ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

chapter 30 อ้าแขนคว้าโอกาส

ชื่อตอน : chapter 30 อ้าแขนคว้าโอกาส

คำค้น : เพลิงรักอสุรา ละอองอาย NC Nc nc มาเฟีย นักศึกษา โคแก่กินหญ้าอ่อน โหด ดุ

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.5k

ความคิดเห็น : 46

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ม.ค. 2562 19:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
chapter 30 อ้าแขนคว้าโอกาส
แบบอักษร

“วันนี้วันที่เท่าไหร่นะคะ?” เด็กสาวถามย้ำอย่างไม่เชื่อหู เมื่อครู่นี้เขาเพิ่งบอกเธอว่าวันนี้เขาจะต้องไปตรวจบัญชีรายได้ของร้าน ซึ่งก็หมายถึงสิ้นเดือน!


มิวจำได้แม่นว่าตนได้รับจดหมายตอบรับจากทางมหาวิทยาลัยวันที่ 22 และกำหนดจ่ายเงินคือภายในวันที่ 29 หากเตโชจะเข้าร้านไปตรวจบัญชีนั้นแสดงว่าตอนนี้เลยกำหนดจ่ายค่าเทอมมาแล้ว


“31 พฤษพา ทำไม มีอะไร?” ชายหนุ่มถามอย่างไม่ใส่ใจ มือข้างหนึ่งของเขาจับชายผ้าขนหนูผูกเป็นปมเอาไว้ที่เอว


หลังจากลงโทษเสียจนริมฝีปากของเด็กสาวบวมช้ำ เตโชก็ผละจากเธอ ทำให้เด็กสาวหายใจหายคอโล่งขึ้นมาก


“จะเป็นไปได้ยังไง หนูจำได้ว่าตอนนั้นมันวันที่ 22” เด็กสาวนึกย้อน สายตามองจ้องที่พื้นพรมอย่างใช้ความคิด


“นอนกินบ้านกินเมืองแล้วยังขี้หลงขี้ลืม” ชายหนุ่มตำหนิก่อนจะหันหลังเดินเข้าห้องน้ำไป


สายตากลมโตกวาดมองหากระเป๋าสะพายใบเล็กของตน เมื่อเห็นว่ามันว่างอยู่บนตู้ข้างเตียง เจ้าหล่อนจึงรีบลุกขึ้นและเดินไปหามันทันที


ภาพปลดล็อคหน้าจอบอกวันที่ชัดเจน 31 พฤษพาคม... เลยกำหนดจ่ายค่าลงทะเบียนเรียนไปแล้ว


“สนใจอะไรนักหนา” จู่ๆเสียงนุ่มก็ดังเบาๆที่ข้างใบหู เป็นเตโชที่กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ร่างสูงของเขายืนประกบหลังร่างแบบบางเอาไว้ ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ของเด็กสาวมาไว้กับตัว


“อย่านะคะ เอาของหนูคืนมา” มิวเร่งหันกลับมาทวงของ ทว่าพอหันกลับมา ใบหน้าของหล่อนก็ชนเข้ากับแผงอกแกร่งอย่างจัง


คนตัวสูงขี้แกล้งใช้แขนอีกข้างที่ยังว่าง กดศีรษะของเด็กสาวให้แนบไปกับแผงอกของตน ยากที่หล่อนจะขยับหนีได้โดยง่าย


“ของเธอที่ไหน ทุกอย่างที่เข้ามาอยู่ในห้องนี้ ‘เป็นของของฉัน...ทั้งหมด’” ประโยคแสดงความเป็นเจ้าของนั้นกรอกใส่ใบหูสาวอย่างเย้าแหย่


มิวหมดแรงจะต่อสู้ ตั้งแต่รู้ว่าเธอพลาดโอกาสสำคัญในชีวิต ทุกสิ่งในหัวของเธอก็ดูเหมือนจะมืดบอดไปหมด เธอคิดไม่ออกแล้วว่าควรจะทำอย่างไรกับชีวิตต่อไป


