แมวขี้อ้อน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Vampire Yaoi Boy's Love (3P) -54- ...ราชาแวมไพร์ตนใหม่... [100%]

ชื่อตอน : Vampire Yaoi Boy's Love (3P) -54- ...ราชาแวมไพร์ตนใหม่... [100%]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 18.6k

ความคิดเห็น : 32

ปรับปรุงล่าสุด : 26 มิ.ย. 2558 22:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Vampire Yaoi Boy's Love (3P) -54- ...ราชาแวมไพร์ตนใหม่... [100%]
แบบอักษร

Vampire Yaoi Boy’s Love (3P)

อันตรายรักร้ายฉบับนายแวมไพร์ตัวแสบ

 

 

 

ตอนที่ 54

 

 

...ราชาแวมไพร์ตนใหม่...

 

 

            หลังจากผ่านไปได้หนึ่งวัน วันนี้คือวันที่ไอเดียจะได้เปิดตัวในฐานะทายาทที่สือสายเลือดผู้สร้างมิตินี้ขึ้นมา ไอเดียเดินทางมายังโลกต่างมิติพร้อมกับไมล์เนอร์และเรนเดลโดยที่ดาร์คดูแลเรนเดล และ ลูซดูแลไมล์เนอร์ในระหว่างที่ไอเดียแต่งตัว

 

 

 

            ไอเดียชะงักไปนิดเมื่อมาส่องกระจกดูว่าตัวเองใส่ชุดแบบไหน ชุดนี้มันกลับเหมือนกับชุดที่พ่อของไอเดียใส่ หรือพระราชาแวมไพร์รุ่นก่อนใส่นั้นเอง

 

 

 

            “สวยใช่มั้ยละ...ชุดนี้ข้าพยายามตัดเย็บให้เหมือนกับชุดของท่านพ่อของท่านเชียวนะ” หญิงสาวพูดบอกขณะกับลังจัดชุดของไอเดียอยู่ ไอเดียยิ้มรับโดยไม่พูดอะไร

 

 

 

            ก็อก ก็อก

 

 

 

            “ข้าขอเข้าไปได้มั้ย” เสียงทุ่มที่ไอเดียจำได้เลยว่าเป็นเสียงของดาร์คดังขึ้น

 

 

 

            “เข้ามาเลยครับ” ไอเดียขานรับแทนหญิงสาวที่กำลังทำท่าว่าจะไปเปิดประตู เมื่อจบคำพูดของไอเดียประตูก็เปิดออก เผยให้เห็นลูซและดาร์คอยู่ในชุดสูทที่ดูเรียบร้อยจนไอเดียเองก็อดยิ้มไม่ได้ที่เห็นคนรักทั้งสองใส่ชุดสูทแบบนี้

 

 

 

 

            “ยิ้มอะไรหื้ม..” ดาร์คพูดถามคนรักและเดินมาจุ๊บแก้มไอเดียเบาๆ

 

 

 

 

            “เปล่านี้ครับ...แล้วลูกละ” ไอเดียพูดถามหาเรนเดลและไมล์เนอร์ทันทีเมื่อไม่เห็นลูกรักทั้งสอง

 

 

 

            “ข้าฝากไว้กับอีคอนนะ” ลูซตอบแทนดาร์ค

 

 

 

            “หรอครับ..” ไอเดียเงยหน้าขึ้นมองลูซและดาร์คเนื่องจากลูซและดาร์คสูงกว่าตนมากกว่านิดหน่อย

 

 

 

 

            “แล้วเจ้านะ พร้อมมั้ย” ดาร์คพูดถามคนรักเพราะงานนี้ไม่ใช่งานเล็กๆเหมือนตอนที่เปลี่ยนไอเดียให้เป็นแวมไพร์ แต่เป็นงานใหญ่โตที่แวมไพร์นับหลายตนจาก 4 อาณาจักรมารวมกันเพื่อรอเปิดตัวไอเดียในฐานะ ราชาแวมไพร์ตนใหม่

 

 

 

            “พร้อมอะไรหรอครับ”

 

 

 

