ชะโดตัวโต
facebook-icon

เชิญพบกับภาคต่อของ 'พี่คิณ - ณิริณ' 'พี่ภาคย์ - ไออุ่น' ในเรื่อง 'HATE ME: บงการรัก' เรื่องราวของภัทธิรา ลูกสาวคนเดียวของพี่คิณ - ณิริณ และเป็นน้องสาวฝาแฝดของพี่ภาคย์กับการที่จะต้องจำใจแต่งงานกับ 'คิริน' เพื่อแลกกับชีวิตของภิชญ์น้องชายของเธอ ***โหวต เม้น ให้กำลังใจกันด้วยนะคะ***

HATE LOVE 31: [ภาคย์ ❤ ไออุ่น] ตาต่อตา !! 100%

ชื่อตอน : HATE LOVE 31: [ภาคย์ ❤ ไออุ่น] ตาต่อตา !! 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.4k

ความคิดเห็น : 35

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ก.พ. 2562 23:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
HATE LOVE 31: [ภาคย์ ❤ ไออุ่น] ตาต่อตา !! 100%
แบบอักษร

​HATE LOVE 31: ตาต่อตา !!

บ้านรัตนโยธิน...


ภาคิณและภาคย์ต่างนั่งทำท่าครุ่นคิดกันอยู่ในห้องโถงกว้าง ภาคย์ได้เล่าถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับตัวเองในวันนี้ให้กับผู้เป็นพ่อได้รับฟัง ภาคิณครุ่นคิดตามลูกชายก็รู้สึกเป็นกังวลอยู่ไม่น้อย เพราะนี่มันเกี่ยวข้องกับความปลอดภัยของลูกชายเขาโดยตรงเลย 


"ภาคย์แน่ใจหรอว่าไม่ใช่อุบัติเหตุ" ภาคิณถามย้ำอีกครั้ง


"ครับ เพราะถ้าเป็นอุบัติเหตุจริงคงไม่เจาะจงขับตรงมาที่ผมแน่ ดีที่ได้ยินเสียงก่อนไม่เช่นนั้นก็คงจะเจ็บหนักหรืออาจจะ...ตาย" ภาคย์ถอนหายใจด้วยความรู้สึกที่หนักใจอยู่ไม่น้อย


"มิน่าล่ะ วันนี้พ่อไปหาไอ้อ้นที่โรงแรมแล้วก็เจอนิตที่นั่นด้วย นิตบอกว่าวันก่อนไปเจอสองแม่ลูกนั่นตอนไปซื้อของที่ห้าง สิรินตกใจแหกปากราวกับคนเสียสติเพราะยังไม่รู้ว่านิตยังไม่ตาย โชคดีอีกที่หลบได้ทันไม่งั้นก็คงจะแย่" ชายวัยกลางคนถอนหายใจแล้วแตะไหล่ลูกชายตัวเองด้วยความเป็นห่วงอย่างถึงที่สุด "ภาคย์ต้องระวังตัวให้มากนะ พ่อเชื่อว่าสองแม่ลูกนั่นคงไม่ยอมหยุดง่ายๆ แล้วตอนนี้คิดออกแล้วหรือยังว่าจะทำยังไงต่อไป"


ชายหนุ่มพยักหน้ารับคำ "ครับ ทีแรกผมว่าจะไม่ใส่ใจแต่ในเมื่อไม่หยุดผมก็คงต้องทำให้หยุด พ่อไม่ต้องเป็นห่วงนะครับแค่เรื่องภัทรก็ลำบากใจกันจะแย่อยู่แล้ว ส่วนผมจะระวังตัวให้มากที่สุด"


เฮ่อ...


เสียงถอนหายใจของคนเป็นพ่อดังออกมาเรื่อยๆ ในบรรดาลูกสามคนก็มีความห่วงแตกต่างกันออกไป นึกย้อนไปเมื่อตอนที่เขาต้องพบเจอเรื่องราวแบบนี้ก็คิดว่าลูกๆของเขาต้องผ่านพ้นมันไปได้เช่นกัน แต่ทุกอย่างนั้นก็ต้องใช้เวลา...ใครจะอยู่จะไปโชคชะตาได้กำหนดเอาไว้แล้ว


#####


วันต่อมา....