“คุณทำอะไรกับหนูกันแน่! ทำไมวันนี้หนูถึงมาอยู่ที่นี่ และทำไมวันนั้นหนูถึงจำอะไรหลังจากตอนที่ตัวเองเดินอยู่ข้างถนนไม่ได้เลย หรือว่า...” ไม่พูดเปล่า เด็กสาวเริ่มออกแรงผลักอกของชายหนุ่มออกห่าง หล่อนอยากจะเห็นสีหน้าของเขาให้ชัดๆ อย่างน้อยๆจะได้เดาความคิดจากสีหน้าและแววตาของเขาได้บ้าง แม้ว่ามันจะยากนักก็ตาม


“เลิกพูดมากได้แล้วน่า ผู้หญิงนี่น่ารำคาญจริงๆ” เสียงเตโชบ่นอุบก่อนจะยัดอะไรบางอย่างใส่หน้าเด็กสาว


มิวเซถอยหลังมาเล็กน้อย หล่อนหยิบบางอย่างที่แปะอยู่บนหน้าของตนออกมาดู ผลปรากฏว่ามันคือใบเสร็จยืนยันการชำระเงินค่าลงทะเบียนของเธอเอง


“นี่มัน...” มิวถามอย่างไม่เข้าใจ ทุกอย่างหมุนไปเร็วจนเธอตามไม่ทัน


เด็กสาวยังไม่ทันกวาดสายตามองจนทั่วใบเสร็จ ฝ่ามือหนาก็คว้าเอากระดาษในมือของเธอไปหน้าตาเฉยก่อนจะพับมันจนเป็นสีเหลี่ยมเล็กๆแล้วเอาไปเหน็บที่ผ้าขนหนูด้านข้างสะเอว


“ถ้าเธออยากได้ใบเสร็จนี่ ต่อไปนี้ก็ต้องเชื่อฟัง” ร่างสูงโน้มหน้าเข้ามาใกล้ แววตาคมลึกของเขาจ้องมองใบหน้าของเธอราวสัตว์ป่าที่กำลังหยอกล้อกับเหยื่อไร้ทางสู้


มิวเม้มปากเป็นเส้นตรงแน่น ในใจอยากจะเตะผ่าหมากให้คนตรงหน้าได้รับรสชาติของการถูกกลั่นแกล้ง แต่เท่าที่ดูจากความว่องไวของเขาแล้ว แค่เธอยกขาเขาขึ้นก็สามารถกระชากปลายเท้าของเธอจนร่างล้มหงายหลังได้แล้ว


“คุณต้องการอะไรจากหนูกันแน่ หนูไม่เข้าใจ” มิวจนปัญญากับผู้ชายตรงหน้า เขาเป็นคนโรคจิตที่เธอไม่เคยเดาใจเขาได้แม้แต่ครั้งเดียว


บางครั้งคลายเขาอยากจะกลั่นแกล้ง บางทีก็เหมือนมีบางอย่างที่มากกว่านั้น และบางครั้งก็คลายเขาจะขุ่นเคืองการกระทำเล็กๆน้อยๆของเธอ ทั้งๆที่มันไม่เกี่ยวอะไรกับเขาสักนิด


ฝ่ามือของชายหนุ่มยื่นมาจับปอยผมที่หลุดมาปรกหน้าของเด็กสาวขึ้นไปทัดหลังใบหู สายตาของเขาจ้องเข้าไปในดวงตากลมโตราวลูกกวางตัวน้อยขี้โมโห ก่อนที่มุนปากของเขาจะยกโค้งเล็กน้อยเหมือนอย่างทุกที มันเป็นยิ้มยียวนที่ชวนให้คนเห็นหมั่นใส้


“ฉันบอกไปแล้วว่าฉัน ‘อยากได้เธอ’ ตอนนี้เธอไม่เหลือทางเลือกอื่นอีกแล้ว ญาติห่างๆที่ไปขออาศัย ตอนนี้เขาพาผู้หญิงเข้าไปอยู่ด้วย ถ้าเธอกลับไป คิดว่าเขาจะรับเธอไหมละ หรือจะกลับไปหาพ่อ...ฉันคิดว่าแม่เลี้ยงของเธอคง ‘ตั้งใจเลือกผู่ชายดีๆ’ เอาไว้สำหรับเธอแล้วในครั้งนี้” เตโชพูดบรรยายเหมือนอย่างเรื่องส่วนตัวของเธอมันไม่เป็นความลับสำหรับเขา อีกทั้งยังใช้ถ้อยคำได้กัดกินจิตใจเสียจนเด็กสาวอยากจะเอามือขึ้นมาปิดหู


