lallalil ลัลลลิล

ขอบคุณที่ติดตามผลงานของ ลัลลลิล นะคะ หวังว่าจะชอบกัน อย่าลืมคอมเมนต์ ไลค์ เฟบ ให้คนเขียนมีกำลังใจแต่งต่อด้วยน้า รักคนอ่านมากๆ ค่ะ

ตอน 3 ผู้ใหญ่ใจดี (1/3) 100%

ชื่อตอน : ตอน 3 ผู้ใหญ่ใจดี (1/3) 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.9k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ม.ค. 2562 06:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอน 3 ผู้ใหญ่ใจดี (1/3) 100%
แบบอักษร

หลังจากการแนะนำตัวผ่านไป เจ้าของบ้านผู้อาวุโสที่สุดในโต๊ะอาหารก็เอ่ยปากเชิญทุกคนทานอาหารได้ ภูมินทร์หันไปซักถามหลานสาวที่เพิ่งกลับจากดูงานที่สิงคโปร์ ไปหลายวันดูเหมือนพลอยพัชญ์หลานสาวของเขาจะได้ความรู้ใหม่ๆ กลับมาเยอะ ซึ่งนั่นก็เป็นเรื่องดี


นับว่าเขาส่งหลานไปไม่เสียเที่ยว


"อาทิตย์หน้าคุณอาจะบินไปเหรอคะ เห็นคุณแอนนี่บอกมา ทำไมคุณอาไม่ไปพร้อมพลอยเลยล่ะ" หญิงสาวถามพลางขมวดคิ้ว 


"ช่วงนั้นลูกค้าจากยุโรปจะมา อาบินไปก่อนไม่ได้" 


"อย่างนี้นี่เอง" 


คุยเรื่องงานกันไปสองคนจนลืมสามสาว เจ้าของบ้านจึงหันมาถามบ้างเพื่อไม่ให้เกิดเดดแอร์ "ว่าแต่เพื่อนๆ ของพลอยทำงานอะไรกันบ้างล่ะ"​ 


"แพมเป็นหมออยู่ที่โรงพยาบาลภูมินิเวศน์ค่ะ" คุณหมอสาวเอ่ยขึ้นก่อนเมื่อเพื่อนทั้งสองยังนิ่ง ส่วนนีน่าเมื่อเห็นเพื่อนตอบออกไปจึงได้ตอบตาม 


"นีน่าดูแลโชว์รูมรถของที่บ้านค่ะ ถ้าคุณอาสนใจซูเปอร์คาร์ ติดต่อนีน่าได้นะคะ ส่งรถให้ลองขับได้ถึงบ้านเลยค่ะ" หญิงสาวเจ้าของโชว์รูมโปรโมทกิจการสุดฤทธิ์ เธอมักจะพูดจายืดยาวแบบนี้เมื่อมีใครถามถึงอาชีพของตัวเอง และปฏิเสธไม่ได้เลยว่าวิธีนี้ทำให้ซูเปอร์คาร์ในโชวร์รูมของเธอถูกขายออกไปไม่เคยเว้นช่วง


ยัยพลอยรวยมาก ข้อนี้เธอรู้ตั้งแต่สมัยเรียน ส่วนคุณอานักธุรกิจที่มีตำแหน่งใหญ่โตคงไม่ต้องพูดถึงเลย ขนาดบ้านก็หลังเบ้อเริ่มขนาดนี้แล้ว ถ้าชายหนุ่มอยากจะซื้อรถสนนราคาแค่สิบกว่าล้านก็คงทำได้ไม่ยาก 


และมันจะดีมากๆ ถ้าจะมาซื้อกับเธอ 


"งั้นเหรอ ไว้อาจะไปใช้บริการดูก็แล้วกัน ส่วนแพมอาคงยังไม่เป็นลูกค้าเร็วๆ นี้หรอกนะ" คำพูดติดตลกทำเอาคนทั้งโต๊ะหัวเราะออกมา เว้นก็แต่พริบพราวที่ยังนั่งหน้าบูดตั้งแต่เห็นหน้าเจ้าของบ้าน เขี่ยข้าวในจานอย่างไม่เจริญอาหารสักเท่าไร 


"แล้วพริบพราวล่ะ...ทำงานอะไร"


"ไม่ใช่เรื่องของคุณ" 


เอาอีกแล้ว คำตอบนั้นทำให้ทั้งแพมและนีน่าประดักประเดิด ส่วนพลอยพัชญ์ก็ทำหน้าสงสัยกับท่าทางของเพื่อน เหมือนมีอะไรสักอย่างที่เธอยังไม่รู้...แต่เพื่อนสาวสองคนน่าจะรู้ดี เห็นหันไปมองหน้ากันหลายทีแล้ว


