ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : chapter 26 หนีตาย

คำค้น : เพลิงรักอสุรา ละอองอาย NC Nc nc มาเฟีย นักศึกษา โคแก่กินหญ้าอ่อน โหด ดุ

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.2k

ความคิดเห็น : 58

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ม.ค. 2562 08:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 300
× 0
× 0
แชร์ :
chapter 26 หนีตาย
แบบอักษร

ช่วงบ่ายแก่ๆ เตโชกำลังเดินดูต้นไม้ในเรือนกระจกอย่างภาคภูมิใจ ต้นไม้ทุกต้นในเรือนแห่งนี้ มีเขาเป็นผู้อภิบาลดูแลแต่เพียงผู้เดียว


หลังจากกำจัดศัตรูที่หมายจะเอาชีวิตและมิตรที่คิดทรยศ ชายหนุ่มก็มีเวลาว่างมากพอที่จะหางานอดิเรกทำ


เตโชเข้ายิมทุกวันเป็นกิจวัตร ช่วงค่ำของวันจันทร์และพุธจะมีการฝึกฝ่ายในของลูกน้องในความดูแลของเขา การฝึกนี้หฤโหดพอตัว ทุกครั้งมักมีคนได้รับบาดเจ็บจนต้องตามหมอเข้ามา


การฝึกของพวกเขา หากคนนอกได้มาเห็นคงคิดว่าพวกเขากำลังจะฆ่ากันตายเสียมากกว่า อาวุธที่ใช้เป็นของที่ใช้จริงในเวลาปกติ พวกเขาห่ำหั่นกันอย่างไม่มีใครยอมใคร เตโชเองก็ลงฝึกกับลูกน้องอยู่เป็นครั้งคราว 


ทว่าเพราะเขานั้นมีลักษณะการต่อสู้ที่ดุดันและน่าหวาดเสียว แม้แต่อิฐที่เป็นมือหนึ่งเรื่องการต่อสู้ระยะประชิดตัวยังต้องยอมลงให้ เพราะสู้ชั้นเชิงการหลอกล่อของเตโชไม่ได้เลย


นานไปจึงไม่มีใครกล้าลงฝึกบนลานประลองกับเขา เตโชจึงเข้าไปดูการฝึกนานๆครั้ง บางครั้งก็ไม่ได้ไป ปลีกตัวมาเพาะปลูกต้นไม้ในโรงเรือนของตนแทน


ช่วงนี้เขารู้สึกว่าตัวเองสงบอารมณ์ลงจากช่วงวัยรุ่นมาก เห็นนกเห็นท้องฟ้าก็เริ่มรู้สึกได้ถึงความสุนทรีย์ของธรรมชาติ...


“นายครับ” เสียงของอิฐดังมาจากด้านหลัง เตโชจึงหันกลับไปมองลูกน้องพลางเลิกคิ้วขึ้นสูงหนึ่งข้างเป็นเชิงถาม


“ผมจับตัวเด็กคนนั้นมาให้นายได้แล้วครับ” อิฐก้มหน้ามองพื้นตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือหน่อยๆ


ดวงตาคมลึกจดจ้องมองดูอาการของลูกน้องด้วยความสงสัย ท่าทางของนักฆ่าของเขาดูไม่มั่นอกมั่นใจเอาเสียเลย


“ไหนคนละ?” เตโชถามก่อนจะวางกรรโกรริดกิ่งใบไม้ในมือลงบนโต๊ะตัวเตี้ย


สายตาของอิฐมองเห็นกรรไกรที่ถูกวางลงบนโต๊ะก็รู้สึกร้อนวูบที่หลังมาจนถึงต้นคอ ขนอ่อนทั้งร่างพากับลุกเกรียวโดยไม่ได้นัดหมาย ในใจก็นึกปฏิพากย์อรรถไปด้วย รายนั้นไมยอมมารายงานเรื่องนี้และอาสาพาร่างของมาลิณีเข้าไปในบ้านแทน


ปล่อยให้เขาเป็นผู้รองรับพายุโซนร้อนลูกใหญ่ที่กำลังขึ้นฝั่งไล่ผลาญทำลายทุกสิ่งตรงหน้าให้แหลกลานไม่เหลือชิ้นดี


“ฉันถามว่าคนอยู่ไหน?” หนนี้เสียงเริ่มหนักแน่น บ่งบอกว่าคนถามเริ่มมีน้ำโหหน่อยๆ หากไม่อยากตายก็ต้องรีบตอบโดยเร็ว


“อยู่ในบ้านแล้วครับ อรรถพาเข้าไปแล้ว” อิฐพูดโพงออกไปอย่างโล่งอก อย่างน้อยๆก็โยนภาระนี้ไปให้อรรถได้เสียที


ร่างสูงเดินผ่านอิฐไปอย่างไม่รั้งรอ ตัวอิฐเองก็ไม่คิดจะตามเจ้านายเข้าไปอยู่แล้ว เขารีบเร่งไปยังที่พักของตนที่อยู่ด้านหลังเรือนใหญ่ก่อนจะหากระเป๋าใบโตกวาดเอาสัมภาระที่จำเป็นและอาหารแห้งสำหรับอยู่กินได้อีกห้าวันยัดใส่กระเป๋า จากนั้นก็ออกเดินทางด้วยเท้าหายเข้าไปในป่าอย่างไม่รีรอ


