ploknoy

อัพช้าถึงช้ามาก แต่ก็พยามอัพให้ไวที่สุดนะ ขอบคุณที่สนับสนุนค่ะ @[email protected]

ทำงานนั่งตัก

ชื่อตอน : ทำงานนั่งตัก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 131

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ก.พ. 2562 01:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ทำงานนั่งตัก
แบบอักษร

[ คัส ]

  คุณโยนาท่าทางจะสนิทกับพี่ริชาร์ดดีนะ ดูจากการพูดคุยเมื่อกี้แล้วถ้าไม่สนิทกันจริงๆคงไม่กล้าต่อล้อต่อเถียงกับพี่เขาหรอก ดูภายนอกแล้วพี่ริชาร์ดออกจะเป็นคนจริงจังและเข้มงวด แต่กลับใจดีผิดคาดเลยแหะ คุณโยนาเหล่มองผมก่อนจะนั่งทำงานตามปกติ งานที่ผมทำเองก็คืบหน้าไปเกินครึ่งล่ะ ระบบของฝั่งนู้นถึงจะได้มาจากคนรู้จักของผมก็เถอะแต่ก็เป็นตัวเก่า คงโดนหมอนั่นหลอกขายให้ชัวร์.....เวลาค่อยๆผ่านไป

“ฮึบ เสร็จแล้ว”

ผมยืดเส้นยืดสายนิดหน่อยคลายเมื่อย ใครไม่เมื่อยก็แปลกละนั่งติดที่ตั้ง3ชั่วโมงเลยนะโคตรเมื่อยเลย

“เสร็จแล้วหรอ?”

คุณโยนาหันมาถามผมอย่างแปลกใจ

“ครับ เพราะเป็นงานที่ถนัดมั้งครับ เลยเสร็จเร็ว”

“หรอ....แล้วนี้กินข้าวเที่ยงหรือยัง”

“เรียบร้อยแล้วครับ”

“อ่อ แต่ผมจำได้ว่าตอนเที่ยงคุณยังทำงานอยู่เลยนะครับ แล้วดูจากการที่ทำงานอย่างรวดเร็วแล้วคงไม่ได้ออกไปหาอะไรทานข้างนอกแน่นอน”

อือหือ เป็นนักสืบสวนป่ะเนี่ยช่างสังเกต ช่างสงสัยจริงๆ

“ท่านรองซื้อมาให้นะครับ”

​“อ่อ.....เอ๋...เดี๋ยวนะครับ..ทะ.... ท่านรอง....ซะ....ซื้อมาให้”

คุณโยนาทำหน้าตาตื่นๆแถมถามผมด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกักอีก

“ครับ ทำไมหรอครับ”

ผมถามกลับไปอย่างสงสัย คุณโยนารีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติก่อนจะตอบผม

“เปล่าครับ แค่แปลกใจนิดหน่อย”

“คงเป็นเพราะท่านรองดูเป็นคนแข็งๆ เข้มงวดหน่อยๆหรือเปล่าครับ เลยทำให้คุณโยนาแปลกใจที่เขาทำแบบนี้”

ผมพูดออกไปเหมือนเดาใจอีกฝ่ายได้ว่าเขาคิดอะไรอยู่ คุณโยนาทำตาโตขึ้นทันทีแสดงว่าผมเดาถูกสินะ อ่านง่ายเหมือนกันนะเนี่ย

“อ่า...ใช่เลยละ นายเข้มงวดมากแถมโหดมากอีกต่างหาก ทำอะไรผิดนิดเดียวโดนด่ากันถ้วนน่าเลยละ ไม่เคยซื้อข้าวมาให้พนักงานที่ทำงานระหว่างพักเที่ยงแม้แต่ผมที่สนิทกันมาก็ไม่เคยมีสักครั้งที่จะซื้ออะไรมาให้”

คุณโยนาหรี่สายตามองผมก่อนจะพูดต่อ

“แต่คุณเป็นคนแรกเลยนะครับที่เขาซื้อข้าวมาให้แบบนี้”

“อืม..คงเป็นเพราะผมพึ่งมาเลยต้องค่อยดูอะไรหลายอย่างให้ละมั้งครับ มาวันแรกก็นั่งทำงานระหว่างพักเที่ยงเฉยเลยนิครับ”

“คงไม่ใช่หรอกมั้งครับ”

“อะไรนะครับ”

  ประโยคที่คุณโยนาพูดมันเบามากคลายเหมือนเสียงพึมพำของอีกฝ่ายมากกว่า แต่ทำน่าเหมือนคนมีอะไรขัดใจหน่อยๆ ก่อนเงยน่ามาตอบผมยิ้มนิดๆ

