Hunny Exo

เจแปน vs คุณหมอตรี ใครจะโรคจิตและแสบกว่ากัน! ขอบคุณที่เข้ามาอ่านน้าาา~

บทที่42 : ปริศนา EP.2

ชื่อตอน : บทที่42 : ปริศนา EP.2

คำค้น : My doctor,รักโหดๆ,มุ้งมิ้ง,หมอตรี,เจแปน,Nc18+

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.2k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ม.ค. 2562 19:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่42 : ปริศนา EP.2
แบบอักษร

บทที่42 : ปริศนา EP.2

.

.

.

"อิ่มมั้ยพี่?"

"อืม กูอิ่มแล้วล่ะ"

"อิ่มแล้วแน่หรอพี่ ทำไมทำหน้างั้นอ่ะ?"


หน้ากูก็ปกติอยู่แล้วป้ะวะ?...


หัวคิ้วผมแทบจะชนกันเพราะไอ้เด็กขี้สงสัยอย่างไอ้แทมก็ชอบมาจับผิดหน้าผมอยู่เรื่อยจนเริ่มตะหงิดใจว่าทำไมมันถึงสังเกตหน้าผมดีจัง ทีรับลูกบอลมึงทำไมไม่สังเกตบ้างแบบหน้ากูมั่งล่ะ...


ไอ้แทมมันเอาแต่จ้องผมไม่ว่างตาเมื่อผมหันหน้าหนีมันแต่มันก็ยังคงจะจ้องผมเหมือนจะจับผิด ทั้งๆที่ตั้งแต่ช่วงเที่ยงมาจนถึงตอนนี้มันยังเห็นหน้าผมไม่พอหรือไร...จ้องหาหวยหรอ?

"มึงนี่แปลกเนอะกูบอกอิ่มก็อิ่มสิ แล้วก็เลิกจ้องสักที รำคาญตา!"

"โห่ ดูพี่หงุดหงิดดิ ไม่น่ารักเลยนะพี่"

"น่ารักพ่อง!-.-"

"ชมไม่ได้ไง?"

"ไม่! ห้ามชมไอ้ที่แบบว่ามันมุ้งมิ้งได้ป้ะ!"

"อ่าว แล้วจะให้ชมว่าไรอ่ะ อ๋อๆ..พี่ไม่ชอบแนวมุ้งมิ้งใช่ป้ะ?"

"เออ!"

มันยิ้มกริ่มทันทีพร้อมกับจ้องหน้าผมด้วยแววตาที่ราวกับเด็กซุกซนคนหนึ่งที่มักจะพูดเจื้อยแจ้วให้น่ารำคาญบ้างเป็นบางที แต่เห็นแบบนี้แล้วมันก็ทำดีแบบนี้แค่กับผมคนเดียวในทีมยกเว้นเสียแต่ไอ้พวกเพื่อนผมอีกสามหน่อนั้นในความคิดของพวกมันแล้วไอ้แทมคือศัตรูหมายเลขหนึ่งของพวกมัน!

"งั้นถ้าบอกว่าพี่สวยล่ะ?"

"ไอ้เชี่ยแทมมึงช่วยชมแบบผู้ชายทั่วๆไปชมกันหน่อยไม่ได้รึไง เช่น พี่แม่งเก่งว่ะ พี่แม่งโครตเท่ อะไรประมาณเนี้ย! ไม่ใช่สวย!!!"

"ฮ่ะๆๆ แบบนั้นผมผูกคอตายดีกว่า"

"ไอ้เวรนี่วอนตีนหรอฮะ!?"

ผัวะ!

"แอ้ก! โอ๊ยพี่!..ผมเจ็บนะเนี้ย!"