ลูกน้องทุกคนรู้ดีว่านายโมโหร้ายมากเพียงใด ขืนอยู่รอรับผิดมีหวังจะโดนเฉือนชิ้นเนื้อทิ้งแน่ๆ สู้หลบหน้าไปก่อนแล้วค่อยกลับมาตอนที่อารมณ์เย็นกว่านี้ หนทางรอดก็ยังพอมีอยู่บ้าง


แต่แล้วจู่ๆช่วงที่อิฐกำลังเร่งฝีเท้าเพื่อไปให้พ้นจากรัศมีของตัวบ้าน เขาวิ่งตัดป่าฝ่าดงไม้เข้าไปอย่างไม่คิดชีวิตแต่แล้วจู่ๆ ก็ไปชนเข้ากับร่างของใครคนหนึ่งเข้า ทำให้ร่างของเขาและคนผู้นั้นล้มกลิ้งไม่เป็นท่าอยู่บนพื้น


อิฐที่ว่องไวเป็นทุนเดินกระโดดขึ้นยืนก่อนเป็นคนแรก เขาชักปืนออกมาอย่างรวดเร็วหันปลายประบอกไปทางร่างของผู้มาใหม่ด้วยทีท่าระแวดระวัง ทว่ายิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกคุ้นหน้าของคนผู้นั้นเหลือเกิน


ชายที่ล้มหน้าคว้ำเงยหน้าขึ้นมาจากพื้น เขาปัดเศษใบไม้ออกจากใบหน้าและเสื้อผ้าเป็นพัลวัน


“อรรถ! แกมาอยู่นี่ได้ไง?” อิฐถามด้วยความสงสัย ก่อนจะหันไปเห็นว่าอีกฝ่ายก็มีกระเป๋าสัมภาระใบใหญ่อยู่บนหลังไม่ได้ต่างจากตนสักนิด


“เสียงดังเดี๋ยวก็ได้ตายคู่หรอก” อรรถร้องบอกก่อนจะพยุงตัวลุกขึ้นยืน


พวกเขาลอบสบตากันอย่างสื่อความหมาย ต่างฝ่ายต่างก็รู้ดีว่าตอนนี้การหนีคือหนทางรอดเดียวที่มี รอให้นายใจเย็นอีกนิดแล้วค่อยคลานเข่าเข้าไปขอโทษก็ยังไม่สาย


“ไอ้สารเลวววววว” จู่ๆเสียงตะโกนลั่นมาจากที่พักก็ทำให้ร่างของชายทั้งสองคนสั่นสะท้าน คาดว่านายคงจะรับรู้การกระทำของพวกเขาแล้ว


ไม่รั้งรอสิ่งใดอีก ทั้งอิฐและอรรถพากันวิ่งขึ้นเขาอย่างไม่คิดชีวิต


หนีไปหลบร้อนตอนนี้ยังมีสิทธิ์รอด ทว่าหากถูกจับได้ตอนนี้อย่าว่าแต่โอกาสรอดเลย แม้แต่วิธีตายก็ยังไม่มีสิทธิ์เลือก


พวกเขาที่เห็นการทรมานผู้คนของนายมานานาชนิด รับรู้ดีว่านายมีความสามารถเรื่องการหยอกล้อกับเหยื่อมากขนาดไหน หากถูกจับได้เขาก็ขอยิ่งตัวหนีตายสบายๆดีกว่า ไม่ขอเอาลมหายใจกลับไปพบการทรมานอันแทนหฤโหดเช่นนั้น


ทางฟากของคนที่รับรู้ถึงการกระทำอันเกินเหตุของลูกน้องกำลังโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ เขาอยากจะตามไปชำระบัญชีกับไอ้สองแสบที่ทำเรื่องไม่น่าอภัยเช่นนี้ ทว่าสภาพของคนตรงหน้าดูน่าเป็นห่วงเสียจนเขาไม่กล้าจะผละหนีไปไหน


“โทรตามหมอ” เตโชสั่งพ่อบ้านก่อนจะอุ้มร่างของมิวแนบอก พาหล่อนขึ้นไปบนห้องด้วยสีหน้านิ่งครึมเดาอารมณ์ไม่ถูก


พ่อบ้านเร่งลนลานโทรตามหมอเป็นพัลวัน บรรดาลูกน้องคนอื่นๆต่างมองดูท่าทางของนายด้วยความสงสัย 


แม้นายจะอารมณ์เสียเรื่องลูกน้องอยู่เป็นประจำ ทว่าทุกครั้งที่อารมณ์เสียเรื่องการทำงานผิดพลาดนายมักจะระเบิดอารมณ์และแสดงออกมาทางสีหน้าอย่างชัดเจน