แบบนี้เธอต้องสอบสวนสักหน่อย


"คุณอา..พลอยขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ" หลานสาวหันไปบอกคนเป็นอา ลุกจากที่นั่งโดยไม่ลืมสะกิดเพื่อนอย่างคุณหมอสาวให้ลุกไปด้วยกัน "แกก็อยากเข้าห้องน้ำนี่แพม ป้ะ ไปพร้อมกันเลย" 


"อะ เอ่อ.. อ้อ ...ไปก็ไป" คุณหมองุนงงชั่วขณะ แต่พอเห็นสายตาของพลอยพัชญ์ก็จำยอมลุกไปด้วยกันโดยไม่ลืมหนีบนีน่าไปด้วยเพราะกลัวจะโดนพลอยพัชญ์ซักอยู่คนเดียว


สุดท้ายที่ลุกออกไปจากโต๊ะก็เป็นสามสาว ทิ้งให้พริบพราวนั่งอยู่กับเจ้าของบ้านเพียงลำพัง ภูมินทร์ยิ้มอย่างผู้มีชัย มองหญิงสาวที่นั่งอยู่อีกฝั่งอย่างเปิดเผยจนคนถูกมองหัวร้อนขึ้นมา 


"มองอะไรนักหนา" 


"นั่นสินะ มีอะไรน่ามองกันถึงได้ไม่อยากละสายตาไปไหนเลย" คนอายุมากกว่าเล่นลิ้น ต่อปากต่อคำกับสาวน้อยอารมณ์ร้อน 


"โรคจิต" พริบพราวว่าให้เขาแล้วจะลุกเดินตามเพื่อนๆ ไป ทว่าตอนที่เดินอ้อมหลังเก้าอี้สำหรับคนที่นั่งหัวโต๊ะก็โดนดึงแขนไว้เสียก่อน เจ้าหล่อนเซเล็กน้อยก่อนจะนั่งแหมะลงบนตักแกร่ง "คุณ!!!" 


"ร้องเหมือนไม่เคยไปได้ นั่งทับฉันตอนไม่ใส่เสื้อผ้ายังทำมาแล้วเลยนะ" เสียงทุ้มพร่ากระซิบชิดริมใบหูขาวจนหญิงสาวขนลุกซู่ อีกทั้งกำลังควันออกหูเพราะคำพูดลามกของชายหนุ่ม 


"ปล่อยฉัน ฉันจะไปหาเพื่อน!" 


"เพื่อนไปห้องน้ำ ทำไมต้องตามไปด้วย เป็นเด็กประถมหรือไงต้องไปห้องน้ำกันเป็นกลุ่ม" 


"เป็นอะไรก็เรื่องของฉัน อย่ายุ่ง" 


"ปากแบบนี้มันน่านักเชียว ตอนเมาว่าปากดีแล้ว...ตอนไม่เมานี่ปากกดีกว่าอีก" ภูมินทร์ว่าคล้ายจะตำหนิ พริบพราวนี่ต่างจากหลานสาวของเขาโดยสิ้นเชิง พูดจาไม่ค่อยหวานหูสักเท่าไร แถมยังห่างไกลกับคำว่าน่าฟัง แต่แปลกที่เขายังคงชอบให้เสียงแว้ดๆ นั่นมาดังข้างๆ หู "แต่ฉันชอบนะ พวกใช้ปากเก่ง" 


ใบหน้าขาวที่แต่งแต้มเครื่องสำอางเบาบางแดงเรื่อกับคำพูดสองแง่สองง่าม แต่มากกว่านั้นคือความโกรธและไม่พอใจ ถ้าทำได้เธอคงข่วนหน้าอาของเพื่อนไปแล้ว "แต่ฉันเกลียด พวกชอบฉวยโอกาส แก่ตัณหากลับ" 


ร่างบางพยายามลุกออกจากตัก กลัวว่าเพื่อนจะกลับมาเห็น แต่แขนแกร่งที่รัดเอวไว้ก็ไม่ยอมให้ทำอย่างนั้นได้สักที "แก่แต่ก็แซ่บไม่ใช่รึไง หื้ม ฉันยังจำเสียงครางเธอได้เลยนะ"


"ไอ้บ้า!" 


