Badberry

ขอบคุณที่กดเข้ามานะคะ

ชื่อตอน : Part 25 : มารับ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 19.7k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ม.ค. 2562 19:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Part 25 : มารับ
แบบอักษร

ศูนย์กีฬา :


“มึงสองคนเหนื่อยแล้วหรือวะ?”

รุ่นพี่ที่สนามบาสเดินเข้ามาถามภีมพลกับธาวินหลังจากที่ทั้งคู่เล่นจบเกมส์แล้วเดินออกมานั่งพักที่ริมสนามบาส ธาวินส่งขวดน้ำให้ภีมพลที่กำลังใช้ผ้าขนหนูซับเหงื่ออยู่

“นิดหน่อยนะพี่” ธาวินบอกรุ่นพี่ที่เดินตามมาพักที่ริมสนามด้วยกัน

“หมู่นี้พวกมึงสองคนไม่ค่อยมาที่นี่เลยนะ หรือว่าแอบไปเล่นที่อื่นวะ

“เปล่าพี่...มีที่ไหน ช่วงนี้พวกผมเริ่มฝึกงานแล้วไม่ค่อยมีเวลาเลย” ภีมพลบอกกับรุ่นพี่ที่สนามบาส

“ตั้งแต่พวกมึงไม่ค่อยมาสาวๆ หายไปเยอะเลยวะกูนี่เหงาเลย...เออ...จริงสิ...แล้วผู้ชายหล่อๆ ที่คอยตามมึงละไอ้ภีมช่วงนี้ไม่เห็นเลยนะ” อยู่ๆ รุ่นพี่ก็ถามถึงทศกัณฐ์ที่มาคอยตามเฝ้าภีมพล

คำถามของรุ่นพี่ทำน้ำในปากของภีมพลแทบพุ่งพรวดออกมา

“ใครวะไอภีม? ทำไมกูไม่รู้เรื่อง” ธาวินเสียงแข็งถามภีมพลที่มีท่าทีลุกลี้ลุกลนจนผิดสังเกต เขายังติดใจเรื่องนี้มาตั้งแต่คราวก่อนแต่ยังไม่มีโอกาสถาม

“เปล่า...ไม่มี มึงจะไปฟังพี่เต้มันทำไมวะ” ภีมพลรีบแก้ตัวพัลวัน ธาวินมองเพื่อนเหมือนไม่ค่อยอยากเชื่อ

“อ้าว...กู ทำผัวเมียทะเลาะกันซ่ะแล้ว! เคลียร์กันดีๆ นะมึง” รุ่นพี่ตบบ่าธาวินก่อนรีบปลีกตัวหลบไปเล่นบาสต่อ

“พี่เต้!” สองหนุ่มตะโกนต่อว่ารุ่นพี่ที่ชิ่งหนีไปเรียบร้อยแล้ว ทิ้งให้ทั้งสองคนมองหน้ากันอย่างอึดอัด

“เอ่อ...มึงจะกลับเลยมั้ย” ธาวินถามแก้เขินเมื่อโดนรุ่นพี่แซว

“เออ...มึงไปรอที่รถก่อนนะเดี๋ยวกูขอไปเข้าห้องน้ำแป๊บนึง”

ภีมพลแยกกับธาวิน ตอนนี้เขาไม่ได้นอนที่คอนโดของวิธานเพราะอยู่ไกลกับบริษัทที่ฝึกงานจึงกลับมานอนที่บ้านของตัวเองแทน

ภีมพลเปิดก็อกน้ำก้มหน้าหวานลงกวักน้ำล้างหน้าอย่างเบาๆ

“จะกลับแล้วหรอ?” เสียงทุ้มต่ำน่าฟังที่คุ้นเคยกระซิบอยู่ข้างใบหูนุ่มนิ่ม พร้อมกับร่างสูงใหญ่ที่ซ้อนอยู่ข้างหลังทำภีมพลสะดุ้งโหยง เขารีบพลิกตัวกลับมามองคนที่แอบตามเข้ามาอยู่ข้างหลัง ร่างบางเอนพิงกับท็อปอ่างล้างหน้าเพื่อเบียงตัวหลบร่างสูงใหญ่ที่ใช้สองแขนพิงกับท็อปอ่างล้างหน้าคร่อมตัวเขาไว้

