อาปิง

โอม..จงเปย์ค่าชาไข่มุกมาให้ข้า !!!

ชื่อตอน : บทนำ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.8k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ม.ค. 2562 11:33 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทนำ
แบบอักษร

“พี่มณี ถ้าเป็นแบบนี้ฉันอาจจะต้องย้ายไปที่อื่น”บทสนทนาระหว่างแม่กับป้าตั้งแต่แรกเริ่มเป็นเรื่องสัพเพเหระทั่วๆไป แก้วใสก็ฟังโดยไม่หยุดมือที่กำลังพับเสื้อผ้า แต่เมื่อได้ยินประโยคล่าสุดจากปากมารดา เธอถึงกับร้องถามเสียงหลง

“ไปไหนคะแม่”

“อุ๊ย แก้ว ได้ยินด้วยหรือลูก” แม่พลอยของเธอถึงกับสะดุ้ง ด้วยนั่งห่างจากบุตรสาวมาหลายวา และคิดว่าตัวเองไม่ได้พูดคุยกับพี่สาวเสียงดังนัก จึงไม่คิดว่าบุตรสาวจะมาได้ยินเข้า

“ทำแก้วตกใจแล้ว” ป้ามณีเอ่ยอย่างกลัดกลุ้ม สีหน้าของแม่ก็ย่ำแย่ไม่ต่างกัน

“แก้วมานี่สิลูก” พลอยกวักมือเรียก

เด็กสาวคลานเข่าไปนั่งพับเพียบอยู่ข้างมารดา แววตาเต็มไปด้วยคำถามนับร้อยพัน 

“เราจะย้ายไปที่อื่นจริงๆเหรอคะแม่”

“ที่นี่ไม่มีงานอะไรที่แม่พอจะทำได้เลย ให้ทำไร่ทำนาแม่ก็ทำไม่ไหว แม่ก็เลยว่าจะไปหางานทำในเมือง” 

“แต่ในเมืองค่าใช้จ่ายมันสูงกว่าที่นี่นะคะแม่” แก้วทักท้วง ถึงเธอจะเป็นแค่เด็กสาววัยสิบเจ็ด แต่ใช่ว่าเธอจะไม่รู้ประสา ที่พวกเธอต้องย้ายมาอยู่กับป้าที่ต่างจังหวัดก็เพราะปัญหาเรื่องเงินไม่พอใช้ไม่ใช่หรือ

เมื่อก่อนชีวิตของเธอก็ไม่ได้ลำบาก พ่อของแก้วทำงานเป็นพนักงานบริษัทแห่งหนึ่ง รายได้ก็ตามวุฒิปริญญาตรี ส่วนแม่ของแก้วเรียนจบชั้นมัธยมปลาย เมื่อแต่งงานกับพ่อ พ่อจึงให้แม่ทำหน้าที่เป็นแม่ศรีเรือน ทำหน้าที่เลี้ยงลูกอยู่ในห้องเช่าไม่ให้ไปทำงานหนักตรากตรำแต่อย่างใด แม้จะไม่ได้มีชีวิตที่ร่ำรวย แต่ครอบครัวของแก้วก็อยู่กันอย่างปกติสุขเรื่อยมา

จนเมื่อต้นปีที่ผ่านมา.. 

พ่อของแก้วขี่รถจักรยานยนต์ไปทำงานแล้วเกิดหลับใน ทำให้รถเสียหลักตกคลองจนเสียชีวิต แม่พลอยตกพุ่มม่าย แก้วกำพร้าพ่ออย่างกะทันหัน ชีวิตขาดเสาหลักของครอบครัวในชั่วข้ามคืน เศร้าโศกเสียใจจนแทบไม่เป็นอันทำอะไร รู้สึกเคว้งคว้างว่างเปล่ากันไปหมด

กว่าจะพอทุเลาความเศร้า ก็หลังจากเสร็จสิ้นพิธีฌาปนกิจไปเป็นเดือน ครอบครัวที่เหลือ เพียงสองคนแม่ลูกก็เหมือนเรือไม่กางใบล่องลอยปล่อยนิ่งไปตามยถากรรม พอแม่เริ่มทำใจได้ก็พยายามหางานทำ จนได้งานเป็นแม่บ้านในโรงงานแห่งหนึ่ง แต่รายได้ก็น้อยจนทำให้ในแต่ละเดือนแทบไม่พอใช้จ่าย ยิ่งมาคิดถึงอนาคตของแก้วที่ต้องเรียนต่อในระดับที่สูงขึ้นด้วยแล้ว แม่จึงคิดหาทางลดทอนรายจ่าย แม่ก็เลยตัดสินใจพาแก้วมาอยู่กับป้าที่ต่างจังหวัด

