email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ข้อตกลงใหม่

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.1k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ม.ค. 2562 21:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ข้อตกลงใหม่
แบบอักษร

“นายจะเอายังไง ต้องการอะไรจากพี่” ฉันกระแทกตัวลงบนโซฟาเมื่อเขาพาฉันมาอยู่ที่ห้องได้ ตลอดทางก็ไม่พูดอะไร เอาแต่เงียบ

**แล้วห้องนี่ไม่ใช่ห้องฉันนะแต่เป็นห้องเขา

ฉันจ้องตาคนที่ทำให้อารมณ์ฉันแปรปรวน

เต้เองก็จ้องตาฉันปริบๆ เขาจ้องอย่างนี้นานแล้วมันทำให้ฉันอึดอัด จะลากฉันมาทำไม ลากมาแล้วไม่พูดอะไร ไหนบอกมีเรื่องจะคุย

“ถ้าไม่พูดฉันจะกลับ” ฉันลุกขึ้น เตรียมเดินออกจากห้อง

เขาจะเล่นอะไรของเขากันแน่

“คบกันไหมครับ” ฉันชะงักขาที่กำลังจะก้าวเดิน หันไปมองคนที่พูดเมื่อครู

“อะไรนะ” ฉันถามเพื่อความแน่ใจ

“คบกันไหมครับ คบแบบจริงจัง เป็นแฟนกันจริงๆ” เขาจะมาไม้ไหน

“ไม่” ฉันปฏิเสธทันที

“ทำไม”

“เพราะความรู้สึกของฉันไม่ใช่สิ่งที่นายจะเอาไปเล่นสนุก ไม่ใช่สิ่งที่นายอยากจะเอาชนะ” ฉันพอดูออกว่าผู้ชายแบบเขามันเป็นยังไง การกระทำของเขาที่ผ่านมาฉันไม่รู้สึกสักนิดว่ามันจริงใจ

“ทำไมไม่เคยมองกันในแง่ดีบ้าง” เขาถามเหมือนน้อยใจ

“เผอิญว่าไม่ได้เป็นคนมองโลกในแง่ดี” การที่ฉันมองโลกในแง่ดีแล้วมันเป็นยังไง ฉันเคยมีบทเรียนมาแล้ว

“อิง”

“กรุณาเรียกฉันว่าพี่ ฉันห่างจากนายสองปี”

“ไม่เรียก ไม่อยากเรียกมีอะไรไหม” เต้ลุกขึ้นรวนฉัน

“ถ้าจะมาคุยเรื่องแบบนี้ ฉันขอตัว”

“ไม่ให้ไป” ฉันกำลังจะเดินออกไปแต่เขากลับมากอดฉันไว้จากด้านหลัง

“นี่ ปล่อยนะ ทำบ้าอะไร” ฉันดิ้นขัดขืน แต่เขาก็กอดไว้แน่น

“ใช่มันบ้า พี่ทำอะไรกับความรู้สึกของผม ทำไมผมต้องคิดถึงพี่ ทำไมผมถึงต้องสนใจพี่” เขาพึมพำอยู่ข้างหูฉัน คำพูดของเขาทำให้ฉันหยุดดิ้น

“ผมไม่ได้ล้อเล่นกับความรู้สึกของพี่ แต่ก่อนอาจจะใช่ ที่ผมอยากเอาชนะ แต่หลังจากวันนั้นที่พี่บอกยกเลิกเรื่องทั้งหมด ผมก็ยอมเลิก และคิดว่าจะไม่ยุ่งกับพี่อีก แต่ความรู้สึกของผมไม่ใช่ พี่เป็นเหมือนผมรึเปล่า ทำไมผมต้องคิดถึงพี่เกือบจะตลอดเวลาด้วย” อ้อมแขนแกร่งกระชับแน่นขึ้น

ฉันหลับตา ถอนหายใจเบาๆ

“แล้วทำไม นายให้คำตอบตัวเองยังไง” ฉันยอมรับตรงๆ เลยว่า ฉันเองก็ไม่ต่างจากเขา

“ผม คิดว่าตัวเองชอบพี่ ชอบจริงๆ ชอบจนคิดว่าถ้าเราเป็นแฟนกันจริงๆ คงดี” คำพูดของเขาทำให้หัวใจฉันเต้นแรง เต้นแรงกว่าทุกครั้ง

“แค่คิดว่าเหรอ งั้นมันคงไม่ใช่ความจริง”