"สมนํ้าหน้าเล่นผิดคนแล้วมึง หึๆ"

ฝ่ามือผมที่พึ่งปะทะไปกับหัวไอ้แทมเมื่อกี้จนทำเอามันร้องโอดโอยอย่างกับรถทับใกล้จะตาย แต่ที่ไหนได้ก็แค่ฝ่ามือธรรมดาๆของผมที่โบกไอ้เด็กหัวรั้นนี่หน่อยสักทีนึง

ไอ้เด็กยักษ์ที่ชอบทำตัวเป็นเด็กๆก็นั่งเบะปากเอามือลูบหัวตัวเองป้อยๆทำอย่างกับมันเจ็บนักหนาเหมือนเลือดเนี่ยจะไหลคลั่งอยู่ในสมองซะจริงเชียว!

"พี่มือหนักอ่ะ! ผมเจ็บนะเนี้ย! อูยยยย!"

"พูดมากน่าแค่นี้มึงจะตายรึไง?"

"ถ้าผมตายใครจะรับผิดชอบเล่า!?"

"ตายซะตรงนี้เลยไปมึงอ่ะ"

"เอ้า! ถ้าผมตายใครจะเป็นเซ็ตเตอร์ให้พี่อ่ะ!?"

"อึ่ก!"

ทรวงอกซีกซ้ายที่มีก้อนเนื้อที่เต้นเป็นจังหวะอยู่ๆมันก็กระตุกวูบขึ้นมาเล่นเอาผมแทบตกใจเกือบร้องอุทาน แต่โชคดีที่ผมตั้งสติก่อนจะตวัดสายตามองไอ้แทมที่นั่งยิ้มกริ่มไม่รู้สึกรู้สาอะไร

ทั้งๆที่ว่าจะปล่อยวางไม่เก็บเอาเรื่องความลับหรือปริศนาของมันเอามาคิดแต่ก็อดไม่ได้ซะจนอยากจะหนีไปให้ไกล ไม่ว่าจะมองหน้ามันกี่ครั้งต่อกี่ครั้งความผิดหวังทั้งอดีตและที่ผ่านมาก็เหมือนมันจะก่อตัวขึ้นอีกครั้ง


รอยยิ้มมึงทำไมน่ากลัวแบบนี้แทม...

"ถะ..ถึงไม่มีมึงกูก็เล่นได้แหละ หยุดพูดเพ้อเจ้อได้แล้ว"

"เห้ยพี่ผมแค่พูดขำๆ ทำไมพี่ต้อง.."

"กูไม่ได้อะไรทั้งนั้นแหละ มึงอะพูดม๊ากมาก!"

"นี่ผมผิดหรอ O°O"

"ก็เออดิ นั่งกันอยู่สองคนมึงไม่ผิดแล้วใครจะผิด ไอ้นี่นิ!"

ผัวะ!

"แอ้ก! โดนอีกแล้ว!?"

ถึงจะแก้ไขสถานการณ์ได้เพียงแค่เบี่ยงเบนความสนใจไม่ให้อีกคนเกิดความสงสัยมากเกินไป ผมเลยรีบกลับเข้าโรงยิมไปซ้อมต่อพร้อมๆกับเพื่อนในทีมที่ซ้อมอยู่ก่อนหน้านี้แล้ว

ปุ้ง!!!

"โห! สวยเลยมึง"

"เออ ดีกว่าเมื่อวานเยอะป้ะ?"

"อืม ดีกว่าหลายๆวันที่ผ่านมาด้วย แล้วนี่เซ็ตเตอร์มึงจะยืนเกาะมึงอีกนานมั้ย?"

"-.-"...นั่นสิ

"พี่เอานํ้ามั้ย?"

"เออ"

"รอแป็ปนะเพ่!"

ตึกๆๆๆๆ

เมื่อแผ่นหลังของไอ้เด็กยักษ์หายลับตาออกไปแต่พอหันไปสบตากับไอ้เพื่อนตัวดีเข้าท่าทางมันก็ยิ้มแปลกๆจนน่าขนลุกแบบที่ทำให้ผมก็เบ้หน้าด้วยความตกใจที่มันทำท่าทางพิลึก

"อะไร?"

"แหม่ๆ!!! บริการถึงใจขนาดนี้ผลตอบแทนคืออะไรหรอเพื่อนกู?"

"ผลตอบแทนอะไรมึง ไอ้ไมล์มึงอย่าเพ้อเจ้อ"

"ดูยังไม่ออกอีกรึไง?"