            “พร้อมที่จะยอมรับรึเปล่า เจ้าก็รู้ว่าจะต้องมีพวกที่ต้อต้านอยู่แล้ว” ดาร์คพูดต่อ

 

 

 

 

            “พร้อมครับ” ไอเดียตอบกลับและขยับตัวยืนพังดาร์คโดยให้ลูซจัดเสื้อให้เข้าที่เพราะไอเดียไม่เคยใส่ชุดแบบนี้มันเป็นชุดออกแนวสไตล์ราชวงศ์ฝรั่งเศส

 

 

 

            “เสร็จแล้ว เราออกไปกันเถอะ” ลูซพูดบอกและจับมือของไอเดียเดินออกจากห้องไปพร้อมกับดาร์คที่เดินขนาบอีกข้าง

 

 

 

            “หว่า...” ไอเดียเผลอร้องขึ้นเพราะรู้สึกชาวาบตามตัวเพราะสายตาทั้งหมดที่อยู่ในงานที่ไม่สามารถนับได้ว่ามีแวมไพร์กี่ตนหันมามองไอเดียเป็นตาเดียว บางตนก็มองด้วยแววตาวาบวับ บางตนก็มองด้วยสายตาดูถูก

 

 

 

 

            “ใจเย็นๆ” ลีโอเน่ที่ยืนอยู่ในงานอยู่แล้วเมื่อเห็นว่าไอเดียเดินมาแล้วจึงเข้ามาหา

 

 

 

            “กลัวหรอ” ดาร์คพูดถามคนรัก

 

 

 

 

            “นิดหน่อยครับ” ไอเดียตอบกลับด้วยสีหน้าหวาดหวั่นเล็กน้อย แต่ก็ยังคงกลับมานิ่งได้เช่นเดิม

 

 

 

            “ไม่ต้องห่วง หากมีอะไรเกิดขึ้น พวกข้าสองคนจะปกป้องเจ้าเอง...บางทีเจ้าอาจจะจัดการได้ก่อนพวกข้าจะเข้าไปช่วยเสียอีก” ลูซพูดยิ้มๆ ไอเดียทำปากยื่นเล็กน้อยเมื่อได้ยิน

 

 

 

 

            “ตามข้ามา” ลีโอเน่พูดบอกและยื่นมือมาตรงหน้าของไอเดีย ก่อนจะยกยิ้มมุมปากอย่างนึกอะไรได้

 

 

 

 

            “โปรดจับมือของหม่อมชั้นด้วยพ่ะยะคะ” ลีโอเน่พูดพร้อมกำอมยิ้มหัวเราะเหมือนเด็กน้อย ไอเดียหน้าเหวอเล็กน้อยเมื่อได้ยิน แต่ก็ยอมยื่นมือไปจับ ลีโอเน่จึงดึงมือของไอเดียเบาๆเพื่อให้เดินตามไปยังด้านหน้าของงาน โดยที่ลูซและดาร์คเดินตามหลัง

 

 

 

            เมื่อไอเดียเดินไปถึงด้านหน้าของงานแล้ว เสียงพูดคุยทุกอย่างก็หยุดเงียบราวกับอัตโนมัต ไอเดียรับรู้ได้ถึงความไม่ชอบใจของแวมไพร์หลายๆตน เนื่องจากทุกสิ่งทุกอย่างนั้นมันออกมาทางสีหน้าผู้ที่รู้สึกไม่ชอบใจเสียหมด

 

 

 

 

