โซซอล
facebook-icon

ซอลลี่นำความสนุกจากซีรีส์เกาหลีสุดฮิต 'What's Wrong with Secretary Kim' มาให้ทุกคนได้อ่านในรูปแบบตัวอักษรกันแล้วค่า~

ชื่อตอน : Prologue

คำค้น : เลขาคิม นิยายเกาหลี

หมวดหมู่ : นิยาย เกาหลี

คนเข้าชมทั้งหมด : 35.6k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 21 เม.ย. 2562 16:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 600
× 0
× 0
แชร์ :
Prologue
แบบอักษร

#Prologue


31 ตุลาคม ปี 2012 ยี่สิบสองนาฬิกา สามสิบนาที ณ คาริบเบี้ยนเลานจ์ สระว่ายน้ำกลางแจ้งของโรงแรมกึกดง

แสงนวลของดวงไฟส่องประกายภายใต้น้ำใสของสระว่ายน้ำกลางแจ้ง อีกด้านหนึ่งของเลาจ์คือเวทีของนักร้องเพลงแจ๊สชื่อดังซึ่งกำลังขับกล่อมทุกคนด้วยเพลง ‘Misty’ ของเอลล่า ฟิตซ์เจอรัลด์ ส่วนด้านหน้าบาร์ค็อกเทลมีเหล่านักแสดงและคนดังหลายคนยืนพูดคุยสนทนากันอยู่

บริเวณชั้นสองที่สามารถมองเห็นทั้งสระว่ายน้ำและเวทีได้ชัดเจนมีพื้นที่สำหรับไพรเวทโซนซึ่งถูกปิดกั้นจากพื้นที่อื่นอย่างสมบูรณ์แบบ มีเพียงแขกวีไอพีของวีไอพีเท่านั้นถึงจะมีสิทธิ์จองได้ และวันนี้สถานที่แห่งนี้เต็มไปด้วยกลุ่มของรองประธาน ลียองจุน แห่งยูอิลกรุ๊ป กลุ่มธุรกิจที่ภายในห้าปีที่ผ่านมาไม่เคยได้รับอันดับต่ำกว่าลำดับที่ห้าจากอันดับกลุ่มธุรกิจท็อปเท็นของประเทศเกาหลี

ลียองจุน คือลูกชายคนที่สองของประธานบริษัทยูอิลกรุ๊ป ผู้เข้ามาบริหารงานบริษัทในช่วงเจ็ดปีที่ผ่านมาแทนท่านประธานที่มีสุขภาพไม่ดีนักมาตั้งแต่ก่อนหน้านี้ ตั้งแต่วัยเด็ก เขาคืออัจฉริยะอย่างแท้จริงโดยไม่มีใครปฏิเสธได้ อย่างน้อยคำว่า ‘พระเจ้ายุติธรรม’ ก็ใช้ไม่ได้กับผู้ชายวัยสามสิบสามคนนี้

ยองจุนเอนกายอยู่บนโซฟาหนังชั้นดีจากอิตาลีราวกับภาคภูมิใจในอัตราส่วนของร่างกายที่สมบูรณ์แบบของตัวเอง พอเสร็จสิ้นจากงานเขาก็เดินทางมาที่นี่ทันที ถึงจะอยู่ในชุดสูทเต็มยศสีดำสนิทแต่กลับไม่สามารถบดบังรูปร่างอันแสนเซ็กซี่และแข็งแรงเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อได้เลย ร่างกายของเขาส่งผลให้เกิดบรรยากาศน่าหลงใหลอย่างเป็นธรรมชาติไม่ได้ปรุงแต่งฟุ้งกระจายออกมาราวกับเสือจากัวร์ที่เอนตัวนอนบนหินอ่อนเงาวับ

