น้ำมิ้ม

ในเมื่อความรักที่เขาเพียรรักษา ไม่มีค่าสำหรับใครเลย คงจะไม่แปลกอะไรถ้าวันนี้เขาจะเลือก "เงิน" ดูบ้าง ..นับจากนี้พัทธ์บอกตัวเอง เขาจะเป็นฝ่ายตีราคาดูบ้างว่าความรักมันควรจะตีเป็นเงินเท่าไร

เพราะบรรยากาศดี

ชื่อตอน : เพราะบรรยากาศดี

คำค้น : บ่วงพัทธ์

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 41

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ม.ค. 2562 22:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เพราะบรรยากาศดี
แบบอักษร

แสงแดดยามใกล้โพล้เพล้ทำให้ท้องฟ้ากลายเป็นสีส้มอมชมพูจับยอดเหลี่ยมเขาสูงเบื้องหน้าราวกับภาพวาดในยามเด็กทำให้หญิงสาวแทบจะเอาคางเกยกับประตูรถเพื่อจะมองภาพตรงหน้าให้เต็มอิ่มก่อนจะอมยิ้มกับตัวเองน้อยๆ เพราะตอนเด็กๆเธอเคยวาดภาพระบายสีท้องฟ้าเป็นสีส้มๆแดงๆอย่างนี้แหละแต่กลับได้คะแนนน้อยกว่าเพื่อนๆในชั้นจนยายต้องปลอบใจอยู่นาน ภาพในวัยเด็กที่มีแค่เธอกับยายทำให้ดวงตากลมสีน้ำตาลเข้มราวกับกระต่ายป่านั้นหม่นลงเมื่ออดคิดไม่ได้ว่าเธออยากจะอยู่กับยายให้มากกว่านี้ แม้หมอจะบอกว่าการผ่าตัดบายพาสหัวใจมีความเสี่ยง แต่อย่างน้อยถ้ามันจะทำให้เธอมีโอกาสได้อยู่กับยายนานๆต่อให้เธอต้องทนกับคนขึ้นๆลงๆอย่างพัทธ์เธอก็คิดว่ามันก็คุ้มที่ควรจะอดทน

หญิงสาวปล่อยความคิดของตัวเองไปกับบรรยากาศของธรรมชาติรอบตัวอย่างเต็มที่ ปล่อยให้ลมปะทะใบหน้าเรียวสวยที่ไม่มีทีท่าว่าจะถอยกลับมานั่งตรงๆ คนขับที่แอบชำเลืองมองมาเป็นระยะจึงค่อยลดความเร็วลงให้...เห็นแก่รอยยิ้มละมุนติดเรียวปากอิ่มนั้นหรอกนะ แม้หญิงสาวจะยิ้มให้ต้นไม้ใบหญ้าข้างทาง แต่อย่างน้อยมันก็ทำให้เขาคิดว่าบรรยากาศรอบตัววันนี้มันดูน่ามองขึ้นกว่าเดิมมาก   

“เธอชอบที่นี่เหรอ”

“ค่ะ”

“ดีแล้ว ...”

คำเดียวสั้นๆฟังดูเหมือนไม่มีความหมายอะไร แต่พัทธ์รู้ดีที่สุด...นุชนารถไม่เคยชอบที่นี่ อดีตคนรักที่เติบโตด้วยกันมาแต่เด็กนั้นใฝ่ฝันเป็นอย่างยิ่งที่จะได้ออกไปเผชิญโลกกว้าง การที่เกิดและเติบโตในไร่วนาพงษ์เป็นเหมือนกรอบที่นุชต้องอดทน หลายครั้งที่เขาเคยได้ยินนุชพูดเสมอว่าอยากไปเรียนในกรุงเทพฯ อยากไปเรียนต่อเมืองนอก ดังนั้นพอปู่จะส่งเขาไปเรียนเมืองนอกเขาเลยขออนุญาตพานุชไปด้วยพร้อมกับพันธะแลกเปลี่ยน...งานหมั้น ที่สุดท้ายก็พังลงพร้อมๆกับที่นุชหายไปจากชีวิตเขา

แต่ในวันนี้ หญิงสาวตรงหน้าที่บังเอิญเข้ามาในชีวิตเขาอีกครั้ง พัทธ์รู้สึกเสมอว่าเธอต่างจากนุชนารถแม่ของเธอ ...หนึ่งนาถไม่มีความทะเยอทะยาน ไม่มีความกระหายดิ้นรนผจญภัย มีเพียงความมุ่งมั่นเดียวที่หญิงสาวต้องการคือ ...ทำได้ทุกอย่างเพื่อคนที่รัก สิ่งเหล่านี้ทำให้พัทธ์อ่อนลงโดยไม่รู้ตัว ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าหนึ่งนาถต้องอดทนกับการกระทำของเขามากขนาดไหนเพื่อยายของเธอ