            “ยินดีต้อนรับเหล่าแวมไพร์หนุ่มสาวมากหน้าหลายตา...ข้าลีโอเน่ แบล็คบลู ผู้ปกครองอาณาจักรแบล็คบลู วันนี้ที่ข้าเรียกพวกท่านมารวมกันนั้นเพื่อที่จะประกาศว่า โอรสมิเกล หรือเจ้าชายมิเกล ทายาทสายเลือดแท้ที่แข็งแกร่งที่สุด ได้ปรากฏตัวแล้ว หลายท่านอาจจะทราบแล้วว่าเจ้าชายรูปร่างหน้าตาเป็นอย่างไร และมีหลายท่านที่ยังไม่ทราบ...” ลีโอเน่กล่าวเปิดแล้วหันมามองไอเดียพร้อมกับปล่อยมือออกช้าๆและโค้งให้เล็กน้อย ซึ่งไอเดียก็รับรู้หน้าที่เลยว่าตนเองต้องพูดเอง ไอเดียสูดหายใจเข้าลึกๆพร้อมมองคนรักที่ยืนอยู่ด้านหลังของตน ลูซและดาร์คยกยิ้มนิดๆให้คนรักเพื่อให้กำลังใจว่าไม่ต้องกลัว

 

 

 

            “สายันต์สวัสดีเหล่าแวมไพร์ทั้งหลาย...ข้ามีนามว่ามิเกล เทรย์เวอร์” ไอเดียพูดแนะนำตนเองพร้อมกับขมวดคิ้วด้วยความไม่ชินที่ต้องแทนตัวเองว่าข้า เสียงกระซิบกระซาบดังขึ้นทันทีเมื่อไอเดียพูดจบ ซึ่งมันดังพอที่จะทำให้ไอเดียได้ยิน

 

 

 

 

            “หลายท่านอาจจะไม่เชื่อว่าข้าคือบุตรชายของ วัลดัส เทรย์เวอร์...และตัวข้าเองก็ไม่อยากจะบังคับให้ท่านเชื่อ ข้าเองในตอนแรกก็ยังไม่อยากเชื่อตัวเองเลยว่าข้าเป็นแวมไพร์มาตั้งแต่เกิด...ตั้งแต่ที่ข้าจำความได้...ข้าใช้ชีวิตแบบมนุษย์มาโดยตลอด ไม่เคยหิวกระหาย หรือแม้แต่แพ้แสงแดด...” ไอเดียหยุดนิ่งเมื่อสายตาดันหันไปเจอสายตาของแวมไพร์ 2 กลุ่มที่นั่งมองมาทางไอเดียอย่างเยาะๆ    ก่อนที่ 1 ในกลุ่มนั้นจะลุกขึ้นและเดินมา ซึ่งลูซและดาร์คเองก็คอยมองท่าทีของอีกฝ่ายอยู่เช่นเดียวกัน

 

 

 

 

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

50%

 

 

 

 

            “เจ้าเป็นแวมไพร์เลือดแท้จริงงั้นหรอ” ทันทีที่ชายหนุ่มเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าของไอเดีย คำถามแรกก็หลุดออกมาทันที

 

 

 

 

            “จริง...” ไอเดียตอบกลับ

 

 

 

 

            “แล้วทำไม...ข้ากลับไม่รู้สึกหวาดกลัวเจ้าเลยแม้แต่นิด” ชายหนุ่มพูดเยาะออกมาอีกครั้ง

 

 

 

            “นั้นอาจจะเป็นเพราะว่าเจ้ายังไม่เคยประมือกับท่านมิเกลก็ได้” เร็นโอพูดขึ้น พร้อมกับจับมือของลีโอเน่เอาไว้ด้วย

 

 

 

            “งั้นหรอ...” ชายหนุ่มยกยิ้มอย่างพอใจ พลางคิดว่าร่างกายอันบอบบางของไอเดียนั้นหรือจะมาสู้ร่างสูงใหญ่อย่างเขาได้

 

 

 

            “งั้นเรามาลองกันหน่อยมั้ย เจ้าชาย...” ชายหนุ่มพูดว่า ไอเดียนิ่งไปนิดเมื่อได้ยิน พลางคิดว่า การที่จะทำให้แวมไพร์ด้วยกันเองยอมรับกันมันมีเพียงแค่การต่อสู้เท่านั้นหรอ

 

 

 

            “ผมขอไม่สู้ก็แล้วกัน” ไอเดียพูดขึ้นทำให้เกิดเสียงฮือฮาขึ้นมาทันที ส่วนลูซและดาร์คก็นิ่งฟังการตัดสินใจของคนรัก

 

 

 

 