“โถ่อิงครับ”

“ใครอนุญาตให้เรียกชื่อ” ฉันเม้มปากแน่น

“ดุจริง”

“ปล่อย”

“สัญญาก่อนว่าถ้าปล่อยจะยอมคุยกันดีๆ”

“อืม” ยอมคุยกันดีๆ ก็ได้

เต้ดึงฉันให้กลับมานั่งที่เดิม เขาก็นั่งลงข้างๆ ฉัน

“ให้โอกาสเต้ได้ไหมครับ” น้ำเสียงที่อ่อนลงพร้อมกับสีหน้าขอความเห็นใจ ฉันเม้มปากกลืนน้ำลายคงคอ ตามด้วยถอนหายใจออกมายาวๆ

ฉันจะทำยังไงดี ความรู้สึกแบบนี้มันไม่ควรเกิดขึ้นกับฉันสักนิด ฉันไม่ควรชอบเด็กนี่

“ฉันยังยืนยันคำเดิมว่าไม่ชอบเด็ก” ฉันคงต้องเอาความรู้สึกๆ ตอนแรกมาใช้ ถ้าฉันยอมน้องมันง่ายๆ ฉันคงเจ็บซ้ำๆ เหมือนเดิม

“ตอนนี้ไม่ชอบ ต่อไปอาจจะชอบ ผมเชื่อว่าผมทำให้พี่ชอบได้ แค่ให้โอกาสกัน” ฉันกลอกตาไปมา มั่นใจเหลือเกินนะพ่อคุณ

“อย่ามั่นใจไปหน่อยเลย ฉันไม่ชอบใช้ของร่วมกับคนอื่น ไม่ชอบให้แฟนตัวเองดีกับผู้หญิงทุกคน ไม่ชอบให้คนที่บอกว่าชอบฉันยิ้มให้ผู้หญิงคนอื่นไปทั่ว เรียกง่ายๆ ว่าฉันไม่ชอบอะไรเลยในตัวนาย ไม่ต้องให้โอกาสหรอกเพราะยังไงคำตอบก็เหมือนเดิม” ฉันร่ายในสิ่งที่เขาเป็นออกมายาวเหยียด และกระทำของเขามันเหมือนเป็นเกาะป้องกันให้ฉันคิดทบทวนและปัดความรู้สึกดีๆ ที่ฉันมีให้เขาทิ้งไป

ว่าฉันไม่ควรชอบเด็กนี่

“โห่ ใจร้ายวะ ไม่คิดว่าคนฟังจะเจ็บบ้างรึไง” เขาโอดครวญ แต่ฉันไม่สนหรอก เพราะถ้าฉันยอมฉันยิ่งจะเจ็บกว่า

“ชัดเจนแล้วนะ ขอตัว” ฉันลุกขึ้น

“เดี๋ยวครับ” แต่เขาคว้ามือฉันไว้ก่อน

“ถ้าเต้ทำได้พี่จะยอมให้โอกาสเต้ไหม” เขาเงยหน้าขึ้นมาพูดกับฉัน ฉันจ้องเขาไปในแววตาของเขาเพื่อค้นหาความจริง เขาว่าดวงตาเป็นคำตอบทุกอย่าง

“นายอาจจะแค่สนุก เพราะฉันไม่หลงเสน่ห์นายง่ายๆ เหมือนผู้หญิงคนอื่น แต่พอถ้านายได้ฉันเป็นแฟนแล้วนายก็จะเบื่อ”

“ไม่จริง เต้รู้ดีว่าตัวเองรู้สึกยังไง” เขาพูดเสียงจริงจัง

“แต่ฉันไม่ได้รู้สึกอะไรกับนาย” ฉันต้องตั้งเกาะตัวเองให้มั่น อย่าใจอ่อนง่ายๆ

“ย้ำจังนะครับ ถ้าไม่รู้สึกอะไรจริงๆ กล้าให้โอกาสกันไหมล่ะ กล้าให้เต้จีบพี่รึเปล่า” ฉันเม้มปากแน่นกับคำถามของเขา

“เหอะ ว่าแล้วต้องไม่กล้า เพราะพี่หวั่นไหวกับเต้ อย่าโกหกความรู้สึกตัวเองเลยครับ”