ป้ามณีเป็นพี่สาวของแม่ แต่แต่งงานย้ายตามสามีมาอยู่ที่นี่ ทำมาหากินด้วยการทำไร่ทำนาบนที่ดินของตนเอง มีลูกชายหนึ่งคนชื่อพี่ไม้ อายุมากกว่าแก้วสามปี ตอนนี้เรียนมหาวิทยาลัยชั้นปีที่สองบ้านช่องก็ไม่ค่อยกลับ แม่ของแก้วมักปรึกษาปัญหาต่างๆกับป้ามณี ป้าก็เลยชักชวนให้มาอยู่ด้วยกัน จะได้ไม่ต้องจ่ายค่าเช่าบ้านให้สิ้นเปลือง ค่ากินค่าอยู่ก็ไม่ได้แพง อีกทั้งค่าเล่าเรียนของแก้วยังถูกแสนถูก

ก่อนจะย้ายมาแก้วก็หวั่นใจอยู่เหมือนกัน กลัวว่าตนเองจะมาอยู่ในสภาพแวดล้อมที่แตกต่างจากเมืองหลวงไม่ได้ แต่ความกลัวนั้นก็ค่อยๆจางลงไป เพราะบ้านนอกสมัยนี้ไม่เหมือนสมัยก่อน ถึงเป็นตัวอำเภอที่แม้ไม่ใช่อำเภอเมืองก็ตาม แต่ความเจริญก็เข้ามาถึง มีทุกสิ่งที่จำเป็นต้องใช้เพียงพอต่อความต้องการ บรรยากาศก็ยังดีกว่า มีทั้งภูเขาสูงไร่นาป่าสีเขียว เห็นทีไรก็ให้รู้สึกดี สามารถสูดอากาศเข้าได้เต็มปอด ยิ่งเมื่อได้เข้ามาเรียนในสถานศึกษาที่เต็มไปด้วยผู้คนที่เปี่ยมน้ำใจไมตรี แก้วจึงรู้สึกชอบที่นี่มาก

แต่แม่ไม่เหมือนกับแก้ว เพราะหลายครั้งที่แม่มีท่าทีอึดอัดสายตาเหม่อลอยอย่างผิดปกติ พอแก้วถามว่าเป็นอะไร แม่ก็มักจะบ่ายเบี่ยง จนวันนี้แก้วถึงได้รู้ว่าแม่รู้สึกอย่างไร

“แม่รู้จ้ะลูก แม่รู้ แต่ถ้าแม่ไปคนเดียว..”

“แม่ ! แล้วแก้วล่ะคะ” เธอจะถูกทิ้งอย่างนั้นเหรอ แก้วตกใจจนเสียขวัญ แม่ก็สั่นศีรษะ

“ไม่ใช่นะแก้ว ไม่ใช่เลย แม่แค่จะออกไปทำงานหาเงิน แล้วจะฝากแก้วไว้กับป้ามณีชั่วคราว แล้วอีกปีสองปีแก้วก็เรียนจบแล้ว ถ้าได้เรียนต่อมหาลัยแก้วก็ต้องย้ายออกไปอยู่ดี แม่คิดว่าวิธีนี้มันดีกับเราที่สุด อย่าคิดว่าแม่ทิ้งแก้วเลยนะลูก”

“แม่..” เหตุผลของแม่ทำให้แก้วไม่อาจทักท้วง แต่เหมือนมีอะไรหน่วงๆอยู่ในใจ ทำให้เธอรู้สึกไม่อยากให้แม่อยู่ไกลห่างจากเธอ

“มาอยู่นี่เกือบครึ่งปี เงินเก็บที่เรามีร่อยหรอลงทุกวัน รายได้จากค่าจ้างรายวันก็ไม่ได้มากมายอะไร แม่คิดมาหลายวันแล้วว่าจะเอายังไงดี ถ้าขืนแม่ยังทำงานแบบนี้คงไม่มีเงินมากพอส่งแก้วเรียนต่อ ก็พอดีเพื่อนแม่โทรมาบอกว่าโรงงานในเมืองรับสมัครแม่บ้าน มันก็ไม่ไกลจากที่นี่เลย วันหยุดแม่ก็กลับมาหาแก้วได้”

ยิ่งฟังก็ยิ่งน้ำตาคลอ จุดประสงค์ของแม่ที่ต้องทำแบบนี้ก็เพื่อเธอทั้งนั้น แม่เอาแต่หาวงอนาคตของเธอ กลัวแต่ว่าเธอจะไม่ได้เรียนต่อ แก้วรู้ว่าแม่กับพ่ออยากให้เธอเรียนสูงๆ แม่ถึงได้พยายามหาเงินให้ได้มากๆ แก้วตรงเข้าสวมกอดมารดา น้ำตาก็ไหลลงมาอาบแก้มอย่างยากที่จะระงับ

“แก้วเข้าใจแล้วแม่ แก้วเข้าใจแล้ว”


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น