ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : chapter 27 บนเตียง

คำค้น : เพลิงรักอสุรา ละอองอาย NC Nc nc มาเฟีย นักศึกษา โคแก่กินหญ้าอ่อน โหด ดุ

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.6k

ความคิดเห็น : 37

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ม.ค. 2562 13:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
chapter 27 บนเตียง
แบบอักษร

ร่างสูงใหญ่ของเตโชยืนตระหง่านอยู่ไม่ห่างจากเตียงนอน สายตาคมจดจ้องการกระทำของหมอราวกลับจะกินเลือดกินเนื้อหากมีสิ่งใดผิดพลาด


หมอที่ตรวจดูอาการเบื้องต้นเรียบร้อยแล้วจึงขยับตัวลุกขึ้นจากเตียง หันมามองใบหน้าบอกบุญไม่รับของเจ้าของบ้านอย่างนอบน้อม


“ยาที่ใช่เป็นยากดประสาทรับความรู้สึกทั่วทั้งร่าง ตอนนี้ทำได้แค่รอให้ยาหมดฤทธิ์ไปเองครับ” หมอรายงานด้วยทีท่าระมัดระวัง


“ตอนนี้เธอมีไข้อยู่นิดหน่อย ผมจะจ่ายยาเอาไว้ให้ ต้องคอยดูแลให้เธอได้กินยาตามที่สั่ง ไม่อย่างนั้นอาการจะน่าเป็นห่วง” หมอบอกเสริมพลางใช้สายตาจับจ้องปฏิกิริยาของผู้เป็นเจ้าของบ้าน


เสียงถอนใจหนักๆของเตโชดังขึ้นก่อนเขาจะพยักหน้าไล่ให้หมอออกจากห้องไป หมอที่ได้เห็นสัญญาณช่วยชีวิตนั้นก็เร่งเก็บกระเป๋าแล้วออกจากห้องไปอย่างไว ทิ้งให้ชายหนุ่มได้อยู่กับเด็กสาวตามลำพัง


เตโชมองร่างแบบบางที่กำลังนอนหลับไม่ได้สติอยู่บนเตียงก็ให้รู้สึกหนักใจ อีกทั้งยังขุ่นเคืองสองมือดีข้างกาย ที่หนนี้ทำงานผิดพลาดอย่างไม่น่าให้อภัยเอาเสียเลย


ทว่าพอให้คนไปตามตัวสองคนนั้น ก็พบว่าชิงหนีไปเสียก่อนแล้ว เขายิ่งโมโหหนักที่ความคลั่งแค้นไม่ได้ระบาย ในยามนี้ตัวเขาจึงคล้ายกับลูกไฟร้อนเคลื่อนที่ ทว่าหากระเบิดตัวออกก็กลัวจะไปกระทบกับคนป่วยที่นอนไม่ได้สติเข้า จึงได้ระงับอารมณ์และความโกรธของตัวเองเอาไว้


สายตาของเตโชมองไปเห็น กระเป๋าสะพายใบเล็กที่คาดผ่านไหล่ของเด็กสาวแล้วกลัวว่าเธอจะนอนไม่สบาย เขาจึงขยับตัวไปนั่งอยู่บนเตียง ช่วยจัดการปลดเอาสายกระเป๋าใบนั้นออกจากร่างของคนไร้สติอย่างเบามือ


ทว่าทันทีที่จับกระเป๋า โทรศัพท์ที่ถูกยัดเอาไว้ปริ่มๆก็ไหลล่วงออกมาจากกระเป๋าทันที เตโชหยิบขึ้นมาตั้งท่าจะเก็บเข้าที แต่แล้วความคิดหนึ่งก็แล่นเข้ามาในหัว


ดังคำพูดที่ว่า หากอยากรู้นิสัยส่วนตัวของใคร ให้ดูการโพสต์ในพื้นที่ส่วนตัวหรือในอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ของเขา ว่ามีสิ่งใดอยู่บ้าง มันจะสามารถรายงานลักษณะนิสัยของคนคนนั้นได้อย่างละเอียด