“ใครบอกว่าฉันไม่กล้า” คำพูดของเขาทำให้ฉันสวนออกไปทันควัน

“แปลว่าพี่ตกลงที่จะให้โอกาสเต้” ฉันกัดปากตัวเองเมื่อรู้สึกว่าพูดอะไรออกไป ถลึงตาใส่เด็กเจ้าเล่ห์ ร้ายนักนะ

ฉันถอนหายใจ

“แล้วแต่นายเถอะ” ฉันคงหนีเขาไม่พ้นแล้วแหละ ฉันคงต้องย้ำกับตัวเองบ่อยๆ ว่าอย่าใจอ่อนให้น้องมันง่ายๆ

“หึ เตรียมตัวไว้ได้เลยครับแล้วพี่จะกลับคำพูด”

“แต่ฉันมีกฎ” ฉันหันไปบอกเขาย้ายตัวเองมานั่งฝั่งตรงข้าม

“ว่ามาเลยครับ” คนที่สมใจ ยิ้มหน้าบาน

“ข้อที่หนึ่ง ห้ามแตะตัวพี่..”

“โหได้ไง..” ฉันยังพูดไม่ทันจบเขาก็รีบแย้ง

“ทำไม่ได้ก็ยกเลิกไป” เต้หน้ามุ่ย

“ได้ครับ” แต่เขาก็ยอมจำนน ฉันยิ้มมุมปาก

“ข้อที่สอง ห้ามก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของพี่” เขาขมวดคิ้วเข้าหากัน

“ในส่วนของพี่มีแค่นี้ แต่ในส่วนของนาย ถ้านายทำไม่ได้ ก็ไม่ต้องมายุ่งกัน” ฉันยกยิ้ม น้องมันมองหน้าฉันตาปริบๆ

“ว่ามาเลยครับ”

“อย่างที่บอกไปตอนแรก พี่ไม่ชอบผู้ชายเจ้าชู้ หนึ่ง ห้ามยิ้มให้ผู้หญิงคนอื่น ถ้าเห็นยกเลิก สองห้ามใจดีเกินเหตุโดยเฉพาะผู้หญิง ถ้าเห็นยกเลิก สามในระหว่างที่นายบอกว่าจะจีบพี่ ห้ามนายมีใคร ห้ามนอนกับใคร และสุดท้าย ห้ามให้ผู้หญิงของนายมาระรานพี่ ถ้ามียกเลิก”

เต้อ้าปากเหวอเมื่อฉันพูดจบ หึ ฉันบอกแล้วว่าฉันต้องสร้างภูมิคุ้มกันให้ตัวเอง และฉันเชื่อว่าที่ฉันพูดไปน้องมันทำไม่ได้หรอก ใครจะไปทำได้วะ แค่ห้ามยิ้มนี่ก็บ้าแระ

“โห่ ไอ้ข้อสามนี่เข้าใจ แต่ข้ออื่นๆ นี่มันไร้สาระมากบอกเลย”

“ไม่รู้แหละ ถ้าทำไม่ได้ก็ไม่ต้องพูดกัน” เต้จ้องฉันหน้าบึ้ง เล่นกับใครไม่เล่น คนกะล่อนอย่างเขาต้องเจอแบบนี้

“โอเค ทำได้ เต้ทำได้ทุกข้อ” เป็นฉันที่อ้าปากเหวอบ้างเมื่อเขาตกลง

“เข้าใจครับว่าที่ห้ามเพราะหึง” ฉันงับปากฉับ

“ไม่ได้หึง ไม่ได้ชอบหึงบ้าอะไร”

“หึ ไม่ได้ชอบจริงอ่ะ” เขาทำหน้าทะเล้นใส่ยิ้มล้อเล่น ฉันถึงตาใส่

“จริง ที่พูดทั้งหมดเพราะอยากให้นายเลิกยุ่งกับพี่ คนอย่างนายทำไม่ได้หรอก”

“อย่าสบประมาทกันครับ พี่ก็เห็นแล้วว่าเต้ไม่ได้มีแค่มุมขี้เล่นเหมือนที่แสดงออก ถ้าเต้เอาจริงขึ้นมา อย่าหาว่าไม่เตือน” น้องมันโน้มหน้าเข้ามาใกล้ๆ ฉันแล้วพูดกระซิบพร้อมกับสายตาเจ้าเล่ห์ เป็นฉันที่ต้องเอนตัวหลบ ทำไมรู้สึกแปลกๆ

