ำ คุณนายไป๋เดินตามมาด้วยสีหน้าที่ไม่สบายใจนัก    

        "คุณว่า เราใจดำกับเขาไปหรือเปล่า" เธอถาม     

        "เขาดีกับอาอวี่ถึงขนาดนี้ เขาจะต้องรู้สึกเจ็บปวดใจสักแค่ไหน ถ้าเขาจะต้องเป็นคนที่ลุกขึ้นมาผลักไสอาอวี่ออกไป...." เธอนิ่วหน้า รู้สึกเหมือนเจ็บปวดใจแทนจูอี้หลง ไป๋เทียนจ้าวถอดเสื้อยืดและกางวอร์มออกจนเหลือแต่กางเกงขาสั้นรัดรูปเนื้อหนาที่เขาซ้อนไว้ด้านใน    

        "ทำยังไงได้ล่ะ คุณเป็นห่วงเขาหรือคุณเป็นห่วงลูกของเรามากกว่ากัน" เขาถามพลางค่อยๆนั่งลง ห้อยขาลงไปในสระน้ำ เขาหันขึ้นมองหน้าภรรยาที่ยืนเยื้องไปทางด้านหลัง    

        "เราก็รู้รู้อยู่ ว่าเราพูดกับอาอวี่ไม่รู้เรื่องแน่ๆ ไอ้เด็กนั่น ยิ่งว่าเหมือนยิ่งยุ ดื้อเสียยิ่งกว่าอะไร" เขาหยุด หันกลับมาทางสระน้ำ ส่ายหัวเบาๆ เหมือนจะบอกว่า เขาช่วยเหลืออะไรไม่ได้จริงๆ    

        "ผมถึงจำเป็นต้องเข้าทางจูอี้หลงไง...." เขาถอนใจ    

        "เขาเป็นเด็กหัวอ่อน เชื่อฟังผู้ใหญ่มาแต่ไหนแต่ไรแล้ว ผมแค่พูดไม่กี่คำ มีหรือว่าเขาจะไม่เชื่อ ใครจะว่าผมเป็นคนเห็นแก่ตัวก็ช่างเถอะ เพราะยังไง ผมก็ต้องนึกถึงลูกของผมก่อนนึกถึงลูกของคนอื่นอยู่แล้ว" พูดจบเขาก็ค่อยๆหย่อนตัวลงน้ำ คุณนายไป๋เงียบไปพักใหญ่ เธอหาเหตุผลอะไรมาคัดง้างสามีไม่ออก ถึงแม้ว่าเธอจะเห็นใจจูอี้หลงสักแค่ไหนก็ตาม


        "น่าเสียดาย ที่เราไม่มีลูกสาวอีกซักคนนึง" คุณนายไป๋รำพึง ไป๋เทียนจ้าวย่อเข่าให้ตัวจมลงในน้ำจนมิดหัวก่อนจะโผล่พรวดกลับขึ้นมา เขาเอามือลูบน้ำบนหน้า     

        "ถ้าอาอวี่เป็นผู้หญิง ผมจะรีบจับมันยัดใส่เกี้ยว แบกไปส่งสกุลจู พร้อมสินสมรสอีกขบวนใหญ่ แต่ทำยังไงได้ มันดันเป็นผู้ชาย แล้วก็ยังเป็นลูกชายคนเดียวของเราเสียด้วย" กล่าวจบเขาก็พุ่งตัวตีกรรเชียงออกไปกลางสระ     

        "ถ้าทางโน้นเป็นผู้หญิงก็ดีสิเนาะ" คุณนายไป๋ยังรำพึงต่อ... 


        "ไม่ต้องห่วงไปหรอก" ไป๋เทียนจ้าวตะโกนกลับมาจากกลางสระ เขาใช้มือตีน้ำพยุงตัวลอยคออยู่    

        "เขาเสียสละถึงขนาดนี้ ผมต้องหาหนทางตอบแทนเขาแน่... " 


        ใช่ ไป๋เทียนจ้าวนึก... ไม่งั้นมันจะกลายเป็นผู้ใหญ่รังแกเด็ก .... จูเหล่าซือ ผมจะขอตอบแทนการเสียสละของคุณอย่างคุ้มค่าเลยเชียวล่ะ... ไม่ให้ใครมาว่าผมได้...

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}