น้ำมิ้ม

ในเมื่อความรักที่เขาเพียรรักษา ไม่มีค่าสำหรับใครเลย คงจะไม่แปลกอะไรถ้าวันนี้เขาจะเลือก "เงิน" ดูบ้าง ..นับจากนี้พัทธ์บอกตัวเอง เขาจะเป็นฝ่ายตีราคาดูบ้างว่าความรักมันควรจะตีเป็นเงินเท่าไร

ชื่อตอน : งานยุ่ง!-2

คำค้น : บ่วงพัทธ์ , จำเลยรัก , ตบจูบ , พัทธ์ , หนึ่งนาถ

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 44

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ม.ค. 2562 22:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
งานยุ่ง!-2
แบบอักษร

หนึ่งนาถมองถุงยาในมือของตัวเองอย่างหนักใจก่อนที่จะเดินตามร่างสูงที่ก้าวยาวๆไปยังลานจอดรถของโรงพยาบาลที่ทำหน้าบึ้งตึงอยู่แทบจะตลอดเวลาจนหญิงสาวไม่กล้าชวนคุย ทำให้บรรยากาศในรถเต็มไปด้วยความเงียบที่น่าอึดอัดแต่หนึ่งนาถก็พยายามชมนกชมไม้ระหว่างทางกลับไปเรื่อยจนกระทั่งเห็นว่าเส้นทางที่รถแล่นออกมานั้นออกนอกตัวเมืองมาแล้วและที่สำคัญคือคนละทิศกับไร่วนาพงษ์ หญิงสาวที่นั่งเงียบมาตลอดจึงหันไปถามคนขับอย่างไม่สบายใจ

“คุณพัทธ์คะ เรากำลังจะไปไหนกันคะ”

“รับรองว่าฉันพาเธอกลับไร่แน่ๆ แต่ฉันขอแวะไปธุระสักเดี๋ยวก่อน”

“ค่ะ” หญิงสาวรับคำพลางแอบบ่นในใจ ...แล้วก็ไม่บอกตั้งแต่แรก หากเธอก็น่าจะรู้ดีว่าไม่ควรไปคาดหวังอะไรกับนิสัยอย่างพัทธ์ เคยมีสักครั้งหรือที่เขาจะยอมบอกคนอื่นดีๆ

รถจี๊ปแกรนด์เชโรกีเลี้ยวเข้ามายังรีสอร์ทขนาดกลางแห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่เชิงเขาที่ห่างจากตัวเมืองมาพอสมควรแต่ก็ยังมีนักท่องเที่ยวมาหนาตาจนบริเวณลานจอดรถหน้าที่พักของแต่ละหลังมีรถจอดเต็มทุกที่ ทำเอาหญิงสาวที่นั่งรถมาด้วยได้แต่แอบสงสัยก่อนจะเผลอหลุดปากถามออกไปตามที่ใจคิด

“ที่นี่เป็นรีสอร์ทของคุณเหรอคะ”

“ไม่ใช่”     

หญิงสาวกำลังจะเชื่อคำตอบที่พัทธ์พูดออกมาแล้ว ถ้าหากว่าชายหนุ่มจะไม่เดินลงจากรถไปและพบว่าคนที่เขาเดินตรงไปหาคือ เอกลักษณ์ และพนักงานอีกหนึ่งคนที่ทำความเคารพชายหนุ่มอย่างนอบน้อม

“ไหนบอกว่าไม่ใช่ไง”

หนึ่งนาถพึมพำอยู่คนเดียวระหว่างนั่งรอบนรถพลางแอบย่นจมูกใส่คนที่ยืนจับกลุ่มคุยกันอย่างออกรส ก่อนจะเลิกสนใจและหันมานั่งสำรวจยาและอุปกรณ์ทำแผลที่คุณหมอให้เธอมาพร้อมกับหน้าที่ใหม่ที่หญิงสาวคิดว่ามันเป็นงานที่น่าเหนื่อยใจยิ่งกว่าไปขนขี้วัวเสียอีก