 ใบหน้าคมดุกลับค่อยผ่อนคลายลงมาก พร้อมๆกับสายตาอ่อนแสงที่ทอดมองคนนั่งข้างๆ ก่อนที่จะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่แข็งกร้าวเช่นเคย

“ครั้งหน้าถ้าเธอจะไปเยี่ยมยายของเธอที่โรงพยาบาลอีกก็บอกแล้วกัน ฉันจะพาไปเอง”

หนึ่งนาถถึงกับหันกลับมามองคนข้างตัวแวบหนึ่งอย่างไม่เชื่อหู ไม่รู้ว่าเพราะความสวยงามของทิวทัศน์รอบข้างทางหรือเปล่าที่ทำให้คนขับรถหน้ายักษ์ค่อยคลายคิ้วที่ขมวดลงบ้างแถมยังหันมาคุยกับเธออย่างญาติดี

 “ขอบคุณค่ะ”

“แล้วเรื่องวันนี้ที่โรงพยาบาล ฉันไม่อยากให้ใครรู้ เธอไม่ต้องเอาไปเล่าให้ใครฟัง ได้มั้ย?”

“เรื่องที่โรงพยาบาล เรื่องไหนคะ?”

คนหน้ายักษ์เหลือบตาคล้ายจะมองค้อนเธอครั้งหนึ่ง ก่อนจะบอกเสียงห้วน “เรื่องอาการบาดเจ็บ ฉันไม่อยากให้ใครรู้ว่าฉันดีขึ้นหรือแย่ลง เอาเป็นว่า ถ้าใครถามเธอ เธอก็บอกว่าฉันยังไม่หาย ฉันต้องการพักฟื้นที่ไร่อย่างสงบ ไม่อยากให้ใครมาวุ่นวาย”

หนึ่งนาถหันมาจ้องคนตัวโตที่ขับรถอย่างไม่สะทกสะท้านต่อแดดจ้าหรือลมแรงแล้วก็อยากจะถอนหายใจออกมาดังๆ สภาพของชายหนุ่มตอนนี้ให้ขึ้นชกไทยไฟท์ยังได้เลย หากหญิงสาวก็ได้แต่รับคำแกนๆ ก่อนจะตั้งท่าหอบข้าวของทั้งหมดลงจากรถเมื่อคนป่วยขับมาจอดเทียบถึงหน้ากระท่อมที่พักของเธอ

“เดี๋ยวก่อน นั่นเธอจะไปไหนน่ะ”

“ก็ขึ้นบ้านไงคะ”

“แล้วไม่คิดจะพาฉันไปล้างแผลตามที่หมอสั่งหรือไง”

หนึ่งนาถมองถุงยาและชุดอุปกรณ์ทำแผลในมือตัวเองแล้วก็เพิ่งนึกขึ้นได้ หญิงสาวจึงเดินย้อนมาพลางยื่นทั้งหมดให้กับคนที่ยังตีหน้านิ่งหากคิ้วเริ่มขมวดมุ่นเมื่ออีกฝ่ายตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท

“วันนี้คงยังไม่ต้องหรอกค่ะเพราะพยาบาลเพิ่งทำแผลให้คุณมา ส่วนวันพรุ่งนี้ คุณก็จัดการเองก็แล้วกันนะคะ ฉันยังมีงานต้องทำอีกเยอะแยะ ฉันขอตัวนะคะ”

“นี่เดี๋ยว! หนึ่งนาถ! หมอสั่งให้เธอทำแผลให้ฉันนะ”

หนึ่งนาถยิ้มรับเสียงห้าวเข้มที่ท้วงขึ้นอย่างไม่พอใจ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไรที่ทำให้หนึ่งนาถอยากจะแกล้งคนตรงหน้าคืนบ้าง คงเป็นเพราะในแววตาคมปลาบนั้นไม่ได้เริงโรจน์ดุดันเช่นเคยทำให้หญิงสาวกล้าพอที่จะต่อล้อต่อเถียง มือเรียวยังคงวางถุงยาของชายหนุ่มไว้ที่เบาะนั่งข้างคนขับก่อนที่หญิงสาวจะเดินกลับขึ้นกระท่อมไปพร้อมกับรอยยิ้มในหน้าที่กว้างขึ้นเมื่อยักษ์ไม่ได้อาละวาดอย่างเคย...สงสัยวันนี้วิวข้างทางคงสวยมากแน่ๆ พัทธ์ถึงยอมลดราวาศอกยอมให้เธอแกล้งคืนบ้าง...อยากแกล้งกันดีนัก วันนี้ก็เชิญทำแผลเองเถอะอีตายักษ์ขี้โมโห 

..................................

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น