ห้องอาหารอิตาเลี่ยน โรงแรมในเครือ Voruntiana...


ภาคย์และธกฤตที่เดินทางมาพบลูกค้าของเขาที่เป็นคมีหน้าตาในสังคมและทางการเมือง สั่งรถจากบริษัทปีนึงก็หลายคันอยู่เพราะดูก็รู้ว่าเลี้ยงเด็กเอาไว้เยอะ จริงๆแล้วมันไม่มีความจำเป็นเลยที่เขาจะต้องมาแต่มีบางอย่างที่ทำให้เขาตัดสินใจมาด้วยตัวเอง


"ไม่ได้เจอซะนาน ภาคย์โตขึ้นเป็นนักธุรกิจแถวหน้าของประเทศแบบนี้ ชื่นใจแทนคุณภาคิณจริง" ท่านวิทวัส รมต.ช่วยกระทรวงการคลังเอ่ยชม เขาเคยเจอภาคย์เมื่อตอนเด็กและตอนนี้ก็ดูจะก้าวหน้าทางด้านการงานไม่แพ้คนเป็นพ่อเลยเสียด้วยซ้ำ "อ่ะนี่ ชะเอม...คนสนิทของลุง"


ภาคย์มองเฉยชาไปที่อัญชนา ใบหน้าของเขาไม่มีความรู้สึกใดๆแสดงออกมา ที่รับรู้ได้มีแต่ความเยือกเย็นให้ก็เท่านั้น อัญชนายกยิ้มบางๆแล้วแนบชิดร่างกายชายแก่เอาไว้ ช่างดูน่าสมเพชเสียจริงๆ "เอมกับภาคย์เคยรู้จักกันมาบ้างค่ะ แต่ไม่ได้เจอกันนานแล้ว"


"งั้นเรอะ หนูชะเอมเลือกไปก่อนะว่าอยากจะได้รถรุ่นไหน ฉันจะขอออกไปทำธุระส่วนตัวสักพัก" ท่านวิทวัสยิ้มกว้างก่อนจะเดินออกไปพร้อมกับลูกน้องของเขา


"ค่ะท่าน" อัญชนาเอนหลังลงพร้อมกอดแกเชิดหน้าขึ้น แววตาของเธอท้าทายเสียจนภาคย์แทบจะควบคุมอารมณ์ไม่ได้ "ดวงแข็งจังเลยนะภาคย์ อุตส่าห์ส่งไอ้ตีนผีไปแล้วยังรอดมาได้"


"หึ คิจะฆ่าฉันทั้งทีก็หาพวกที่มันมีฝีมือหน่อยสิ หรือว่าเงินไม่พอเลยได้แต่กระจอกๆมา" ภาคย์ยืดตัวขึ้นเล็กน้อย "ฉันก็เข้าใจเธอนะ คนไม่มีสมอง ไม่มีปัญญาหาเงินแบบเธอก็คงทำได้แค่นั้น หวังรวยทางรัดจนต้องเร่ขายตัวให้พวกผู้ใหญ่ทางสังคมแบบนี้"


"ไอ้ภาคย์!!!" หญิงสาวกำหมัดแน่นแต่ไม่นานก็ผ่อนคลายลง "อย่าลืมบุญคุณกันสิ ที่ภาคย์ขึ้นเตียงกับนังไออุ่นเป็นอยู่ทุกวันนี้ก็เพราะเอมสอนนะ อ้อ! ถ้านังไออุ่นมันได้เห็นว่าพี่ภาคย์ที่รักของมันเคยพาพวกดารา นางแบบ เข้าโรงแรมอยู่ตลอดเนี่ย จะทำหน้ายังไงบ้างนะ"


ชายหนุ่มแผ่รังษีอัมหิตออกมาจนอีกฝ่ายต้องหยุดพูดในทันที แววตาแข็งกร้าวมองอีกคนราวกับจะกินเลือดกินเนื้อเสียให้ได้ "อยากจะพล่ามอะไรก็เชิญ ไออุ่นไม่มีวันเชื่อคนอย่างเธอ แล้วฉันจะบอกให้จำใส่สมองเอาไว้อีกอย่างนะ!" ภาคย์ดัดนิ้วตัวเองแล้วประสานมือวางไว้บนโต๊ะ "อย่าคิดว่าฉลาดเหนือกว่าคนอื่น เพราะคนที่จะต้องตายไม่ใช่ฉัน แต่เป็นเธอ !!"