"ไม่เข้าใจ อธิบายมา"

"ก็นะ...ถึงมึงจะมีผัว เอ๊ะ!...โนๆต้องใช้คำสุภาพ อะแฮ่ม!..ถึงมึงจะมีแฟนแล้วก็ตามนะไอ้เจ แต่รู้ไว้เสียเถอะถึงมึงจะมีแฟนก็ใช่ว่าไอ้เด็กนั่นจะยอมแพ้นะจ๊ะ!"

"0_0?"

เอ่อ...ขอใช้สมองทบทวนที่ไอ้ไมล์เล่าก่อนแล้วกัน อะไรคือผมมีแฟนแล้วเด็กที่ไหนจะไม่ยอมแพ้ เอ๊ะ...หรือผมมีแฟนแล้ว เอ่อ..แล้วอะไรต่ออ่ะ โอ๊ยยยย!.พอ! เลิกคิด เลิกวิเคราะห์ stop!!!

ถึงผมจะงงกับการอธิบายแบบวิปลาสของไอ้ไมล์แต่ก็ยอมรับเลยว่าคนฟังอย่างผมที่พอฟังอะไรแล้วก็จะจับใจความไม่ค่อยได้สักเท่าไหร่ ก็เลยได้แต่เกาท้ายทอยตัวเองแล้วมองหน้าไอ้ไมล์ตาปริบๆ

"เงียบเลยนะสัส! ไม่เข้าใจใช่มั้ยฮะ!?"

"ก็มึงพูดไว กูจับใจความได้แค่กูมีแฟนละ...แล้วใครเนี่ยแหละมั้งไม่ยอมแพ้ จำได้แค่นี้"

"ให้ตายเถอะไอ้กัปตันทีมโง่ๆ!"

"ก็มึงเล่าเรื่องไร้สาระกูเลยจับใจความไม่ได้"

"เอ้า! เออๆกูผิดเองแหละ!"

ตอนนี้ผมกับไอ้ไมล์ก็มีปากเสียงกันเล็กน้อยแต่เพื่อความสบายใจและความเข้าใจของผมด้วยมันเลยเล่าใหม่แบบช้าๆ พอมันเล่าในครั้งนี้ผมถึงได้ร้องอ้อขึ้นมาทันทีและอีกครั้งยังมีความสงสัยว่าไอ้เด็กที่จะไม่ยอมแพ้นี่มันคืออะไรกันแน่...

"ทีนี้เข้าใจรึยังฮะ!?"

"เออ! แล้วไอ้เด็กนั่นคือใคร เกี่ยวไรกูกับแฟนกูอ่ะ?"

"โอ๊ย! มาถึงตอนนี้มึงจะแก่ตายอยู่แล้วไอ้เจ มึงยังดูไม่ออกอีกหรือไง?"

"เอ้า ดูอะไรของมึงอ่ะ! จะเข้าใจมั้ยล่ะไอ้เชี่ย!"

"เออ! ก็ไอ้แทมมันชะ!..."

ปุ้ง!!!

"พี่เจระวัง!!!"

"เห้ย! ไอ้เจ!"

"เหี้ยยยย!!!"

พรึ่บ!


..........

.........

........

.......

......

.....

....

...

..

.


"อึ่ก! อื้ออออ!"

"เห้ยพี่ค่อยๆลุกนะ"

"เชี่ย นี่กู..โอ้ย! เจ็บสัส"

"ระวังดิพี่"

ตอนนี้สมองผมมันยังคงไม่สั่งการเท่าไหร่มันเลยอื้อไปหมดเหมือนกับภาพก่อนหน้านี้ถูกตัดไปซะอย่างนั้น ความชาเริ่มจากใบหน้าซีกซ้ายของผมที่ปวดหนึบเหมือนกับไปร้อยไหมกระชับหน้ามาเพราะมันตึงซะจนผมขยับแทบจะไม่ได้

"นี่กูโดนบอลอัดหน้าใช่มั้ยเนี้ย?"

"อืม แล้วมันเป็นไงบ้างพี่ตอนนี้?"