นี่น่าจะเป็นคำที่หยาบคายที่สุดแล้วนับตั้งแต่ที่พริบพราวพูดใส่อาของเพื่อนตั้งแต่มาที่บ้านหลังนี้ เธอพยายามใจเย็นแล้ว เพราะเห็นว่าเขาอายุมากกว่าหลายปี แต่ความชอบยั่วโมโหนี่ทำเธอทนไม่ไหว คนถูกด่าว่าคิ้วกระตุก ออกแรงรัดเอวบางแน่นขึ้นจนบั้นท้ายงอนสัมผัสถูไถกับแกนกายใต้กางเกง 


"เธอไม่อยากเห็นฉันบ้าจริงๆ หรอกพริบพราว เพราะมันเกินกว่าที่เธอจะจินตนาการได้แน่" เสียงเข้มกระซิบชิดแก้มใสอีกครั้ง ทว่าคราวนี้ดูน่ากลัวชอบกล เหมือนว่าอีกคนกำลังโมโหเข้าให้แล้ว


"ปล่อย!!!" 


"โอ๊ย" 


เล็บยาวข่วนที่แขนของเขาซึ่งกำลังรัดเอวบางอยู่จนภูมินทร์ผละแขนออก สบโอกาสให้ร่างบางได้ลุกจากตักเขาและวิ่งหนีไป ทว่ายังไม่ทันออกจากบริเวณห้องอาหารได้ ชายหนุ่มเจ้าของบ้านก็ตามมาฉุดรั้งร่างเธอแล้วดันไปชิดผนังห้องแทน แขนทั้งสองยันกับผนังกันไว้ไม่ให้อีกคนได้คิดหนี 


"หนีเก่งจริงนะ ทีตอนนั้นอยากมาที่นี่กับฉันใจจะขาดไม่ใช่เหรอ" 


"ฉันเมา! เอาอะไรกับคนเมามากมายล่ะ ปล่อยฉันได้แล้ว"


"ถ้าฉันไม่ปล่อยล่ะ" 


"คุณภูมินทร์!!!"


เสียงใสแว้ดขึ้น ทว่าภูมินทร์กลับไม่ได้โต้ตอบอะไรกลับไป เขาเพียงแค่มองสำรวจใบหน้าหวานที่กำลังบึ้งตึงบ่งบอกว่าโกรธเคืองเขาไม่น้อย ทว่าสายตาคมกลับมองข้ามสิ่งเหล่านั้นไป สำรวจดวงหน้า แก้มเนียน จมูกรั้น จบที่ริมฝีปากที่ขบกันแน่นราวกับเจ้าของกำลังสะกดกลั้นอารมณ์ 


เขาจ้องจนคนที่กำลังโกรธทำหน้าไม่ถูกขึ้นมา กลืนน้ำลายลงคอไปอึกใหญ่ ทำให้ลำคอระหงขยับเล็กน้อยตามจังหวะการกลืน 


ลุ่มหลง


ยิ่งมองใกล้ๆ ภูมินทร์ยิ่งรู้สึกว่าเขากำลังหลงไหลสาวน้อยคนนี้เข้าแล้ว ชายหนุ่มยื่นหน้าเข้าใกล้ หายใจรดรินผิวหน้าของเจ้าหล่อนระยะเผาขน ก่อนที่ความอดทนจะสิ้นสุดเมื่อริมฝีปากนั้นอ้าขึ้นเล็กน้อยเพราะพริบพราวกำลังจะเอ่ยอะไรบางอย่าง 


"อะ..." 


ทว่ายังไม่ทันได้ออกมาเป็นคำ เขาก็ประทับริมฝีปากลงไป ดูดกลืนคำพูดเหล่านั้นมาไว้ในปากตัวเอง ก่อนจะป้อนรสชาติวาบหวามชวนสยิวให้หญิงสาวที่ยังไม่ประสีประสากับความสัมพันธ์ทางกายเท่าไรนัก ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปในโพรงปาก ควานไปเรื่อยจนอีกคนถดลิ้นหนีกันพัลวัน หากแต่พื้นที่เล็กๆ แบบนั้นไม่มีทางหนีพ้น


...สุดท้ายก็จบลงที่เรียวลิ้นชื้นของทั้งคู่ตวัดเกี่ยวกันภายในโพรงปากเล็กของพริบพราวที่สติลอยหายไปไม่อยู่กับตัว 


"คุณอา!" 


จนเสียงของพลอยพัชญ์ที่เดินกลับมาดังขึ้น ชายหนุ่มเจ้าของบ้านถึงยอมผละออก ทำท่าทางปกติทุกอย่างทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่าภาพเมื่อครู่ หลานสาวและเพื่อนทั้งสองคนเห็นมันหมดแล้ว


แถมยังชัดยิ่งกว่าระดับเอชดี... 








เอาแล้ว คุณอารุกแรงมาก รุกกลางห้องทานอาหารแบบไม่กลัวหลานมาเห็นเลย 55555 

อ่านแล้วอย่าลืมคอมเมนต์ฟีดแบคให้เค้าด้วยน้า ขอบคุณที่เข้ามาอ่านค่า รักก

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น