ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

chapter 29 นายน้อย NC21+

ชื่อตอน : chapter 29 นายน้อย NC21+

คำค้น : เพลิงรักอสุรา ละอองอาย NC Nc nc มาเฟีย นักศึกษา โคแก่กินหญ้าอ่อน โหด ดุ

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 9k

ความคิดเห็น : 33

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ม.ค. 2562 13:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
chapter 29 นายน้อย NC21+
แบบอักษร

“ฉันต้องการ...ทั้งหมดของเธอ”


มิวได้ยินคำพูดประโยคนั้นพร้อมกับแววตาหื่นกระหายของชายหนุ่มจึงยกสองแขนขึ้นมาไขว้ผสานปิดหน้าอกของตนเอาไว้แน่น


ถึงแม้เธอจะยังมีเสื้อยืดตัวใหญ่โคร่งสวมทับอยู่ ทว่าต่อให้จะมีแท่งเหล็กขนาบร่าง หญิงสาวก็ยังไม่รู้สึกปลอดภัยหากถูกสายตาราวเสือโหยของชายผู้นี้กำลังจดจ้อง


มุมปากของชายหนุ่มยกยิ้มพึงใจกับทีท่าหวาดระแวงของเด็กสาว ยิ่งได้เห็นถึงความดุดันในแววตาของเด็กสาวเขาก็ยิ่งพึงใจ และอยากจะจับหล่อนมาปลาบพยศเสียให้ราบคาบ


แค่ผู้หญิงตัวเล็กๆคนเดียว เพียงแค่เขาใช้ปลายนิ้วก็สามารถปลาบให้เธอนอนถ่างขาอยู่ใต้ร่างได้แล้ว แต่หากทำเช่นนั้น ก็ไม่ต่างอะไรกับผู้ชายกักขฬะที่เสพสังวาสกับสตรีเพียงเพื่อปลดความทุกข์ทรมานของกายเบื้องล่าง


แต่เขาไม่ได้ต้องการอย่างนั้น เตโชชื่นชอบความท้าทายเป็นชีวิตจิตใจ และเขาก็อยากจะลองท้าทายกับเด็กสาวคนนี้สักตั้ง!


“แต่ยังไม่ใช่ตอนนี้หรอก” ชายหนุ่มบอกเสียงแผ่วที่ข้างใบหู ปลายลิ้นร้อนลากผ่านขอบใบหูจนเด็กสาวต้องเอี้ยงหน้าหลบ


ครั้นเห็นว่าอีกฝ่ายทำลังตื่นตระหนกเตโชก็ระเบิดหัวเราะออกมาเสียงดัง ทำเอาคนใต้ร่างทั้งอายทั้งโกรธ อยากจะชกใส่หน้าผู้ชายคนนี้ให้แหลกลานไม่เหลือชิ้นดี แต่พอมองกำปั้นของตนเทียบกับใบหน้าของคนผู้นี้แล้ว เด็กสาวจึงล้มเลิกความคิดนั้นเสีย หากเธอทำมีหวังได้ตายไร้ที่ฝังแน่ๆ


เตโชอาจจะยังไม่รู้ว่าเธออดทนเก่ง ตอนเด็กเธอเคยโดนเพื่อนสมัยอนุบาลกลั่นแกล้ง ด่าทอว่าเธอเป็นลูกไม่มีพ่อแม่ แต่เธอไม่เคยตอบโต้เขาซึ่งๆหน้าสักครั้ง เฝ้ารอเวลาอย่างใจเย็น รอจนถึงช่วงค่ำ เด็กสาวก็มักจะแต่งตัวเป็นผีไปหลอกหลอนเด็กชายคนนั้นก่อนกลับบ้านในช่วงค่ำเสมอ ทำอยู่นานจนเด็กคนนั้นไม่กล้ามาเรียน


ชายหนุ่มมองเห็นแววตาวาวโรจน์ของเด็กสาวจึงค่อยๆระบายยิ้มออกมาอย่างพึงใจ ทำไมเขาจะมองไม่ออกว่าสีหน้าแบบนี้บ่งบอกถึงสิ่งใด มันเป็นความคับแค้นที่เก็บกักรอเวลาเอาคืน...