แต่การไม่แสดงอารมณ์เช่นนี้ เป็นความโกรธเงียบที่รุนแรงและนายมักจะแสดงกับศัตรูคู่อาฆาตเสียมากกว่า เห็นทีชะตาชีวิตของนักฆ่ามือหนึ่งอย่างอรรถและอิฐคงจะไม่ราบรื่นอีกต่อไปแล้ว


“สองคนนั้นไปทำอะไร ทำไมนายถึงโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ” ชิว หนึ่งในเด็กที่เตโชยื่นโอกาสให้ ตอนนี้เขาเป็นแฮกเกอร์มือฉมังที่หลายบริษัทต่างหวาดกลัวและยกตำแหน่ง ‘วายร้ายแห่งโลกไซเบอร์’ ให้ไปครองอย่างไม่ต้องลงทุนลงแรงใดๆ


“ไม่รู้ แต่ผู้หญิงคนนั้นเมื่อคืนนายพากลับมาด้วยไม่ใช่เหรอ?” พู ถามกลับด้วยความสงสัย ในบรรดาลูกน้องของเตโช พูอายุน้อยที่สุด เป็นน้องเล็กของกลุ่มนักฆ่า ทว่าเขาถนัดการใช้มีดบิน แม้จะอยู่ห่างจากคู่ต่อสู้เกือบร้อยเมตร เขาก็สามารถขว้างใบมีดไปปาดหลอดลมของอีกฝ่ายได้อย่างไม่พลาดเป้า


ชิวพยักหน้าเห็นด้วย เพราะเขาเองก็เห็นว่าเมื่อคืนนายเป็นคนอุ้้มร่างของผู้หญิงคนนั้นเข้าไปในห้องส่วนตัว พอตอนเช้าก็เห็นว่านายออกมาส่งเธอถึงหน้าประตูบ้าน แล้วตอนนี้ก็โกรธสองคู่หูมือหนึ่งเพราะผู้หญิงคนนี้อีกด้วย


หรือเธอจะเข้ามาเป็น ‘นายหญิง’ ของรังอสูรแห่งนี้...


ชิวและพูแลกสายตากันก่อนจะพยักหน้าถี่ๆ


“ต่อไปเราต้องทำดีกับนายหญิงให้มากๆ” ชิวร้องบอก


“ใช่ๆ จะทำให้นายหญิงโกรธไม่ได้” ส่วนพูก็ร้องเสริมอย่างเห็นด้วย


“นายหญิงบ้าบออะไร ออกไปรอรับหมอได้แล้ว” เสียงพ่อบ้านตวาดเด็กหนุ่มก่อนจะผลักร่างของพวกเขาออกไปจากห้องโถง


แม้จะพูดไปอย่างนั้นทว่าพ่อบ้านเองก็อดคิดไม่ได้ ตัวเขาทำงานให้ครอบครัวอัคราภิรักษ์มาตั้งแต่ตอนที่ท่านนายพลยังอยู่ ได้เห็นการเติบโตของเจ้านายคนปัจจุบันตั้งแต่เขายังเป็นเด็กน้อย จนตอนนี้โตเป็นหนุ่มเต็มตัวพร้อมจะมีครอบครัวเป็นของตัวเอง


เขาในฐานะพ่อบ้านที่ภักดีก็รอแล้วรอเล่าที่จะได้เห็นดอกไม้งามที่จะบานสะพรั่งบนหัวใจที่แห้งแล้งและเดี่ยวดายของเจ้านายหนุ่ม ปีแล้วปีเล่าเขาเฝ้าแต่ผิดหวังเรื่อยมา เพราะผู้หญิงทุกคนที่กล้าเข้ามาวุ่นวายในชีวิตของนาย ล้วนมีจุดจบที่ไม่ค่อยดีนัก


แต่มาวันนี้ พอได้เห็นอาการของเด็กหนุ่มที่ไม่เคยเห็นค่าของชีวิตใคร เป็นเดือดเป็นร้อนเพราะผู้หญิงคนหนึ่ง


เห็นทีเขาคงจะต้องเตรียมพร้อมเอาไว้แต่เนิ่นๆ กับงานมงคลที่อาจจะเกิดขึ้นปานสายฟ้าแลบ


‘ท่านนายพลครับ คุณเตโชจะมีคุณนายแล้วนะครับ’ พ่อบ้านหันไปมองรูปภาพของผู้ชายร่างสูงในชุดนายทหารยศใหญ่ ที่กำลังฉีกยิ้มออกมาด้วยใบหน้าเปี่ยมสุข ราวรับรู้ถึงเรื่องน่ายินดีนี้ด้วย 


พ่อบ้านยืนน้ำตาปริ่่มอยู่หน้ารูปภาพเป็นนานสองนาน ทำราวกลับตัวเองสื่อสารกับรูปภาพได้ก็ไม่ปาน                                                   


*********************************************************************************************************************************************


นิยายเรื่องนี้มีแต่คนประหลาดๆ คนแต่งก็ประหลาดเพราะนั่งยิ้มตอนอ่านคอมเม้นต์ ><

อ่อยเบอร์แรงขนาดนี้ไม่เม้นก็ใจร้ายเกินไปแล้ววว แงงงงงงงงงงงงงง

ความคิดเห็น