            “ผมพูดแบบนี้ไม่ใช่ว่าผมกลัว ผมแค่คิดว่ามันไม่มีเหตุผลที่เราจะต้องมาสู้กันแบบนี้ ผมไม่สนใจว่าคุณจะยอมรับในตัวของผมหรือไม่ แต่ผมจะแสดงให้พวกคุณเห็นว่าการที่ผมกลับมาในครั้งนี้ มันสามารถเปลี่ยนแปลงอะไรไปได้บ้างแล้วมันดีรึไม่ที่ผมนั้นกลับมา” ไอเดียพูดเสียงเรียบนิ่งพร้อมกับมองชายหนุ่มด้วยสายตาว่างเปล่า จนชายหนุ่มที่กับเสียวสันหลังเป็นวูบๆทั้งๆที่เมื่อกี้กลับรู้สึกไม่กลัวเกรงต่อความน่าเกรงขามของไอเดียเลยแม้แต่นิด

 

 

 

            “แต่ข้าต้องการที่จะต่อสู้” ชายหนุ่มพูดว่า ด้วยน้ำเสียงติดสั่นนิดๆ ทำให้ลูซและดาร์คยกยิ้มมุมปากอย่างนึกขำ เพราะน้ำเสียงของชายหนุ่มนั้นบ่งบอกได้อย่างดีว่ากำลังหวั่นกับการตัดสินใจของตน

 

 

 

            ไอเดียเมื่อได้ยินก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ไอเดียเองก็ยอมรับว่าหวาดหวั่นกับการต่อสู้มาก ยิ่งมีเรนเดลและไมล์เนอร์อยู่ใกล้บริเวณนี้อีกด้วย ความเป็นห่วงลูกชายทั้งสองก็เกิดขึ้นมาทันที ไอเดียนิ่งคิดสักนิดว่าจะแก้สถานการณ์อย่างไรดี ก่อนจะถอนหายใจออกมาเพราะรู้สึกว่าจะแก้ไม่ได้นอกจากเดินหน้าต่อสู้กับชายหนุ่มตรงหน้า ไอเดียหันหลังกลับมามองลูซและดาร์คพร้อมกับกัดริมฝีปากล่างเล็กน้อย

 

 

 

 

 

            “คุณช่วยบอกอีคอนทีว่าให้พาเรนเดลกับไมล์เนอร์ไปเล่นที่ปราสาทแบล็คบลู” ไอเดียพูดบอกลูซเนื่องจากตอนนี้พวกเขานั้นอยู่ในกลางโลกต่างมิติที่เป็นจุดเชื่อมเขตแดนทั้ง 4

 

 

 

            “เจ้าจะสู้งั้นรึไอเดีย” ดาร์คพูดถาม

 

 

 

            “เห็นทีต้องเป็นแบบนั้น..” ไอเดียพึมพำ ลูซจึงพยักหน้ารับและพูดฝากให้ดาร์คดูแลไอเดียดีๆ และรีบเดินออกไป ไอเดียมองตามลูซเมื่อเห็นว่าลูซเดินไปคุยกับอีคอนและอีคอนพาเรนเดลและไมล์เนอร์ออกห่างจากงานไปพร้อมกับลูซ ไอเดียจึงหันกลับมามองชายหนุ่ม

 

 

 

            “สั่งเสียเสร็จแล้วงั้นหรอ” ชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ไอเดียหายใจเข้าลึกๆก่อนจะค่อยๆก้าวเดินเข้าไปหาชายหนุ่ม

 

 

 

            “เรามาเริ่มกันลยดีกว่า...” ร่างบางพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

 

 

 

            พรึบ!! พลัก!! ผั๊วะ!

 

 

 

            “อั๊ค!!