แต่มันก็จริงของเขา ฉันเห็นอีกด้านของน้องมันแล้วตอนที่คุยกับพี่ชาย น้องมันไม่ได้น่ารักสุภาพและพูดเพราะอย่างที่เห็น

“ทำให้ได้ก่อนค่อยมาพูด” ฉันสะบัดหน้าหนี

“คอยดูก็แล้วกันครับ”

น้องมันจ้องตาฉันเองก็จ้องตอบ เราเล่นเกมจ้องตากันอยู่นาน จนฉันรู้สึกว่าตัวเองไม่ควรนั่งอยู่ตรงนี้

“ถ้าไม่มีอะไรแล้วขอตัว” ฉันลุกขึ้น คราวนี้ฉันจะกลับจริงๆ

“ครับ พรุ่งนี้ไปไหน” พรุ่งนี้วันเสาร์

“กลับบ้าน” ตอนแรกคิดว่าจะไม่กลับเพราะวันนี้อาจกลับดึกและตื่นสาย แต่ตอนี้ฉันเปลี่ยนฉันแล้ว ฉันกลับจากผับตั้งแต่ยังไม่ถึงสี่ทุ่มเพราะจอมกวนนี่ ถ้าไม่กลับบ้านพรุ่งนี้เขาต้องมากวนฉันอีกแน่

เต้พยักหน้า

“ไปด้วยได้ไหมครับ”

“ไปทำไม” ฉันถามกลับทันที

“ไม่มีอะไรทำ” ตอบหน้าตาเฉย ฉันกลอกตาไปมา เป็นอะไรกันไม่ทราบถึงอยากตามกลับบ้านด้วย

“ไม่ได้” ฉันไม่มีทางพาเขาไปที่บ้านเด็ดขาด พึ่งจะบอกพ่อไปหยกๆ ว่าจะไม่มีใคร ถ้าพาไปฉันคงทำพ่อไม่สบายใจแน่ ฉันรู้ว่าพ่อเป็นห่วงฉันมากเรื่องที่ฉันเลิกกับพี่กัน แต่พ่อแค่ไม่พูด

“ใจร้ายวะ”

ฉันยักไหล่

เดินตรงไปที่ประตู แต่ก่อนที่จะเปิดฉันก็หันหน้ามาหาคนที่เดินตามหลังมา

“ลืมอีกเรื่อง”

เต้ขมวดคิ้ว

“กรุณาเรียกฉันว่าพี่ ข้อนี้สำคัญถ้าไม่ทำยกเลิก” ข้อนี้สำคัญจริงๆ ทุกครั้งที่เขาเรียกแค่ชื่อฉัน ทำให้หัวใจฉันเต้นแรงทุกครั้ง

“ผู้หญิงอะไรวะ” น้องมันพึมพำ แต่ฉันได้ยิน ฉันถลึงตาใส่คนที่หน้ามุ่ย

“ไปล่ะนะ” ฉันโบกมือบายบ๊าย เพื่อกลับห้อง

น้องมันก็ไม่ห้าม พอเข้ามาในห้องฉันจึงถอนหายใจออกมายาวๆ ทิ้งตัวลงนอนอย่างหมดแรง

“ฉันคิดถูกรึเปล่านะที่ยอมให้โอกาสเขา” ความรู้สึกฉันมันชัดเจนแล้วแหละว่าหวั่นไหวไปกับเขา หรืออาจจะชอบไปแล้วก็ได้เพราะแค่วันนี้ฉันเห็นเขาจูบกับคนอื่นฉันยังรู้สึกเจ็บ

และฉันก็ไม่อยากเจ็บไปมากกว่านี้ด้วย ทำไมฉันถึงใจง่ายแบบนี้นะ พึ่งจะอกหักมาแท้ๆ กลับมาชอบคนอื่นง่ายๆ มันบ้ามาก

ฉันต้องไม่ใจอ่อนง่ายๆ

เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์ของฉันดังขึ้นทำให้ต้องหยิบขึ้นมาดู ใครส่งมา

แฟนอิง พอเห็นชื่อฉันก็เม้มปากแน่น ฉันลืมเปลี่ยน ลืมเปลี่ยนจริงๆ นะ ไม่ได้อยากตั้งชื่อนี้สักนิด ยิ่งเห็นข้อความยิ่งทำให้ฉันกัดปากตัวเองจนเจ็บ โอ๊ย

แฟนอิง : ฝันดีนะครับ ว่าที่แฟน**

ความคิดเห็น