ไม่ได้มีดีเพียงแค่รูปร่างเท่านั้น ด้านล่างคิ้วเข้มที่เรียงตัวสวยดั่งถูกวาดด้วยพู่กันอย่างประณีตทีละเส้น ทีละเส้น มีดวงตาสีดำสนิทที่ดูนิ่งสงบ สันจมูกโด่งคมจนมาถึงริมฝีปากหนาที่กำลังพอดี  ทั้งตาหูจมูกปากดูดีสมบูรณ์แบบอย่างไร้ที่ติ

และยังไม่หมดเพียงเท่านั้น คนรอบข้างคงอิจฉาน้อยกว่านี้หากชายหนุ่มมีดีเพียงแค่หน้าตาหล่อเหลา ยองจุนยังเป็นมนุษย์ที่มีความสามารถอันยากจะหาใครทำตามได้อีกด้วย

ทั้งเรื่องการเรียน การออกกำลังกาย หรือจะเป็นเรื่องดนตรีก็ตาม ชายหนุ่มผู้ทำทุกอย่างได้ยอดเยี่ยมเดินทางไปเรียนต่ออเมริกาหลังสอบเทียบได้สำเร็จเมื่อจบการศึกษาขั้นพื้นฐานและกลับมาเรียนรู้งานบริษัทในฐานะทายาทผู้สืบทอดทันที ก่อนจะเริ่มเข้าสู่การบริหารเต็มตัวเมื่อกลับจากการไปศึกษางานต่างประเทศสองปี เขาปฏิรูปบริษัทในทุกด้าน บริหารงานอย่างห้าวหาญต่างจากยุคไร้แรงบันดาลใจและทำเพียงรักษาบริษัทไว้ของบิดา หลังผ่านช่วงยากลำบากยูอิลกรุ๊ปก็กลายเป็นบริษัทแนวหน้าที่น่าจับตามอง

ของขวัญจากพระเจ้า มนุษย์ผู้สมบูรณ์แบบราวกับถูกตั้งใจปั้นเป็นอย่างดี ผลงานมาสเตอร์พีชจากพระเจ้า และคนๆ นั้นก็คือลียองจุน

“พี่คะ ทำไมเงียบจังเลยวันนี้ มีเรื่องอะไรหรือเปล่าคะ”

ชายหนุ่มกว้างขวางและมนุษย์สัมพันธ์ดีสมกับตำแหน่งคนระดับสูง รอบตัวลียองจุนถูกห้อมล้อมด้วยผู้คนตลอดทั้งอาทิตย์เสมอ รวมถึงปาร์ตี้วันนี้ที่มีสาวสวยห้าคน ทั้งจากบริษัทร่วมธุรกิจ รวมถึงเหล่าแฟชั่นโมเดล โดยหนึ่งในห้าคือหญิงสาวผู้รักษาความสัมพันธ์กับยองจุนมาได้ถึงสองเดือน และตอนนี้เธอกำลังทำหน้าบูดบึ้งกระแทกเสียงอย่างไม่พอใจ

“พี่ยองจุนคะ! ฉันถามว่าทำไมวันนี้ถึงเงียบคะ!”

จนลูกชายคนเล็กเจ้าของโรงแรมกึกดงต้องยื่นมือเข้ามาช่วย

“เบบี้คนสวยทุกคน ไหนใครจะช่วยเพิ่มเซนส์ของจีรันได้บ้าง”

“ตายจริง แล้วมันเกี่ยวกับพี่ตรงไหนกันคะ”

“ถ้าเห็นว่าพี่ยองจุนเงียบไม่พูดจา เธอควรจะคิดสิว่า ‘อ๋อ วันนี้คงพี่เขาคงมีเรื่องให้คิด’ แล้วก็นั่งดื่มไปเฉยๆ สิ เอาความคิดไปไว้ไหนหมดกัน”

“แล้วมันเรื่องกันอะไรล่ะคะ พี่คะ”