“ไม่มีอะไรหรอกครับ อย่าคิดมากเลย”

  พูดแค่นั้นก็หันไปทำงานต่อ เฮ้อ อะไรของเขานะ คงไม่คิดอะไรแปลกๆเกี่ยวกับผมหรอกนะ ผมเลิกสนใจไปดีกว่าเพราะผมมีอะไรที่น่าสนกว่าตั้งเยอะ หึหึ ไปรายงานพี่เขาหน่อยดีกว่า ผมลุกขึ้นไปเคาะประตูทันที ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“ขออนุญาตครับ”

“เชิญ”

บิดประตูเข้าไปก็เห็นพี่ริชาร์ดนั่งเอามือเท้าคางอยู่ รออยู่สินะ ผมรีบเดินไปนั่งตรงหน้าพี่ริชาร์ดทันทีโดยไม่รอให้อีกฝ่ายอนุญาต

“เสร็จเรียบร้อยแล้วครับ ได้ข้อมูลของพวกนั้นมาเรียบร้อย ทำลายข้อมูลที่เหลืออยู่ ถึงมันจะน้อยมากแต่ก็เป็นข้อมูบสำคัญและไม่ทิ้งร่องรอยให้พวกนั้นตามมาได้แน่นอนครับ”

“ดี...โอนถ่ายข้อมูลมาในเครื่องของฉันให้เรียบร้อยด้วยละ”

ฟังจากน้ำเสียงแล้วคงพอใจในผลงานของผมไม่น้อยเลยละครับ

“ครับ แปบนึงนะครับ”

  ผมรีบวิ่งออกมาเสียบแฟรชไดร์ฟก่อนทำการโอนย้ายข้อมูล ใช้เวลาไม่ถึง5นาทีก็เสร็จ ผมวิ่งกลับเข้าไปห้องพี่ริชาร์ดอีกครั้งแต่ครั้งนี้ไม่ได้เคาะประตูหรือขออนุญาต

“ได้แล้วครับ”

ผมยื่นแฟรชไดร์ฟไปให้พี่ริชาร์ด พี่เขามองน่าผมก่อนจะไถเก้าอี้ออกไปจากหน้าคอมนิดหน่อย

“ก็ทำต่อสิ”

“หืม?”

“ฉันบอกให้นายทำต่อให้เสร็จไง ก่อนหน้าฉันสั่งอะไรนายไปละ”

อ่อ จะให้ผมทำให้สินะ ของแค่ก็ต้องทำให้หรอ

“เฮ้อ...ครับๆ”

ผมเดินแทรกเข้าไปหน้าคอมที่มีที่ว่างแค่นิดเดียว ถ้าจะขยับแค่นี้ไม่ต้องก็ได้มั้งคราวหน้า บ่นในใจก่อนจะลงมือทำแปบเดียว

“เรียบร้อยแล้วครับ”

ผมบอกก่อนหันหน้าไปบอกพี่ริชาร์ด ผมหมุนตัวจะเดินออกมาแต่พี่ริชาร์ดคว้าเอวผมดึงลงนั่งตักเขา ผมเอียงคอมองเขาอย่างไม่เข้าใจ

“อยู่ดูข้อมูลกับฉันก่อนว่าจะมีอะไรใช้ประโยชน์ได้บ้าง”

ไม่ว่าเปล่าแถมยังกระชับเอวผมแน่นขึ้นอีก

“งั้นผมไปลากเก้าอี้มานั่งข้างก็ได้”

“ไม่ต้องยุ่งยากหรอกนั่งนี่ละ ไปลากมาอีกตัวก็เกะกะเปล่าๆ โต๊ะฉันไม่ได้ใหญ่ขนาดนั้น”

เออ เอาที่สบายใจเลยครับ ขาชาอย่ามาบ่นให้ฟังแล้วกัน

“โยนา ห้ามใครเข้าพบเด็ดขาด ฉันกำลังทำงานสำคัญอยู่”

โทรสั่งคุณโยนาแล้ว ก็หันมาสนใจข้อมูลที่ได้มาอย่างละเอียด เราสองคนพูดคุยแลกเปลี่ยนความคิดกับการจัดการข้อมูลที่ได้มาไปเรื่อยๆจนกระทั่ง

“คุณริชาร์ดอยู่ข้างในใช่มั้ย!! ปล่อยฉันนะ!!”

เสียงเอะอะข้างนอกทำให้ผมหันไปมองพี่ริชาร์ดที่ตอนนี้น่านิ่วคิ้วขมวดกันเป็นปมแล้วครับ

“ให้ผมออกไปจัดการมั้ยครับ?”