"คุณภาคย์ครับ!!" ธกฤตเอ่ยชื่อเขาซึ่งน้ำเสียงเต็มไปด้วยความกังวล เขารู้สึกว่าผู้หญิงตรงหน้าอันตรายมากกว่าที่เห็นเสียอีก 


คำขู่ของภาคย์สร้างความหวั่นวิตกแก่อัญชนาอยู่ไม่น้อย แต่ใช่ว่าตอนนี้เธอจะกลัวอะไรเสียเมื่อไหร่! ตอนนี้มีท่านวิทวัสคอยคุ้มหัวอยู่ กับแค่ผู้ชายแค่คนเดียวมันไม่ได้มีผลกับชีวิตเธอมากนักหรอก เธอเหยียดยิ้มอีกครั้งก่อนจะตอบกลับไป "เอมจะรอดูนะ เพราะแค่นี้เอมยังรอดคุกมาได้เลย แบบภาคย์น่ะไม่มีปัญญาทำอะไรมากกว่านี้หรอก"


"ถ้าคิดว่าเป็นแบบนั้น ฉันก็จะทำให้เธอดู อะไรที่มันเน่าๆก็ซ่อนมันเอาไว้ก่อนก็แล้วกัน เพราะถ้ามันส่งกลิ่นออกมา...ท่านคงไม่เอาเธอไว้" สงครามยังไม่จบ อย่าเพิ่งนับศพทหาร...สุภาษิตนี้ภาคย์จำได้ขึ้นใจ แม้ว่าหลายๆคนจะไม่เห็นด้วยกับการดับเครื่องชนของเขาในครั้งนี้ แต่อย่างน้อยก็ยังดีกว่าไม่ได้ทำอะไรเลย


#########


ร้าน DDM GEMS...


อินทุกรถอนหายใจออกมาหลายครั้งเมื่อรู้ว่ากันตาเพิ่งได้เจอกับอัญชนาเมื่อไม่นานมานี้ สองสาวเพื่อนซี้กำลังนั่งคุยกับอยู่ที่บริเวณรับรองแขกของทางร้านด้วยสีหน้าเป็นกังวลใจ สรุปแล้วต่างคนต่างก็ต้องมาหวั่นเกรงเพราะคนๆเดียวแบบนี้


"กันย์รู้สึกว่าเขาน่ากลัวยังไงไม่รู้ ไออุ่นก็ระวังตัวด้วยนะ" กันตากุมมือเพื่อนรักเอาไว้


"อุ่นจะดูแลตัวเองให้ดีๆ ว่าแต่กันย์เถอะใกล้เปิดเทอมแล้วเจอนุชบ้างหรือเปล่า?" อินทุกรถามถึงอีกคนที่เคยเป็นเพื่อนร่วมกลุ่มเดียวกันกับเธอ นับตั้งแต่งานของมหาวิทยาลัยแล้วก็แทบไม่ได้เจอกันเลย


กันตายิ้มให้เธอบางๆ "นุชร้ายใส่แบบนั้นไออุ่นยังจะไปถามถึงอีกหรอ? กันย์น่ะยอมใจจริงๆ"


"เปล่าหรอก แค่ถามเพราะอีกไม่กี่วันก็เปิดเทอมแล้ว อุ่นก็โลกสวยไปว่าช่วงนี้ที่นุชหายๆไปอาจจะคิดอะไรได้บ้าง" สองสาวต่างพากันหัวเราะกับเรื่องที่พวกเธอก็รู้ว่าอาจจะเป็นไปไม่ได้เลย ไม่นานนักปวันก็เดินเข้ามาพร้อมกับถาดใส่คุ๊กกี้และน้ำส้มมาเสิร์ฟให้ทั้งสองคน "ขอบคุณนะคะพี่ปวัน"