ชายหนุ่มลังเลอยู่เพียงครู่เดียวก่อนจะยัดโทรศัพท์เครื่องนั้นเก็บคืนที่ จัดการเอามันไปวางไว้บนหลังตู้เล็กข้างเตียงก่อนจะเดินออกไปด้านนอกและกลับเข้ามาอีกครั้งพร้อมกะละมังน้ำและผ้าขนหนูผืนน้อยหลายผืน


เพราะในอาณาเขตของเขาไม่มีสตรีคนไหนเคยเข้ามา ซ้ำร้ายทั้งคนสวนหรือแม่บ้านต่างก็เป็นผู้ชายทั้งสิ้น การจะไหว้วานให้คนอื่นเข้ามาจัดการกับคนตรงหน้าก็ดูจะไม่เหมาะ เตโชจึงรับหน้าที่นี้ไปโดยปริยาย


ชายหนุ่มจัดการเปลื่องผ้าเด็กสาวได้อย่างง่ายดาย ไม่ว่าจะเป็นด้านบนด้านล่างหรือจะด้านนอกด้านใน เขาก็สามารถปลดมันออกจากเรือนร่างของเธอได้อย่างไม่มีอาการเก้อเขินใดๆ ก่อนจะเหลือบาร์เซียและกางเกงชั้นในของเด็กสาวเอาไว้ เพราะหากสองชิ้นนั้นถูกถอดออก เกรงว่าเขาเองก็ยังไม่มั่นใจว่าตัวเขาจะควบคุมจิตใจของตัวเองได้เช่นนี้หรือไม่


ยาสลบฤทธิ์แรงไม่ต่างจากการเป็นอัมพาต คนเป็นอัมพาตยังจะดีเสียกว่าเพราะยังลืมตาขึ้นมาสบตากับคนอื่นได้ ทว่าตอนนี้แม้เขาจะเช็ดตัวเธอจนเปียกชื้น เด็กสาวก็ไม่มีอาหารหืออือใดๆทั้งสิ้น


เวลาผ่านไปอย่างเนิบช้า เตโชนั่งอ่านหนังสืออยู่ที่โซฟายาวปลายเตียง แสงแดดอ่อนๆตกกระทบเข้ามาในห้องบางเบา ชายหนุ่มดูเวลาเมื่อเห็นว่าถึงคราวต้องกินยาก็จัดการป้อนให้คนไข้อย่างระมัดระวัง


ครั้นอุณหภูมิของเธอลดลงจนไม่น่าเป็นกังวล ชายหนุ่มจึงผละออกไปอาบน้ำ ทว่าเพียงไม่นานเขาก็กลับเข้ามาใหม่


พ่อบ้านเป็นคนเดียวที่ได้รับอนุญาตให้เข้าออกในห้องนอนของเตโชได้ เขาเข้ามาส่งข้าวส่งน้ำและยาตามเวลาที่หมอสั่ง เมื่อเห็นว่าในห้องไม่มีเงาของนายหนุ่ม พ่อบ้านก็อดไม่ได้ที่จะลอบชำเลืองดูใบหน้าของว่าที่นายหญิงให้ชัดๆ


ใบหน้ารูปไข่นั้นดูซีดผอมเล็กน้อย ทว่าก็ไม่สามารถทำลายความสะคราญโฉมของใบหน้าไปได้เลย แพขนตางามปิดสนิทนิ่ง ปลายจมูกโด่งเป็นสันงดงาม อีกทั้งริมฝีปากก็ดูได้รูปอวบอิ่ม


หล่อนเป็นเด็กสาวที่ยังดูเด็กอยู่มาก เหมือนจะยังไม่พ้นนิติภาวะ... โคแก่ยังไงก็ต้องชอบกินหญ้าอ่อนสินะ


ตืด..... ตืด.....


เสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์ดังขึ้น พ่อบ้านหัวใจเกือบจะวาย นี่ขนาดเขาแค่นินทาอยู่ในใจก็ยังไม่วายได้รับโทษ แก้วน้ำส้มเกือบจะตกหล่นลงบนพรมขนแกะอยู่รอมร่อ หากมันหกลงไปจริงๆ มีหวังเขาต้องถลกหนังตัวเองออกมาปูแทนขนแกะพวกนี้แน่


“ระวังหน่อยตาเฒ่า” เสียงดุดังมาจากด้านหลัง เมื่อมองกลับไปก็เห็นเป็นนายหนุ่มที่เดิมเปลือยกายออกมาจากห้องน้ำอย่างไม่สนใจสายตาของผู้ใด


“นะ...นายท่าน” พ่อบ้านพูดไม่เป็นภาษาก่อนจะเบนสายตาไปทางอื่นอย่างกระด้างอาย


เตโชไม่ได้สนใจความเอียงอายของพ่อบ้านแม้แต่น้อย เขายังคง ‘เดินโทงเทง’ ไปยังข้างหัวเตียง หยิบโทรศัพท์ของเด็กสาวที่ร้องดังขึ้นมาดู เมื่อเห็นชื่อของปลายสายก็ไม่ลังเลที่จะกดรับแม้สักนิด


“ฮัลโหลมิว อาการเป็นยังไงบ้าง ดีขึ้นรึยัง?” เก่งเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง


“ดูท่างานที่ร้านคงจะไม่ยุ่ง คุณผู้จัดการคนเก่งของผมถึงได้มีเวลามาโทรหาคนอื่นในเวลางานอย่างนี้” เตโชพูดเอื่อยเชื่อยก่อนจะคว้าผ้าขนหนูมาเช็ดเส้นผมที่ยังคงอุ้มน้ำอย่างเบามือ


“...คุณเตโช...” เก่งเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงงุนงง ไม่เข้าใจว่าเหตุใดเจ้านายของเขาถึงได้มารับโทรศัพท์ของมิวได้


“หักเงินเดือนครึ่งหนึ่ง...อืม ได้ข่าวว่าแม่บ้านเพิ่งลาออกไป เดือนนี้ไม่ต้องหาคนมาเพิ่ม ให้คุณผู้จัดการร้านไปทำงานแทน เพราะดูท่าจะ ‘ว่าง’ มากเกินไปแล้ว” ชายหนุ่มออกคำสั่งอย่างเอาแต่ใจ ทั้งเหน็บทั้งแนมเสียจนปลายสายพูดไม่ออก


“ทำไมไม่ตอบละ หรืออยากได้อะไรอีก...”


“ไม่ครับๆๆ ตกลงครับนาย” เก่งรีบรับคำทันที เพราะกลัวว่าจะโดนเจ้านายกลั่นแกล้งให้ไปทำอะไรมากกว่านี้


“ก็ดี” เก่งตัดบทแค่นั้น ตั้งท่าจะกดวาง ทว่าปลายสายกลับร้องเรียกเอาไว้ก่อน


“นายครับ น้องสาวผมอยู่ที่ไหน?” เก่งร้องถามอย่างมีความหวัง กลัวเหลือเกินว่าสิ่งที่เขาคิดจะเป็นจริง คงไม่ใช่ว่าเจ้านายรำคาญตาจนกำจัดเธอทิ้งไปแล้วหรอกนะ


“อยู่บนเตียง จะทำไม?” น้ำเสียงนั้นบอกชัดว่าเป็นนักเลงโต เป็นการบังคับอ้อมๆว่าคนฟังห้ามซักไซ้อะไรเพิ่ม


“บนเตียง?” เก่งอึ้งจนหูอื้อตาลาย เขาเผลอย้อนถามอย่างไม่เข้าใจในคำตอบ


“ใช่ บน-เตียง-ฉัน-เอง”


***************************************************************************************************************************************************


คนก็บอกอยู่ว่าบนเตียง พี่เก่งไม่ต้องคิดอะไรไปไกลเลยจ่ะ นุงมิวแค่เจ็บ เฮียแกไม่ได้คิดจะแต้ะอั่งใดๆเลยจริงจริ๊งงงงงงงง เอาหัวรีดเป็นประกันได้ 5555

ขอบคุณทุกแรงสนับสนุน นิยายโรคจิตอีโรติกเรื่องนี้นะคะ ทั้งหัวใจ ไลค์ ดาวและคอมเม้นต์ รักยูววว



ความคิดเห็น