เขาเห็นมานักต่อนัก จากเหยื่อทุกคนที่เฝ้ามองก่อนเขาจะลงมือทรมาน คนพวกนั้นไม่เคยได้มีโอกาสมาแก้แค้นเอาคืนเขาสักครั้ง เพราะแม้แต่ลมหายใจก็ยังไม่เหลือรอดกลับไป


“เกลียดไปเถอะ ยิ่งเธอเกลียดฉันมากเท่าไหร่...” ชายหนุ่มโน้มใบหน้าลงมาคลอเคลียเด็กสาวจนกลิ่นลมหายใจของเขาและเธอผสมปนเปกันมั่วไปหมด


“ถึงเวลานั้นเธอจะถอนตัวจากฉันไม่ขึ้น” ถ่อยประโยคยียวนพูดยังไม่ทันขาดคำ กลีบปากบอบบางก็ถูกเขาครอบครองอีกครั้ง


ความดุดันของเขาไม่เคยจากหาย เด็กสาวสัมผัสได้ถึงกลิ่นคาวเลือดที่ไหลซึมจากออกมาจากริมฝีปากล่างของตนที่ถูกเขาขบกัด ดวงตางามถลึงตามองคนตรงหน้าอย่างโกรธแค้น ตอนนี้เขากลายเป็นศัตรูที่เธอทั้งเกลียดและอยากอัดหน้ามากที่สุด แต่จนใจที่เธอไม่มีอะไรเทียบกับเขาได้แม้แต่อย่างเดียว จึงต้องยอมรับสัมผัสหวามไหวหนแล้วหนเล่าที่เขามอบให้


เสียงลมหายใจของชายหนุ่มเริ่มถี่กระชั้นเพราะความร้อนรุ่มในกายที่เพิ่มขึ้นจากการได้กลิ่นอายของสตรีในระยะประชิด เตโชเริ่มลุกลามฝ่ามือร้อนเข้าไปใต้เสื้อตัวโคร่งอย่างแผ่วเบา กรีดไล้ปลายนิ้วเข้ากับผิวเนียนละเอียดของเธออย่าหยอกเย้า เด็กสาวใต้อ้อมอกทำได้เพียงร้องประท้วงอยู่ในลำคออย่างคนจนแต้ม


ร่างใหญ่ของเขาทาบทับลำตัวของเธอเอาไว้แน่น ไม่มีพื้นที่มากพอให้เธอขยับหนี จำต้องรอรับสัมผัสจากเขาอย่างจนใจ ทั้งริมฝีปากอันดุดันและฝ่ามือร้อนที่ลวกไล้ไปตามผิวกายอย่างเอาแต่ใจ


เนิ่นหน้าอกของหญิงสาวถูกเขาบีบขย่ำอย่างมันส์มือ เสียงครางในลำคอของเตโชบอกชัดว่าตอนนี้เขากำลังขาดสติยับยั้ง ชายหนุ่มเบียดกายเข้าหาเด็กสาว ใช้ขาทั้งสองข้างแหกถ่างเรียวขางามให้แยกออกก่อนที่ตัวเขาจะเข้าไปแทนที่ได้สำเร็จ


“อือ...” มิวร้องประท้วงด้วยสัมผัสได้ถึงความแข็งขึงของเขาที่เข้ามาเบียดชิดกับแกนกลางกายของตนเอง มันทั้งแข็งและร้อนอีกทั้งยังเสียดสีเข้าหาตัวเธออย่างไม่ประสงค์ดี


ริมฝีปากของเตโชผละออกจากกลีบปากบางในที่สุด ทว่ามันไม่ได้หยุดเพียงเท่านั้น เขาเริ่มรุกไล้เข้าหาซอกคอระหง พรมจูบไปตามเนื้อนวลของเด็กสาวอย่างหิวกระหาย