"ครับ" ปวันนั่งลงข้างๆกันตา อินทุกรมองแล้วก็อดที่จะยิ้มแทนเพื่อนรักไม่ได้ ซึ่งดูแล้วกันตาเองก็เขินจนพยายามจะขยับหนีให้ห่างกับเขา "ไออุ่นช่วยพี่ด้วยสิครับ กันย์เขายังไม่ยอมคบกับพี่แบบจริงๆจังๆสักที"


"คุณปวัน!" กันตาหันไปปรามเขาเสียงแข็ง


"คิกๆ อุ่นจะไปช่วยยังไงล่ะคะ ต้องขึ้นอยู่กับพี่ปวันแล้วล่ะค่ะว่าจะทำยังไงต่อ" อินทุกรหยิบคุ๊กกี้ขึ้นมาหนึ่งชิ้น จู่ๆสีหน้าของเธอก็ดูหม่นลงเล็กน้อย "อุ่นเป็นห่วงทุกคนจังเลยค่ะ แล้วหลังจากนี้พี่ปวันจะทำยังไงต่อหรอคะ?"


ปวันส่งยิ้ทให้พร้อมกับกุมมือของกันตาเอาไว้ "พี่จะปกป้องคนที่พี่รักทุกคนให้พ้นจากคนอย่างชะเอม เมื่อก่อนพี่ก็ไม่รู้ว่าเคยรักคนแบบนั้นไปได้ยังไง คิดว่าเขาจะกลับตัวได้ แต่สุดท้ายแล้วก็คิดผิดทั้งเพ" เขาถอนหายใจให้กับความผิดพลาดของตัวเองในอดีต "พี่ถูกชะเอมทำร้ายจิตใจมามากพอแล้ว แต่ก็ต้องขอบคุณเขาเหมือนกันนะเพราะเขาทำให้พี่ได้มองอีกมุมหนึ่งจนเจออีกคนที่ทำให้พี่มีความสุขได้ทุกเวลาเพียงแค่คิดถึงชื่อ และจะปกป้องคนๆนั้นจากชะเอมให้ได้"


กันตาก้มหน้าแล้วยิ้มเขิน เธอตอบรับความรู้สึกของปวันด้วยกการกุมมือเขากลับ "ไม่ต้องคิดมากหรอกค่ะ พวกเราเหนียวแน่นกันขนาดนี้รับรองว่าผู้หญิงคนนั้นไม่มีทางทำให้แตกออกจากกันได้หรอก"


อินทุกรเองก็หวังเอาไว้เช่นนั้น คิดไว้ว่าทุอย่างน่าจะดีขึ้นอยู่แล้วเชียว ได้กลับมาอยู่กับครอบครัวกันอย่างพร้อมหน้า มีคนรักที่ทุ่มเทดูแลให้หมดทั้งใจและมีเพื่อนคอยเป็นที่ปรึกษา อาจจะเป็นกรรมเก่าที่เธอเคยทำเอาไว้ด้วยหรือเปล่าที่มักจะมีอุปสรรคเปิดขึ้นมาในชีวิตแบบนี้


########


หลายวันต่อมา...


บ้านจิรวัฒนานนท์...


ช่วงหลายวันที่ผ่านมามีข่าวของภาคย์กับพวกดารานางแบบที่สื่อต่างๆนั้นนำเสนอข่าวออกมา ทุกนิตยสารและหนังสือพิมพ์ทั้งหลายก็เช่นกัน แม้ว่าจะมีความเชื่อใจและมั่นใจมากแค่ไหนแต่ด้วยอารมณ์ผู้หญิงอินทุกรเองก็ไม่อาจที่จะเก็บอารมณ์หึงหวงเอาไว้ได้ แต่เธอไม่ใช่คนที่อะไรนิดหน่อยก็โวยวายออกมาจึงได้แต่เก็บเอาไว้ในใจเพียงคนเดียว


อินทุกรนอนหลับอยู่บนเตียงนอนนุ่ม ช่วงเช้าตรู่ของวันปิดเทอมของเธออีกไม่กี่วันก็จะหมดลงแล้ว แต่ตลอดเวลามีแต่เรื่องทำให้เธอรู้สึกอ่อนล้าเป็นอย่างมาก แม้ว่าจะมีอะไรมารบกวนอยู่ข้างๆแต่เธอเองก็ยังไม่ยอมตื่นง่ายๆเสียนี่ หญิงสาวพลิกตัวไปมาซ้ายขวาราวกับว่ามีอะไรบางอย่างมาโอบรัดตัวเธออยู่


จุ๊บ!