“ไม่ต้อง ปล่อยให้โยนาจัดการ”

ผลัก!! ก่อนที่จะพูดอะไรประตูก็เปิดเข้ามาพร้อมกับแม่นกหวีดปากแดง

“แก!! ออกไปจากคุณริชาร์ดนะ ยัยคนหน้าด้าน!!”

เธอเดินมากระชากผมออกจากตักพี่ริชาร์ด แต่ผมก็ไม่ได้กระเด็นกระดอนหรอกนะเพราะผมเป็นผู้ชายแรงเธอดึงผมก็ไม่ได้เจ็บอะไรผมแค่ลุกขึ้นให้เฉยๆ ก่อนที่เธอจะยืนชี้น่าด่าผมต่อ

“กล้าดียังไงห้ะ!! เป็นแค่พนักงานกระจอกๆ คิดจะมาให้ท่าเจ้านายแบบนี้พ่อแม่แกสั่งสอนมาแบบไหนยะ!!พวกชั้นต่ำ”

พูดได้คำเดียว แสบแก้วหูเว้ย ผมกรอกตามองบนก่อนทำน่าเบื่อโลกมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า หึ ก็แค่คู่นอนทำมาพูดดี ผมยิ้มเหยียดให้เธอ เพี๊ยะ!!!

“แกกล้าดียังไง มาทำตัวต่ำๆกับฉันแบบนี้”

เธอตบหน้าผมครับแต่ก็ไม่ได้ระคายอะไรสักนิด โดนต่อยยังเจ็บกว่านี้แค่นี้มันคันๆ ผมมองเธอนิ่งๆแล้วส่งยิ้มให้เป็นรอยยิ้มที่ถ้าใครไม่รู้จักผมละก็คงจะบอกว่ามันหวานจนจะละเลยละ แต่ไม่ใช่กับแม่นกหวีดปากแดงนี้ อยากตายมากสินะ

“ยังจะมายิ้มอีก อีกสักทีเป็นไงยะ”

เธอเงื้อมือจะตบผมอีกครั้ง แต่พี่ริชาร์ดเดินมากระชากแขนเธอก่อนจะเหวี่ยงเธอจนล้มลงไปกองกับพื้น คนที่ภายนอกเหมือนจะใจเย็นแต่เป็นคนที่ใจร้อนอย่างพี่ริชาร์ด ตอนนี้เข้าโหมดโมโหครับ ไม่ใช่หงุดหงิดแต่เป็นโมโห คงจะเพราะขัดจังหวะการทำงานของเขานั้นละ

“ไสหัวออกไป แล้วไม่ต้องมาเหยียบที่นี้อีก”

“ทะ...ทำไม คุณริชาร์ดไล่ฉัน ฉันผิดอะไรค่ะ”

“ออกไป!”

พี่ริชาร์ดว่าเสียงเย็นก่อนจะกลับไปนั่งที่เก้าอี้

“ไม่ค่ะ...มันก็ยังอยู่ได้ ทำไมฉันจะอยู่ไม่ได้ค่ะ”

พี่ริชาร์ดตวัดสายตามองเธอตาขวาง

“จะไปเองหรือให้คนมาลากไป”

“ไม่ค่ะ!! ฉันไม่ไป!!”

เธอลุกขึ้นหันมามองผมอย่างขุ่นเคือง ก่อนจะมีใครพูดอะไรผมเดินเข้าไปหาเธอก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงและท่าทางนิ่งๆ

“เลือกเอานะครับ กลับไปเองดีดีหรือจะให้คนลากออกไป...เอ่...หรือว่าจะให้ผมโยนคุณลงไปดีละครับ แม่คนสูงส่ง”

เธอดูตกใจไม่น้อยที่คนที่เธอคิดว่าเป็นผู้หญิงกลับเป็นผู้ชาย เธอรีบดึงสติ

“ไม่ต้องมาขู่ฉันหรอก น้ำน่าอย่างแกไม่ปัญญาทำอะไรฉันได้หรอก”

พูดจบก็เชิดหน้าขึ้น อวดดี เพี๊ยะ!!! ผมตบเธอเต็มแรงแบบไม่ออมมือเลือดกลบปากลงไปกองที่พื้นอีกรอบ

“กรี้ดดด!!! แก...แกตบฉันหรอ ไอ้หน้าตัวเมีย”

“หึหึ หน้าตัวเมียหรอครับ คุณตบผมก่อนแถมด่าผมอีกผมไม่ต่อยก็ดีแค่ไหนแล้วคุณ”

“อึก..ปล่อ...ย...ปล่อยนะ”

ผมเอื้อมมือไปจิกผมเธอขึ้นมาแล้วกระซิบข้างหู

“เป็นแค่โสเภณีอย่าจองหองให้มากนัก อยากกลับอยู่ซ่องไหม”