“ตอนนี้ ฉันเป็น ‘ทางรอด’ ที่ดีที่สุดของเธอแล้ว ถ้าเธอ ‘ฉลาดมากพอ’ ก็รีบอ้าสองแขนมารับโอกาสนี้เอาไว้ ไม่อย่างนั้น...ฉันจะทำให้เธอไม่มีแม้แต่เวลาจะร้องเสียใจกับการเลือกผิดๆของตัวเองเลย” แม้คำพูดของเขาจะเต็มไปด้วยถ้อยประโยคข่มขู่ ทว่าบนใบหน้ากับระบายยิ้มยียวน


มิวมั่นใจแล้วว่าเขาเป็นคนโรคจิตจริงๆ ไม่ใช่แค่ท่าทางคลายแต่เขาน่าจะป่วยทางจิตจริงๆ!


เด็กสาวนิ่งอึ้งไปหลังจากได้ยินการสาธยายของชายหนุ่ม ทุกสิ่งที่เขาพูดไม่มีคำไหนที่ไม่จริง เธอรู้ดีว่าไม่มีทางรบกวนเก่งไปได้ตลอดและไม่เคยคิดจะกลับไปหาพ่ออีก


สาเหตุที่เธอหนีออกมาไม่ใช่เพราะอยากจะเรียนหนังสือเพียงอย่างเดียว แต่คืนนั้นเธอบังเอิญไปได้ยินแม่เลี้ยงพูดกับผู้ชายห้องริมสุด กำลังวางแผนรวบหัวรวบห่างให้เธอตกเป็นเมียของผู้ชายอายุคราวพ่อ อีกทั้งยังตาบอดหนึ่งข้าง หากเธอไม่หนีออกมาในคืนนั้น มิวก็จินตนาการชีวิตของตัวเองในวันนี้ไม่ได้เลย


ทุกเรื่องที่เป็นความลับของเธอถูกเขาสืบค้นจนทะลุปรุโปร่ง แม้จะยังไม่มั่นใจว่าเขาจะทำอย่างไรต่อไปกับเธอ ทว่าสิ่งที่มั่นใจได้แน่ๆเลยคือหากอยู่กับเขา จะไม่มีใครกล้ามารังแกเธออีก...


สองแขนเล็กค่อยๆอ้าออกเล็กน้อย ก่อนจะตรงเข้าหา ‘โอกาส’ ที่อยู่ตรงหน้า โอบข้างเอวสอบก่อนจะจมหน้าเข้าหาอกแกร่งอย่างเต็มใจ


เตโชยกยิ้มอย่างพึงใจในคำตอบที่ได้รับ ตอนนี้เขาสามารถจับม้าพยศตัวนี้ได้อยู่หมัดแล้ว ทว่าหนทางในการฝึกให้มันเชื่องนั้น คงต้องมาลุ้นกันต่อไปว่าเขาจะใช้วิธีไหนกับเธอบ้าง จะหนักแบบหักดิบหรือเป็นการนุ่มนวลละมุนละม่อมก็คงต้องรอดูกันต่อไป


**************************************************************************************************************************************


อยู่กับนายน้อยไม่มีใครกล้ารังแกหรอกค่ะ เพราะนางจะรังแกของนางเอง รังแกคนเดียวไม่เผื่อเเผ่คนอื่น นุงมิวระวังตัวไว้เลยยย


นิยายอีโรติกอะไรสามสิบตอนแล้วพระนางยังไม่ได้กันอีกกกก วอนรีทจ๋าใจเย็นก่อน นายน้อยมาหื่นเบอร์นี้ รู้กันใช่ไหมว่าถึงไม่ได้...ก็ทำอย่างอื่นได้ ฮุฮุ ต้องให้คุกกี้ทำนายกันแย้ววว 

เปิดพนันเค้าจะได้กันตอนไหน ใครตอบถูกติดต่อรับรางวัลได้ที่เพจเฟซบุค ละอองอาย นะงับ ร้ากกก


ความคิดเห็น