เฮือก !!


ด้วยความตกใจอินทุกรจะสะดุ้งตื่นในทันที แววตากลมหวานมองคนที่อยู่ข้างๆแล้วจุมพิตลงมาที่หน้าผากของเธออีกครั้ง "พี่ภาคย์! อุ่นตกใจหมดเลยค่ะ เข้ามาได้ยังไงคะ?"


"หลับลึกขนาดนี้เลยหรอ? พี่ปั้มกุญแจห้องของอุ่นเอาไว้และเข้ามาตั้งนานแล้วนะ"


เธอขยับตัวแล้วหันหลังให้กับเขา "ช่วงนี้งานยุ่งหรอคะ?  หรือว่าไปหาพวกดาราสวยๆจนไม่มีเวลามาหาอุ่นหรือเปล่า?"


ฟึบ !!


ภาคย์สวมกอดเธอเอาไว้แนบกายแล้วหอมแก้มเธอซ้ำๆหลายที "หึงพี่หรอ?"


"ค่ะ ถ้าไม่ให้หึงพี่ภาคย์แล้วจะให้อุ่นทำอะไรได้อีกล่ะคะ"


"เรื่องพวกนั้นมันนานมากแล้ว ใจพี่ไม่มีที่ว่างให้ใครอีกนอกจากอุ่นคนเดียว ไม่โกรธนะเด็กดีของพี่" เขาลูบผมเธอช้าๆ "ไหนสัญญาว่าจะไม่เชื่อเรื่องที่ใครเขามาปั่นเล่นแบบนี้ไง"


หญิงสาวค่อยๆหันกลับมาหาเขาอีกครั้ง "ก็...อุ่นเป็นผู้หญิงนี่คะ เห็นคู่หมั้นตัวเองไปกับคนอื่นแบบนั้นก็ต้องมีหึงบ้าง"


"พี่เข้าใจแล้วล่ะ" ร่างสูงโน้มตัวลงนอนข้างๆแล้วจูบวนไปทั่วซอกคอขาว "พี่เหนื่อยจังและคิดถึงมากด้วย ขอพี่กอดอุ่นให้หายคิดถึงหน่อยได้ไหม?"


เพียงแค่เธอพยักหน้าและส่งยิ้มตอบรับให้เขา บรรยากาศภายในห้องนั้นก็อบอวลไปด้วยไออุ่นแห่งรักขึ้นมาในทันที เธออาจจะคิดมากไปตามประสาผู้หญิงแต่ก็ไม่อาจปฏิเสธได้เลยว่าทั้งใจนี้ยกให้เขาไปหมดแล้ว อยากให้เขาเป็นของเธอแค่คนเดียว... คำว่าเหนื่อยของเขายิ่งทำให้เธอรู้สึกเห็นใจ เพราะนอกจากเรื่องงาน เรื่องส่วนตัว เขายังต้องมาลำบากกับเรื่องในครอบครัวของเธอ


เธออยากจะเป็นคนแรกที่เขาอยากพักพิงในยามที่เขาเหนื่อยล้า และต้องการกำลังใจอย่างเช่นในตอนนี้...


ส่วนทางด้านล่าง...


วินิตราและป้าจิตรต่างช่วยกันจัดโต๊ะอาหารในยามเช้าด้วยสีหน้าที่แจ่มใส วันนี้มีไอซ์มาเป็นลูกมือคอยช่วยด้วยจึงทำให้มีเสียงหัวเราะมากกว่าทุกวัน ไม่นานนักอัศนัย์ก็เดินจัดเสื้อสูทของตัวเองพร้อมถือกระเป๋าเอกสารลงมาด้วยรอยยิ้ม นับตั้งแต่วินิตรากลับมาก็ช่วยแบ่งเบาภาระของเขาทุกอย่าง หนี้สินของโรงแรมก็ลดลงและบริหารจัดการเรื่องได้ง่ายขึ้น หลังจากนี้เขาหวังว่าอาจจะมีโอกาสซื้อโรงแรมสาขาที่ภูเก็ตคืนมาได้ หรือไม่...อาจจะได้ขยายสาขาเพิ่ม