ราวกับร่างของเธอมันมีพลังบางอย่างที่ฉุดดึงไม่ให้เขาโงหัวขึ้นจากตัวของเธอได้ ต้องดอมดมหนแล้วหนเล่า และก็ต้องมาเฝ้าคิดถึงยามไม่มีร่างนี้มาเคียงข้าง ความรู้สึกเช่นนี้มันชวนให้ชายหนุ่มอยากจะฉีกทึ้งร่างของเด็กสาวให้แตกกระจายแล้วแทรกซึมเข้ามาในอณูเนื้อของเขาแทน


“ยะ...อย่า” เสียงร้องปรามของเด็กสาวดังเสียงแผ่วเหลือเกิน ราวกลับเธอกำลังตกอยู่ในอารมณ์หวามไม่ได้ต่างไปจากเขานัก


ความร้อนของชายหนุ่มส่งแผ่มาทางริมฝีปากและปลายนิ้วที่ลวกร้อนไปตามเรือนผิว เธอเป็นเด็กสาวที่ไม่ประสา คงจะเป็นการโกหกหากเธอบอกว่าไม่รู้สึกอะไรเลยยามถูกเขาจู่โจมเช่นนี้ แต่เธอก็พยายามยับยั้งตัวเอง พยายามอย่างมากแล้วจริงๆที่จะไม่ให้ตัวเอง ‘ไหลตามน้ำ’ ไปตามสัมผัสอันเย้ายวนของเขา


แอ๊ด...


เสียงประตูเปิดออก เตโชที่ไวต่อเสียงและสัมผัสรีบพลีกตัวมาบังเรือนร่างงามเอาไว้ก่อนจะเงยหน้าหันไปทางประตูอย่างเดือดดาล


เป็นพ่อบ้านที่กำลังถือถาดอาหารและยาเข้ามาเหมือนอย่างทุกที ชายสูงอายุได้แต่ยืนนิ่งค้างทำอะไรไม่ถูกกับภาพตรงหน้า ร่างของนายหนุ่มกำลังกกกอดร่างแบบบางของ ‘ว่าที่นายหญิง’ เอาไว้แน่น เขาที่เป็นชายที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมามากก็อดจะมองกลับเจ้านายอย่างตำหนิไม่ได้


“เอาออกไป เราไม่กินแล้ว!” เตโชตะโกนลั่น ในใจอยากจะจับพ่อบ้านคนนี้มาแล่เนื้อเถือหนังให้สาสมกับความไม่รู้เวล่ำเวลาของเขาจริงๆ


“แต่หมอบอกว่าขาดยาไม่ได้นะครับ” ฝั่งพ่อบ้านก็เสียงแข็งขึ้นมาบ้าง สายตายังคงมองตำหนิเจ้านายของตนไม่เลิกรา


“ช่างหัวหมอมันสิ ออกไป!” เตโชเลือดเข้าตา เขาตะคอกเสียงดังอย่างเดือดดาล


พ่อบ้านเม้มปากแน่นราวเด็กเล็กที่ถูกขัดใจจนใกล้จะร้องไห้อยู่รอมร่อ เขาเอาถามอาหารวางไว้บนพื้นก่อนจะหันหลังให้ด้วยทีท่ากระฟัดกระเฟียด


ก่อนจะออกไปยังจะหันกลับมาทางเจ้านายหนุ่มที่เขาเฝ้าเลี้ยงมาตั้งแต่อายุยังน้อย จนตอนนี้เติบใหญ่ถึงวัยใกล้จะมีครอบครัว น้ำตาคนแก่ก็ไหลเอ่อออกมาอย่างห้ามไม่อยู่