 “นายก็ส่งรายงานให้ฉันทุกเดือนตามปรกติเหมือนเดิมแหละเอก ถ้ามีอะไรด่วนก็โทรบอกฉัน ฉันจะเข้ามาที่นี่เองไม่ต้องให้คนวิ่งไปที่ไร่”

เสียงห้าวที่เดินสั่งงานเอกลักษณ์มาจนถึงรถทำให้หนึ่งนาถเงยหน้าขึ้น ก่อนจะพบกับชายหนุ่มหน้าคมสันที่ฉีกยิ้มกว้างจนตาหยีให้หญิงสาวก่อนอยู่แล้ว

“สวัสดีครับคุณหนึ่งนาถ ได้เจอกันอย่างเป็นทางการเสียที ผมเอกลักษณ์ ผู้ช่วยของคุณพัทธ์ครับ”

“สวัสดีค่ะคุณเอกลักษณ์ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ”

หนึ่งนาถว่าพลางยกมือไหว้ชายหนุ่มที่แสนจะอัธยาศัยดีผิดกับร่างสูงที่ยืนข้างๆลิบลับ หากยังไม่ทันได้คุยอะไรต่อคนที่ยืนหน้าบูดก็ตัดบทห้วนๆ

“นายไปทำงานต่อได้แล้วเอก แล้วก็อย่าลืมเรื่องตามคนร้ายให้ด้วย ประกาศออกไปว่าฉันจะให้รางวัลนำจับคนร้ายที่ตัดสายเบรกฉัน 1 แสนบาท”

“ได้ครับคุณพัทธ์ แล้วผมจะรีบเข้าไปรายงานความคืบหน้าที่ไร่ครับ แล้วเจอกันนะครับคุณหนึ่งนาถ”

ประโยคท้ายเอกลักษณ์ยังไม่วายหันมายิ้มกว้างพร้อมกับโบกมือให้หญิงสาวจนหนึ่งนาถได้แต่ยิ้มรับอย่างเกรงใจ

“น่ารำคาญ...จะลงไปแลกเบอร์กันเลยไหมล่ะจะได้ไว้คุยกันต่อลับหลังฉัน”

“ถ้าฉันจะคุยกับใคร ฉันไม่จำเป็นต้องทำลับหลังคุณก็ได้นี่คะ เพราะคุณเป็นแค่เจ้านายไม่ใช่เจ้าชีวิตฉันสักหน่อย”

หนึ่งนาถว่าพลางทำท่าจะหันไปหยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองขึ้นมา คนตัวโตที่หน้าบูดอยู่แล้วเลยก้าวขึ้นรถก่อนจะออกรถพรืดเดียวจนฝุ่นคลุ้งเต็มตัวชายหนุ่มที่ยืนถือนามบัตรรอเอาไว้แต่ไม่มีโอกาสได้ยื่นให้สาวสวยที่นานๆจะมีเข้ามาในชีวิตสักครั้ง

“ไม่ต้องบอกก็รู้...นก! นกแน่ๆไอ้เอก”

แม้จะปากจะบ่นหากดวงตาของผู้ช่วยหนุ่มกลับมองตามรถจี๊ปคันเก่งของเจ้านายตัวเองไปอย่างเป็นประกาย นานเท่าไหร่แล้วที่เขาไม่เคยเห็นพัทธ์มีท่าทีสนใจผู้หญิง ไม่แม้แต่จะเปิดใจคบใครสักคนจนเขากับลุงชุ่มได้แต่เป็นห่วง แต่ถ้าเป็นคนนี้...คงจะตรงกับที่เขาว่ากันว่า หนามยอกก็ต้องเอาหนามบ่ง ใครทำเจ้านายเขาเสียใจเอาไว้ คนคนนั้นก็ต้องมาแก้ไข แม้จะไม่ได้มาด้วยตัวเอง แต่อย่างน้อยถ้าตัวตายตัวแทนสวยอย่างกับนางฟ้าอย่างนี้ เขาก็คิดว่าน่าจะได้ผลเหมือนกันนั่นแหละ!

............................................ 


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น