"ไออุ่นยังไม่ตื่นอีกหรอ? ปกติป่านนี้ก็เห็นลงมาพร้อมกันแล้ว" อัศนัยถามหาลูกสาวสุดที่รักทันทีที่นั่งลงบนเก้าอี้


วินิตรายิ้มพลางตักข้าวสวยร้อนๆใส่จานให้เขา "ภาคย์มาหาตั้งแต่หกโมงเลยค่ะ คงกำลังง้อลูกเราอยู่"


"แล้วปล่อยให้อยู่กันลำพังนี่นะ ลูกเราเป็นผู้หญิงนะนิต" 


"พวกเขาโตกันแล้วนะคะ" เธอเอ่ยเชิงบอกเขาให้ปล่อยวาง "ไออุ่นก็แสนงอนเหมือนกันนะคะ เมื่อวานเห็นข่าวของภาคย์ในช่องข่าวบันเทิงพอเขาโทรมาก็ตัดสายทิ้งเสียอย่างนั้น​"


อัศนัยหัวเราะอย่างมีความสุข "นิตยังไม่รู้อะไร คราวก่อนไออุ่นก็งอนเอามาก ภาคย์น่ะตามง้อจนป่วยเลยล่ะ จะว่าไปก็เหมือนนิตตอนนั้นนั่นแหละ จำได้หรือเปล่ามีเคยมีข่าวที่บอกว่าผมไปเดทกับนางเอกแล้วนิตงอนผมไปเป็นเดือนเลยนะ"


"จำได้ด้วยหรอคะ?" วินิตรานั่งลงที่เก้าอี้ข้างเขา เธอจัดการตักอาหารให้ไอซ์ก่อนที่จะลงมือทานเช่นกัน "เฮ่อ ก็ไออุ่นเป็นลูกของนิตนี่คะ ไม่ให้เหมือนแม่แล้วจะเหมือนใครได้"


"นั่นสิ" อัศนัยก้มหน้าลงเล็กน้อย "ช่วงนี้นิตอย่าเพิ่งออกไปไหนเลยนะ ถ้าจะไปก็รอไปพร้อมผมดีกว่า"


"ทำไมล่ะคะ?" หญิงวัยกลางคนถามด้วยความอยากรู้


"ผมอยาให้นิตใช้เวลาอยู่กับลูก เพราะผมกลัวว่าสิรินจะพรากนิตไปจากผมกับลูกอีก" อัศนัยมีแต่ความกังวล สักพักวินิตราก็จบมือเขาเอาไว้ "นิต"


"นิตไม่ไปไหนแล้วล่ะค่ะ เชื่อนิตนะคะ" รอยยิ้มอ่อนหวานที่เขาคุ้นเคยและคิดถึงมาเป็นเวลานานส่งผ่านจากใบหน้าอันแสนอ่อนหวานของเธอ ต่อแต่นี้ไปเขาจะต้องรักษาเอาไว้ไม่ให้จากเขาไปอีก


เวลาผ่านไปสองชั่วโมง...


หลังจากที่อัศนัยออกไปทำงานแล้วไม่นานภาคย์กับอินทุกรก็พากันเดินลงมาจากชั้นสองของบ้าน ไอซ์เห็นพี่สาวของเธอก็วิ่งตุ๊กตาหมีตัวโปรดเข้าไปหาในทันที "พี่ไออุ่นกินข้าวหรือยังคะ? น้องไอซ์ตักข้าวให้นะ"


"ขอบใจจ้ะ" อินทุกรยิ้มให้กับน้องสาว เธอหันไปทางแม่ของเธอที่นั่งอยู่บนโซฟา "คุณแม่อยากออกไปไหนไหมคะ? วันนี้พี่ภาคย์อาสาจะขับรถให้ค่ะ"


ชายหนุ่มยิ้มรับและรอคำตอบจากหญิงตรงหน้า "อาไม่ต้องเกรงใจหรอกครับ วันนี้ผมว่าง"