“เหี้ยย!!” เขาอุทานออกมาด้วยความตกใจไม่คิดว่าจะมาเจอเขาที่นี่

“เปิดน้ำทิ้งไว้มันเปลืองนะ” ร่างสูงใหญ่เอื้อมมือไปปิดก๊อกน้ำที่ยังไหลค้างอยู่

“พี่ทศ! พี่มาได้ยังไง”

“พี่มารับภีม”

“มะ...ไม่ต้อง ผมกลับกับไอ้วินได้” ภีมพลรีบปฏิเสธทันทีเพราะธาวินคอยเขาอยู่

“ทำไมต้องกลับกับธาวิน เขาเป็นผัวนายหรอ” ทศกัณฐ์ได้ยินที่รุ่นพี่แซวภีมพลที่สนามบาส

“พี่ทศพูดบ้าอะไร?! คนอย่างผมนี่นะจะเป็นเมียไอ้วิน พี่ไม่คิดว่าผมจะเป็นผัวมันบ้างหรือไง” นี่ท่าทางกูเหมือนรับมากหรือไงวะ ตั้งแต่คราวก่อนพวกไอ้แมนมันก็ว่าเขาเป็นเมียทศกัณฐ์ไปครั้งหนึ่งแล้ว ภีมพลพึมพำเบาๆ

“ใช่!...อย่างนายเป็นผัวใครไม่ได้หรอก” เขากอดร่างบางมาหลายครั้ง ปฏิริยาตอบรับแบบนั้นรุกใครไม่ได้แน่นอน ยิ่งสีหน้าที่ยั่วยวนให้ถูกกระทำนั่นอีกแค่นึกถึงก็ปลุกปั่นอารมณ์เขาขึ้นมาทุกที

“พี่ทศ...มึง!” มือเล็กๆ ผลักไหล่ทศกัณฐ์ให้พ้นตัว

“ถอยไป! ผมจะกลับผัวรออยู่” ภีมพลพูดประชดคนตัวสูงใหญ่ที่ขวางเขาอยู่

“ไม่ได้ ภีมต้องกลับกับพี่” ทศกัณฐ์จับแขนภีมพลไว้

“ทำไมผมต้องกลับกับพี่ด้วย” ร่างบางพยายามดึงแขนตัวเองให้หลุดจากมือใหญ่ทั้งที่รู้ว่ามันไร้ประโยชน์

“พี่หิวข้าว”

“ห๊า!...แค่นี้นะ...ถ้าพี่หิวพี่ก็ไปหาอะไรกินซิ เงินก็มี”

“มีร้านอร่อย อยากพานายไปด้วย”

พอได้ยินคำว่าอร่อยร่างบางถึงกับชะงักไป รสชาติอาหารคราวก่อนเขายังติดใจไม่หายเลย แค่นึกถึงท้องก็ร้องขึ้นมาทันที ร้านที่ทศกัณฐ์เลือกต้องไม่ทำให้เขาผิดหวังแน่ๆ

“ไปเป็นเพื่อนพี่หน่อยนะ” เขาพูดเชิงขอร้องร่างบางที่ทำท่าทีลังเลจนหนได้ชัด

“ถ้าขอร้องกันขนาดนี้ผมไปเป็นเพื่อนก็ได้” ผมไม่ได้ตะกละนะครับ อย่าคิดว่าแค่เอาของกินมาล่อแล้วผมจะตามไปง่าย ๆ ครั้งนี้ที่ผมยอมไปด้วยเพราะตั้งใจจะตอบแทนที่เขารับผมไว้ฝึกงานต่างหากละ ภีมพลบอกกับตัวเอง

“เดี๋ยวผมไปบอกไอ้วินก่อนนะ พี่ทศไปรอผมที่รถก่อนเลย” ภีมพลฉวยโอกาสออกคำสั่งกับทศกัณฐ์อย่างพอใจ นานๆ จะมีโอกาสอยู่เหนือเขาสักที

“ครับๆ” คนตัวสูงรับคำสั่งแอบยกยิ้มที่มุมปากกับท่าทางน่ารักๆ ของภีมพล

..........