"ชาๆตึงๆแถมปวดเหี้ยๆเลย"

ผมใช้มือยกขึ้นมาลูบแก้มซ้ายที่ร้อนผ่าวและเจ็บในเวลาเดียวกัน สภาพแบบนี้ผมคงต้องรีบกลับไปเอานํ้าแข็งมาประคบหน้าแล้วนอนซะแล้ว ไม่รู้ว่ามันจะเขียวชํ้าดำม่วงมั้ยแต่ตอนนี้มันปวดและชาแทบทำเอาผมจะร้องไห้อยู่แล้ว

ยังดีที่มีไอ้แทมวิ่งไปหาซื้อนํ้าแข็งมาให้และเอามาใช้ประคบหน้าผม สงสัยจริงทำไมมีแต่ไอ้แทมมาวิ่งโร่แบบนี้ไอ้พวกเพื่อนผมมันไปมุดหัวอยู่ที่ไหน?

"โอ๊ย! เย็นเว้ย!"

"พี่ก็อยู่เฉยๆก่อน ผมจะค่อยๆเอานํ้าแข็งประคบให้"

"แล้วนี่เพื่อนกูล่ะ พวกแม่งหายไปไหนกันหมด?"

"พี่ช่วยดูเวลาหน่อย เพื่อนๆพี่ถูกโค้ชไล่กลับไปหมดแล้วให้ไปผักผ่อน ส่วนผมก็โดนโค้ชสั่งให้ดูพี่นี่ไงจนกว่าจะฟื้น"

"โห คราวก่อนให้กูนอนห้องพยาบาลคราวนี้ให้กูนอนตรงนี้เลยเน๊าะ"

"ทุกคนนึกว่าพี่จะสลบแค่แป็ปเดียว แต่พี่นี่สินอนยาวเลย"

นี่มันก็พึ่งจะห้าโมงแต่ทุกคนก็กลับบ้านกันไปซะหมดรวมไปถึงไอ้สามหน่อนั่นที่กล้าทิ้งผมเนี่ยนะ! เห้ย..เพื่อนมึงเป็นลมอยู่นี่! คอยดูเถอะขอกลับไปคอนโดก่อนจะถล่มข้อความด่าพวกมันรัวๆเลย

"โอ๊ย! ไอ้แทมมันเจ็บ!"

"ขอโทษด้วยพี่ผมจะเบามือกว่านี้"

นํ้าแข็งก่อนพอดีมือที่ถูกไอ้แทมหยิบมาถูๆไถๆตรงแก้มผมเพื่อแก้ขัดไปก่อนแล้วผมค่อยไปหายามาทาต่อ แต่แล้วความรู้สึกเพียงชั่ววูบก็หลั่งไหลเข้ามาจนทำให้ผมรู้สึกไปเองรึเปล่าว่าไอ้แทมมันโน้มหน้าเข้ามาใกล้ผมจนมันจะห่างไม่ถึงคืบอยู่แล้ว 

สายตาที่บ่งบอกถึงความใจจดใจจ่อกับการใช้นํ้าแข็งมาถูให้ผมมันสะท้อนออกมาชัดเจนจนตัวเองก็นิ่งค้างไปด้วยเช่นเดียวกัน สิ่งที่รับรู้ได้เพียงแค่ความรู้สึกแค่เสี้ยววิกับสายตาคมที่ดูแน่วแน่กับการเอาใจใส่และดูแลผมดีขนาดนี้

"พี่มันอาจจะแดงๆหน่อยนะ ทายาแล้วก็กินยาแก้ปวดไปด้วยพรุ่งนี้ก็คงหาย"

"อะ..อื้ม! เสร็จแล้วใช่มั้ย?"