 

 

 

 

            สิ้นสุดคำพูดของไอเดีย ไอเดียก็ใช้ความเร็วที่มีรุกเข้าไปซ้อนด้านหลังของชายหนุ่มพร้อมกับถีบเข้าที่ข้อพับของชายหนุ่มทำให้ชายหนุ่มเสียหลังล้มลงแต่ไอเดียจับแขนของชายหนุ่มเอาไว้พร้อมกับสะบัดอย่างแรงจนชายหนุ่มต้องรีบลุกตาม ชายหนุ่มถูกไอเดียเหวี่ยงไปอีกทางพร้อมกับเตะเสยปลายคางของชายหนุ่มเข้าอย่างแรงจนล้มไปภายในพริบตา ถ้าหากว่าเป็นมนุษย์คงจะเห็นว่าชายหนุ่มล้มลงไปเฉยๆ แต่สายตาของแวมไพร์นั้นจับได้หมดทุกท่วงท่าว่าเกิดอะไรขึ้น

 

 

 

 

            “จบแล้วสินะ...” ไอเดียพูดขึ้นพร้อมกับมองร่างแกร่งที่ยังคงนอนอยู่ตรงหน้า

 

 

 

            “ข้าไม่ยอมรับหรอก!!” ชายหนุ่มตะคอกออกมา

 

 

 

 

            “ข้าไม่มีทางยอมรับแวมไพร์ที่ไม่สมประกอบอย่างเจ้าหรอก! เป็นแค่ลูกครึ่งริจองหองจะครองบัลลังก์ หึ! เกินตัวมากไปหน่อยมั้ย! แค่เจ้าเกิดมามันก็ทำให้ทั้งโลกมนุษย์และโลกแวมไพร์ปั่นป่วนมากเท่าไหร่แล้ว เจ้าหายไปตลอดกาลจะไม่ดีกว่าที่เจ้าจะมาเปิดตัวหรอ” ชายหนุ่มมองไอเดียตาขวางพร้อมกับลุกขึ้นยืนเต็มความสูง

 

 

 

            “มนุษย์มันก็แค่อาหาร พวกเจ้าจะยอมรับให้แวมไพร์ไม่สมบูรณ์อย่างมันมาเป็นผู้นำงั้นหรอ!” ชายหนุ่มหันไปหาแนวร่วมกับกลุ่มอื่นๆเพื่อกดดันไอเดีย

 

 

 

 

            “จริงอยู่ที่ผมมันเป็นลูกครึ่งเป็นแวมไพร์ที่ไม่สมบูรณ์อย่างที่คุณว่า...แต่ผมก็ไม่คิดว่าตัวเองจะมีความสามารถน้อยกว่าพวกคุณเลย และการที่ผมกลับมา ผมต้องการมาเปลี่ยน เปลี่ยนจากโลกที่มีแต่การฆ่าฟันกัน กลายเป็นโลกที่สงบ ถึงแม้มันอาจจะมีโอกาสเพียงน้อยนิด...แต่ผมก็อยากจะทำตามรอยของพ่อผม พ่อผมเขาสร้างโลกใบนี้ขึ้นมาเพื่อให้เราเหล่าอมนุษย์ได้อยู่ร่วมกันอย่างมีความสุข ห่างไกลจากพวกมนุษย์ แต่เมื่อพ่อของผมสิ้นลมหายใจ โลกนี้กลับกลายมีเพียงการฆ่าฟันกัน ผมคิดว่า ผมต้องการเปลี่ยนโลกใบนี้ให้เป็นแบบที่พ่อผมต้องการ” ไอเดียหันไปมองรอบด้าน

 

 

 

            “พวกคุณพอใจงั้นหรอที่มีการไล่ล่ากัน พวกคุณพอใจงั้นหรอที่พวกพ้องของพวกคุณบาดเจ็บและล้มตายไปมาก แน่นอนว่าพวกคุณคงไม่พอใจ และถ้าหากพวกคุณลองเปิดใจและยอมรับผม ความคิดนั้นก็จะกลายเป็นจริง” ไอเดียพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น จนแวมไพร์หลายๆตนลุกขึ้นยืนปรบมือให้กับไอเดียอย่างพอใจกับคำพูดที่ร่างเล็กได้กล่าวไปเมื่อสักครู่

 

 

 

++++++++++!!จบตอนที่ห้าสิบสี่!!++++++++++

มาต่อแล้วนะค่ะ มาช้ามากเลย

 

 

ความคิดเห็น