“ขึ้นมาสิไอ้ภีม ยืนทำอะไรวะ?” ธาวินเรียกภีมพลที่ยืนลังเลอยู่ข้างรถคันหรูของเขา

“มึงเป็นอะไรวะไอ้ภีม หรือจะรอให้กูไปอุ้มมาขึ้นรถ..หา” เขาเรียกซ้ำอีกครั้งเมื่อเห็นเพื่อนยังไม่ยอมขยับตัว

“สัส! อุ้มพ่องสิ กูจะมาบอกให้มึงกลับไปก่อนโว้ย” ภีมพลยิ่งโมโหที่ตัวเองโดนว่าเป็นเมียคนนั้นคนนี้อยู่ ทั้งที่เขามั่นใจว่าตัวเองเป็นชายแท้ๆ

“ทำไมวะ! กูว่าจะชวนมึงไปกินข้าวก่อนเข้าบ้านด้วย” ธาวินทำหน้าเซ็งๆ

“โทษทีวะ พอดีกูต้องแวะซื้อของให้แม่” ร่างบางยิ้มแหยๆ โกหกเพื่อน

“ไม่เป็นไร...งั้นเดี๋ยวกูไปเป็นเพื่อนมึงเอง” ธาวินดันอาสาขึ้นมาทำภีมพลถึงกับเลิ่กลั่กหาเรื่องมาปฏิเสธเพื่อนรัก

“มะ..ไม่ต้อง...มึงกลับไปก่อนเลยพรุ่งนี้ต้องรีบตื่นเช้าไปทำงานไม่ใช่หรือไง” เพราะวันปฐมนิเทศพวกเขาได้ไปสายเลยเป็นที่จับตามองของคนอื่นๆ

“มึงไม่ต้องห่วงกู ห่วงตัวเองเถอะ” ธาวินรู้ว่าเพื่อนของเขามีนิสัยตื่นสายเป็นประจำและวันปฐมนิเทศนักศึกษาฝึกงานภีมพลก็ไม่ได้เข้าร่วม

Pi Pi Pi.....

เสียงมือถือของธาวินดังขึ้นขัดจังหวะการสนทนาของทั้งคู่พอดี ธาวินรีบรับสายอย่างรวดเร็วจนภีมพลรู้สึกผิดสังเกต ธาวินคุยไม่นานก็วางกดวางสายด้วยสีหน้าตื่นเต้น

“มีอะไรวะไอ้วิน” ภีมพลถามด้วยความเป็นห่วงเมื่อเห็นสีหน้าเพื่อนรัก

“แม่กูโทรมาว่ะ....บอกว่าตอนนี้รออยู่ที่บ้าน” พ่อแม่ของธาวินเป็นนักธุกิจมีชื่อ ทั้งคู่ใช้ชีวิตอยู่ต่างประเทศเป็นส่วนใหญ่นานๆ ถึงจะกลับมาเยี่ยมธาวินที่เมืองไทยสักครั้งหนึ่ง

“เฮ้ย! งั้นมึงก็ต้องรีบกลับนะสิ” ภีมพลรู้สึกโล่งอกที่ไม่ต้องหาคำมาโกหกเพื่อน

“เออ...กูคงไปกับมึงไม่ได้แล้ววะ” ธาวินแสดงท่าทางผิดหวังจนภีมพลรู้สึกผิดที่ต้องโกหกเพื่อนเพื่อไปกับทศกัณฐ์

“เฮ้ย...ไม่เป็นไร นานๆ คุณลุงคุณป้าจะกลับมาซักที..มึงรีบไปเถอะไม่ต้องห่วงกู ขับรถดีๆ นะมึง” ภีมพลโบกมือส่งเพื่อน

“อืม! มึงก็กลับดีๆ ละกันถึงบ้านไลน์บอกกูด้วย”

“เออ”

ภีมพลพยักหน้าตอบรับเพื่อนที่รีบขับรถออกไปอย่างรวดเร็ว



::::::::::

ความคิดเห็น