"อืม เสร็จแล้ว"

"มึงห่างหน่อยสิ หน้ามึงใกล้ไปแล้วเนี้ย"

ผมพูดทำให้มันเชิงเป็นว่าติดตลกซึ่งทุกทีอีกคนก็จะตบมุกตามมาทำให้มันฮาเข้าไปหรือไม่ก็ยั่วกวนประสาทให้ผมโมโหเล่นๆ แต่ตอนนี่มัน'ไม่ใช่' สายตาที่จ้องมองผมอย่างสุขุมและยากที่จะเดาว่าอีกคนนั้นคิดอะไรหรือต้องสิ่งใดซึ่งผมเองก็ไม่สามารถรู้ได้

จนกระทั่งคำถามก็ถูกเอ่ยออกมา...

"ทำไม?"

"อะไรคือทำไม มึงพูดไรของมึงเนี่ย?"

"ทำไมถึงใกล้พี่ไม่ได้?"

"นี่..แล้วมึงจะใกล้กูแบบชิดติดเป็นปลาท่องโก๋เลยรึไงเล่า! เพ้อเจ้อ!"

ใบหน้าของอีกคนเริ่มขยับเข้ามาใกล้ขึ้นจนผมต้องค่อยๆเขยิบหนีทีละนิดๆจนสุดท้ายแล้วไอ้แทมมันก็เป็นคนคว้าจับต้นแขนผมเอาไว้แล้วมันก็ยังคงจ้องหน้าผมอยู่อย่างเดิม

"แทมกูเจ็บ"

"พี่มีความลับที่ยังไม่บอกผมอีกเรื่อง"

"ความลับอะไรอีกล่ะ กูไม่มีอะไรทั้งนั้น"

ผมว่ามันจะดูน่ากลัวมากขึ้นเรื่อยๆจนใจผมมันประหวั่นขวัญหนีไปเกือบหมดแล้วที่อีกคนโน้มใบหน้าเข้ามาตอนนี้เหมือนกับจะจูบผม ไม่เข้าใจว่าไอ้เด็กนี่มันจะเป็นคนที่ซับซ้อนยุ่งยากขนาดนี้

แค่กลัวมันยังไม่พอแต่นี่มันก็เย็นจนได้เวลาพี่ตรีมันจะมารับผมแล้ว ถ้าเกิดพี่มันเข้ามาตามหาผมเพราะไม่รับโทรศัพท์ที่ป่านี้พี่มันโทรตามแล้วคงงานงอกแน่ๆ

"แทมถอยออกไป มึงจะลํ้าเส้นเกินไปแล้วนะ"

"พี่ตอบคำถามผมข้อนึงได้มั้ย?"

"คำถาม คำถามอะไรก็ว่ามาสิ พี่กูเค้าคงมารอรับกูแล้วนะ"

จากสายตาที่ดูจะไม่พึงพอใจในตอนแรกแต่ตอนนี้สายตาคู่นี้ที่จ้องมองผมก็เริ่มอ่อนแรงลงและสั่นไหวเพียงเสี้ยววิ ก่อนที่ได้แทมมันจะยอมถอยห่างผมแล้วนั่งก้มหน้ากุมขมับเหมือนหมดแรงพร้อมทั้งถอนหายใจยาวออกมา

อารมณ์แทมมันดูขึ้นๆลงๆมากตอนนี้ มันไม่เห็นจะเหมือนช่วงบ่ายที่เรายังนั่งเล่นคุยเล่นกันอยู่เลย แต่นี่มันดูเครียดและเหมือนจะไม่กล้าพูดออกมาเลยด้วยซํ้า

"มึงจะถามอะไรล่ะ?"

"พี่เจ..."

"..."

"พี่ชายของพี่คนนั้นที่มารับน่ะ..."

"?"

"เค้าเป็นแฟนพี่จริงๆหรอ?"

มันอาจจะทำให้ตกใจนิดๆแต่ผมก็พยายามจะตั้งสติและควบคุมไม่ให้มันกระเจิงและเตลิดไปมากกว่านี้ ทำไม...ทำไมไอ้แทมรู้?

หรือไอ้สามหน่อมันจะบอกไอ้แทม?...

ตึก ตึก ตึก...

"คือมันเป็นเรื่องจริ..."


หมับ!


"!?/?"

"ถ้าใช่แล้วจะทำไม?"



'เชี่ย! ผัวมา!'

ติดตามตอนต่อไป


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}