“อย่ามาขู่กันซะให้ยากเลย หึ แกก็ขายตัวเหมือนกันนั้นแหละ อึก..โอ้ยย”

“ปากดี รู้จักผมหรอครับ อ่า...งั้นจะบอกอะไรให้นะ ผมน่ะแค่ออดอ้อนพี่ริชาร์ดนิดหน่อยก็ส่งคุณไปได้แล้ว ว่าไง...ลองดูไหมละ”

ผมพูดกับเธอด้วยท่าทางสนุก ทำเอาเธอสะอื้นเลย น่าสมเพช

“อึก...ฮื่อ...อย่า...ฉะ...ฉันจะ...ฮึก...ไม่มาอีกแล้ว....ปะ...ปล่อยฉันเถอะ...ฮื่อ....”

ผมปล่อยมือออกจากผมเธอ ถอยออกห่างจากเธอให้เป็นอิสระ

“ไปสิครับ”

เธอรีบคว้ากระเป๋าของเธอที่หล่นอยู่ใกล้ๆแล้วรีบวิ่งออกไป คุณโยนามองผมอ้าปากค้างเลยครับ แต่พี่ริชาร์ดกลับมีท่าทีนิ่งสงบ

“ออกไปทำงานได้แล้วโยนา แล้วคราวหน้าอย่าให้เกิดขึ้นอีก”

“คะ..ครับนาย”

คุณโยนารีบก้าวออกไปจากห้องปิดประตูให้เรียบร้อย

“ส่วนนายมานี้สิ”

ผมเดินไปหาพี่ชาร์ด เขาชี้ให้นั่งลงที่ตักผมก็ทำตามอย่างว่าง่าย พี่ริชาร์ดกอดเอวผมจากด้านหลังทำให้แผนหลังผมแนบชิดกับอกกว้างของเขา จากนั้นพี่ริชาร์ดยกมือขึ้นลูบแก้มที่มีรอยแดงๆอย่างแผ่วเบา

“เจ็บมั้ย”

“ไม่ครับ แค่คันๆ”

ผมตอบตามความจริง แต่สายตากับน้ำเสียงเมื่อกี้เหมือนพี่เขาจะรู้สึกผิด มั้ง! พี่ริชาร์ดสำรวจหน้าผมสักพัก

“ทำงานต่อดีกว่าครับ”

ผมบอกพี่ริชาร์ด เขาปล่อยมือออกจากหน้าผม

“อืม...”

เราอ่านข้อมูลไปเรื่อยๆจนถึงเวลาเลิกงาน พอผมออกมาจากห้องพร้อมกับพี่ริชาร์ดต่างก็มีสายตาจากพนักงานมองมาที่พวกเรารวมถึงคุณโยนาด้วย

“ไปเก็บของไปจะได้รีบกลับ”

“ครับ”

ผมรีบเก็บของที่โต๊ะให้เรียบร้อยโดยมีพี่ริชาร์ดยืนคอยอยู่ข้างโต๊ะ

“เสร็จแล้วครับ”

พี่ริชาร์ดพยักหน้าก่อนจะเดินนำออกไป

“กลับก่อนนครับคุณโยนา”

ผมหันไปลาคุณโยนาก่อนจะเดินตามพี่ริชาร์ดไป ระหว่างทางก็ยังมีสายตาจับจ้องอยู่ตลอดจนเข้าไปในลิฟท์ มองอะไรนักหนา วันนี้ไม่มีคนติดตามแบบอลังการเหมือนครั้งที่แล้วเพราะวันนี้มีแค่ผมก็พอและฝีมือการต่อสู้ของพี่เขาเองก็คงจะเก่งพอตัวเอาตัวรอดได้ ผมกับพี่ริชาร์ดฝ่ารถติดถึงบ้านอีกทีก็ค่ำแล้ว เราเดินลงมาจากรถเดินเข้าบ้านก็เจอคุณแม่บ้านบอกว่าคุณพ่อคุณแม่รอทานข้าวอยู่

“เอ่อ....ผมว่าผมรีบขึ้นห้องดีกว่า”

ผมบอกพี่ริชาร์ดที่กำลังจะเดินเข้าห้องอาหาร

“ทำไม?”

พี่ริชาร์ดถามผมอย่างสงสัย

“ก็....”

“กลับมากันแล้วหรอลูก ว๊าย!! น่าน้องไปโดนอะไรมาริชาร์ด”

เอาแล้วไง งานเข้า เฮ้อ!! ไม่ไหวจะเคลียแล้วงานนี้ น้องคัสเหนื่อย

** **

ฮัลโหล มาแล้วเด้อออ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น