"ขอบใจจ้ะ แต่ไม่ดีกว่า คราวก่อนอาเจอสิรินกับลูกเขาเลยเกรงว่าจะถ้าเจออีกจะหลบไม่ทันน่ะสิ" วินิตราถอนหายใจออกมาช้าๆ "ภาคย์พาไออุ่นไปเที่ยวเถอะจ้ะ ที่บ้านยังเหลืองานให้ทำอีกเยอะเลย"


"ครับอา" ภาคย์จับมืออินทุกรแล้วทั้งสองก็พากันไปทานมื้อเช้าที่มีการจัดเตรียมเอาไว้รออยู่แล้ว ระหว่างนั้นวินิตราก็นำดอกไม้หลากชนิดที่ซื้อมาจัดแต่งใส่แจกันเพื่อให้บ้านหลังนี้มีสีสันมากขึ้น


โทรทัศน์กำลังกำลังเสนอข่าวทีี่เพิ่งมีเหตุไฟไหม้บ้านหลังเล็กกลางเมืองซึ่งตอนนี้เจ้าหน้าพี่ดับเพลิง กู้ภัย และคนใกล้เคียงแถวนั้นกำลังวิ่งวุ่นเพื่อช่วยเหลือคนที่ติดอยู่ข้างในบ้านหลังนั้นอย่างโกลาหล อินทุกรเหลือไปเห็นภาพในโทรทัศน์ก็หยุดชะงักและเพ่งมองไปที่จอใหญ่นั้นอย่างตั้งใจ


"มีอะไรหรออุ่น?" ภาคย์ถามด้วยความสงสัย


"บ้านหลังนั้นคุ้นมากเลยค่ะ" อินทุกรยังไม่ละความตั้งใจจากตรงนั้น "ข่าวไฟไหม้หรอคะพี่ภาคย์?"


"ครับ" ชายหนุ่มวางช้อนลงแล้วหันไปมาข่าวที่กำลังถูกนำเสนออยู่ในตอนนี้ "ทานข้าวก่อนดีกว่านะ เดี๋ยวเราจะได้ออกไปข้างนอกกัน"


"เดี๋ยวค่ะพี่ภาคย์ อุ่นนึกออกแล้วค่ะว่าในข่าวนั่นเป็นที่ไหน" หญิงสาวเริ่มมีสีหน้าตื่นตระหนก เธอจับแขนของคู่หมั้นหนุ่มเอาไว้ "ตรงนั้นเป็นบ้านกันตาค่ะ"


ได้ยินแบบนั้นภาคย์ก็นิ่งไปชั่วขณะ เขาอาจจะคิดว่าเป็นอุบัติเหตุได้ถ้าหากว่าตอนนี้กันตาไม่ได้กำลังคบหาอยู่กับปวัน มันเป็นอย่างอื่นไปไม่ได้ว่าสถานการณ์แบบนี้มีคนตั้งใจทำให้มันเกิดขึ้น ถึงแม้ไม่มีหลักฐานเขาก็รู้ว่าคนๆนั้นเป็นใคร คนที่ทำเรื่องแบบนี้อย่างไม่หวั่นเกรงต่อกฎหมายและตั้งใจจะมาแก้แค้นทุกคน...


"วางเพลิงกันเลยหรอ? ทำแบบนี้มันจะมากไปแล้ว" เขากล่าวกับตัวเองเบาๆแล้วโทรศัพท์หานนท์ธวัชในทันที


ปล่อยผ่านไปอีกไม่ได้แล้ว...


____________________________________________________ 100% ___________________________________________________


ไรท์เหนื่อยจังเลยรีดเดอร์จ๋าา ขอกอดหน่อยได้ไหม?

พอได้ทำงานจริงๆแล้วเหนื่อยกว่าตอนเรียนเยอะเลย


สำหรับเรื่องพ่อคิณกับแม่ณิริณ หมดโปรฟรีแล้วนะคะ... นักอ่านที่มาทีหลังอย่าเพิ่งดราม่าเนอะ...

รออีกนิดเดี๋ยวไรท์จะมีโปรฟรีมาเรื่อยๆ เข้ามาอ่านในนี้ได้ไรท์ไม่ได้ติดเหรียญนะคะ


เจอกันตอนต่อไปจ้าา



แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น