“ถึงจะยังไงนายน้อยก็ไม่ควรจะ ‘ชิงสุกก่อนห่าม’ ถ้าท่านนายพลที่อยู่บนสวรรค์รู้เข้าจะผิดหวังขนาดไหน” พ่อบ้านตัดพ้อราวกลับเตโชทำเรื่องน่าผิดหวังอย่างไม่น่าให้อภัย


เตโชเลือดเข้าตาแล้วจริงๆ เขาอยากจะฉีกทึ้งร่างของพ่อบ้านให้แหลกกระจายต่อกลับไม่ได้ ไอ้คำเรียก ‘นายน้อย’ นั่น เขากำชับหลายครั้งแล้วว่าหามเรียก แต่นี่ตาเฒ่ายังกล้าเอามาเรียกเขาอีกทั้งยังทำทีท่าตัดพ้อปานประหนึ่งเขาไปฆ่าใครตาย


สงสัยต้องจัดการสั่งสอนให้หลาบจำเสียแล้ว!


แต่แล้วระหว่างนั้นเอง เตโชก็ได้ยินเสียงกลั้นหัวเราะมาจากคนใต้ร่าง ครั้นเขาหันกลับไปมองก็เห็นว่าเธอกำลังเม้มปากแน่นราวกลับกำลังฝืนทนอย่างมากที่จะไม่ให้เสียงหัวเราะมันหลุดรอดออกมา


“ขำอะไร?” ชายหนุ่มขมวดคิ้วมุ้น สายตาคมจ้องมองเด็กสาวอย่างเอาเรื่อง


“ป่าวค่ะ...นายน้อย” มิวอดไม่ไหวจริงๆ หล่อนเผลอหัวเราะออกหนึ่งคำก่อนจะรีบเม้มปากแน่นอีกครั้งอย่างฝืนทน


เตโชเห็นอาการของเด็กสาวแล้วก็เค้นเสียง ‘เฮอะ’ ในลำคออย่างโมโหโทโส ก่อนจะจัดการขบกัดเจ้าริมฝีปากนิสัยไม่ดีที่พูดจาไม่เกรงใจเขาออกมา


มิวร้องครวญอย่างทรมาน หนนี้ไม่มีความหวามไหวแทรกมาในรสจุมพิตแม้แต่น้อย มีแต่ความเจ็บปวดที่เขาจงใจมอบให้เธอเป็นบทลงโทษล้วนๆ


พ่อบ้านที่เห็นนายน้อยของตนกำลังทำเรื่องบัดสีบัดเถลิงจึงเดินออกไปจากห้องและจัดการปิดประตูให้อย่างระมัดระวัง


“เกิดอะไรขึ้น พ่อบ้าน” ทั้งชิวและพูที่มาแอบยืนอยู่ด้านนอกประตูร้องถามอย่างสอดรู้ แววตาของทั้งสองคนเป็นประกายพวงขยายอย่างกับไข่ห่าน


พ่อบ้านยังคงมีหยาดน้ำตาคลอหน่วย เขาหันกลับไปทางประตูอีกครั้งก่อนจะหันมาทำมือป้องปากใส่หูชิว


“นายกำลังปั้นนายน้อยคนใหม่...รู้แล้วเหยียบเชียวนะ!”


หลักจากนั้นไม่นาน ข่าวการปั้นนายน้อยคนใหม่ก็ดังกระดอนไปทั่ว ราวกับคำว่า ‘รู้แล้วเหยียบ’ เป็นสัญญาณบอกให้แตกกระจายข่าวนี้ไปให้ทั่วฟ้าก็ไม่ปาน


***********************************************************************************************************************************************


ต่อไปนี้เราจะไม่เรียกเฮียเตว่าเฮียอีกต่อไป เพราะพี่แค่เป็นนายน้อยเต ฮุฮุ


ชื่นชอบนิยายเรื่องนี้อย่าลืมกดไลค์นะงับ และถ้าชื่นชอบไลค์คนน่าฮักก็เม้นต์มาคุยกันจ้าาา จุฟ

ความคิดเห็น