จีรันพูดเสียงออดอ้อนอย่างน่ารักเบียดตัวข้างยองจุนจนทำให้เนินอกวับแวมจากชุดวันพีชสั่นไหว เรียกความสนใจจากเหล่าชายหนุ่มพร้อมกันเหมือนนัดหมายเอาไว้

แต่ก็ไม่ได้ทำให้ยองจุนสนใจในตัวเธอได้ ชายหนุ่มยังครุ่นคิดด้วยสีหน้าเคร่งขรึมเป็นเวลานานกว่าสองชั่วโมงแล้ว

ทุกคนต่างรู้ว่าวันนี้ยองจุนดูต่างไปจากปกติ ถึงได้ดูสถานการณ์และระมัดระวังอย่างดี มีเพียงแค่จีรันผู้ไม่รับรู้สิ่งใดเท่านั้นที่ยังคงย้ำถามเหมือนเดิม

“พี่คะ”

และนั่นคือการเปิดปากครั้งแรกในรอบสองชั่วโมงครึ่งของยองจุน

“หืม ว่าไงนะคะ ไม่ได้ยิน”

“ทำไม…”

“ไม่ได้ยินเลยค่ะ”

จีรันทำตาโตก่อนจะขยับตัวตรงหน้ายองจุนจนหน้าอกกระเพื่อมไหว ชายหนุ่มปรับโฟกัสตาหันมองเธอก่อนจะชักสีหน้าหงุดหงิดแล้วพูดออกมาเบาๆ

“ออกไป”

“คะ?”

“ฉันบอกให้ออกไป”

จีรันทำหน้าตกใจเพราะน้ำเสียงเย็นชาของยองจุนจนเธอถอยหลังตกโซฟา

“พี่…พี่คะ”

“อ่า… จะบ้าตายจริงๆ”

ยองจุนขยี้ผมพร้อมกับลุกขึ้นแล้วถอนใจเฮือกใหญ่ บ่นพึมพำเหมือนคนเพิ่งทำอะไรหายไป

“เลขาคิม…”

ถึงโลกนี้จะสามารถขอพิจารณาใหม่ในคดีประหารได้ แต่คนอย่างลียองจุนไม่มีคำว่า ‘โอกาสที่สอง’ ทั้งเรื่องงานและชีวิต ถ้าสั่งประหารนั่นก็คือจบ ไม่แปลกหากมีพนักงานที่ทำงานระยะยาวไม่มากนัก และคนเดียวที่อยู่ข้างๆ มาตั้งแต่ลียองจุนเข้ารับตำแหน่งรองประธานในปี 2005 จนถึงทุกวันนี้ ผู้เป็นเลขาส่วนตัวของผู้บริหารอย่างผู้อำนวยการปาร์คยูชิกและลียองจุน เธอก็คือ คิมมีโซ

แล้วเลขาคิมคนนั้น…

สีหน้าอมทุกข์เคร่งเครียดอย่างต่อเนื่องของยองจุนเป็นเรื่องที่จินตนาการไม่ได้อีกในศตวรรษนี้ ทุกอย่างเงียบสงัดไม่มีกระทั่งเสียงกระซิบ ต่างเฝ้ารอให้ยองจุนเปิดปากพูดเรื่องในใจออกมาอย่างจดจ่อ กลืนน้ำลายอย่างลุ้นจัด

ทว่าคำพูดจริงจังกลับไม่ใช่เรื่องชวนตกใจหรือขนลุกแต่อย่างใด เป็นแค่ประโยคง่ายๆ ที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าต้องการถามใคร

“เลขาคิม… ทำไมถึงเป็นแบบนั้นนะ”

แล้วอยู่ๆ บ่นขึ้นมาทำไมกันล่ะเนี่ย

หลายๆ คนที่นั่งอยู่ ณ ที่นั้นได้แต่ทำหน้ากลืนไม่เข้าคลายไม่ออกเหมือนกันโดยไม่รู้ตัว

ความคิดเห็น