น้ำมิ้ม

ในเมื่อความรักที่เขาเพียรรักษา ไม่มีค่าสำหรับใครเลย คงจะไม่แปลกอะไรถ้าวันนี้เขาจะเลือก "เงิน" ดูบ้าง ..นับจากนี้พัทธ์บอกตัวเอง เขาจะเป็นฝ่ายตีราคาดูบ้างว่าความรักมันควรจะตีเป็นเงินเท่าไร

ก็แค่คนที่เพิ่งเข้ามา (2)

ชื่อตอน : ก็แค่คนที่เพิ่งเข้ามา (2)

คำค้น : บ่วงพัทธ์ , จำเลยรัก , ตบจูบ , พัทธ์ , หนึ่งนาถ

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 38

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ม.ค. 2562 18:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ก็แค่คนที่เพิ่งเข้ามา (2)
แบบอักษร

“ลุงชุ่มคะ ลุงพอจะมียาแก้ปวดไหมคะ” ร่างเพรียวที่เพิ่งเสร็จงานช่วงเช้าและรีบกลับกระท่อมมาอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อรอพัทธ์ รีบชะโงกหน้าออกมาทันทีที่ได้ยินเสียงรถจักรยานยนต์ขี่มาจอดที่หน้าบันไดบ้าน ก่อนที่หญิงสาวจะก้าวยาวๆลงบันไดมานั่งแปะลงที่พื้นเอาดื้อๆราวกับคนหมดเรี่ยวหมดแรง ในขณะที่ชายชรากำลังหอบหิ้วปิ่นโตมื้อกลางวันมาเตรียมให้หญิงสาวและผู้เป็นนาย

“ตอนนี้ไม่มีติดตัวมาเลยครับคุณหนึ่ง  คุณหนึ่งยังพอทนไหวไหมครับ ถ้ายังไหวเดี๋ยวลุงจะขี่รถไปหน้าไร่ไปเอายามาให้ ระหว่างนี้คุณหนึ่งทานข้าวรองท้องไปก่อนก็ได้ครับ เดี๋ยวลุงกลับมาจะได้กินยาพอดี”

“ไม่เอาหรอกค่ะลุง ขืนหนึ่งกินก่อนเดี๋ยวเกิดคุณพัทธ์กลับมาเห็นเข้าก็มาว้ากหนึ่งกันพอดี ...อ้าวนั่นไง พูดถึงก็มาเลย ตายยากจริงๆ”

หนึ่งนาถว่าพลางค้อนลมค้อนแล้งฝากไปกับดินฟ้าอากาศ ชายชราจึงส่งปิ่นโตให้หญิงสาวที่รับมาแล้วก็รีบฝืนสังขารเดินขึ้นไปจัดโต๊ะอาหารบนกระท่อมให้เรียบร้อย ลุงชุ่มจึงรีบแยกไปรับหน้าเจ้านายที่เพิ่งขับรถจี๊ปคู่ใจมาจอดตรงหน้ากระท่อมพอดี

“คุณพัทธ์มีอะไรให้ผมช่วยยกหรือเปล่าครับ” นายชุ่มรีบเอ่ยถามเจ้านายที่พอลงจากรถได้ก็เดินอ้อมไปยังท้ายรถที่บรรจุลังข้าวของมาจนเต็ม

“ดีเลยลุง...งั้นลุงช่วยเอาอันนี้ไปจัดการให้ผมดีกว่า” เจ้าของใบหน้าคร้ามเข้มเอ่ยพลางเดินอ้อมไปคว้ากล่องพลาสติกใบย่อมที่เบาะข้างคนขับยื่นให้ชายชราที่รับมาเปิดดูอย่างงุนงง

“ครีมกันแดด แป้ง น้ำหอม ยาแก้ปวด ยาลดไข้ ยานวด ยาหม่อง พลาสเตอร์บรรเทาอาการปวด แล้วก็ชุดยาสามัญประจำบ้าน ทำไมมันเยอะขนาดนี้ละครับคุณพัทธ์”

“ฉันซื้อมาเผื่อๆไว้ ถ้าลุงว่ามันเยอะ ลุงก็เอาไปแจกๆให้หนึ่งนาถไว้ใช้บ้างก็ได้” เสียงห้าวที่เคยพูดทุกอย่างเสียงดังฟังชัดถ้อยชัดคำมาตลอดจู่ๆก็เอ่ยตะกุกตะกักแถมยังแกล้งเมินไม่สบตาชายชราที่เงยหน้ามองเจ้านายตัวเองพลางยิ้มกว้างขวาง

“พอดีเลยครับ เมื่อกี้คุณหนึ่งเธอเพิ่งจะขอให้ลุงไปเอายาแก้ปวดที่หน้าไร่ให้เธอหน่อย ได้ยามาหลายขนานแบบนี้ เธอคงจะหายเร็วแน่ๆ”

“ถ้ารู้ตัวว่าป่วยก็น่าจะบอกกันบ้าง  ฝืนสังขารไม่เข้าเรื่อง” คิ้วเข้มขมวดขึ้นทันทีในขณะที่สายตาคมตวัดมองไปยังกระท่อมอย่างหงุดหงิด หากนายชุ่มที่เป็นคนกลางได้แต่เอ่ยขึ้นอย่างพยายามรอมชอม

“คุณหนึ่งเธอก็แค่ไม่อยากทำให้คุณต้องมาตำหนิเธอได้ครับ ลุงว่าเธอมุ่งมั่นที่จะทำงานเพื่อใช้หนี้คุณมากเลยนะครับคุณพัทธ์ ทั้งๆที่เธอก็รู้อยู่แก่ใจว่างานที่คุณสั่งให้เธอทำมันเกินกว่ากำลังของเด็กผู้หญิงอย่างเธอ แต่เธอก็อดทนทำเพื่อใช้หนี้คุณ ...”

เสียงถอนหายใจเบาๆจากเจ้าของใบหน้าเข้มที่แม้จะยังบึ้งตึง หากสายตาคมปลาบที่หันมามองคนเก่าคนแก่นั้นเต็มไปด้วยความสับสนที่เจ้าตัวยังไม่สามารถหาทางออกให้กับตัวเองได้

“อย่าหาว่าลุงล่วงเกินเจ้านายเลยนะครับ แต่ลุงก็อยากจะขอเตือนอะไรคุณพัทธ์สักอย่าง ถ้าคุณพัทธ์ยังเก็บเรื่องในอดีตมาทำร้ายคนที่ไม่รู้เรื่อง ถึงเขาจะเป็นแม่ลูกกัน แต่ก็อย่าลืมว่าเขาเป็นคนละคน ไหนๆเรื่องมันก็ผ่านมานานแล้ว ลุงว่าถ้าคุณพัทธ์ปล่อยวางทุกอย่างแล้วเริ่มต้นใหม่ตอนนี้ก็ยังไม่สาย ไม่อย่างนั้นคุณพัทธ์อาจจะเสียใจและเสียโอกาสที่จะได้เจอคนดีๆไป เพราะมัวแต่จมกับอดีตที่แย่ๆที่ดีแต่ทำร้ายคุณพัทธ์เองไปทุกวันๆนะครับ”

“ผมว่าเราเลิกพูดเรื่องนี้กันดีกว่าครับลุง ... ลุงช่วยไปตามหนึ่งนาถให้ผมเลยดีกว่า เดี๋ยวผมจะไปโรงพยาบาลแล้ว”

พัทธ์ตัดบทเสียงเรียบจนชายชราที่คอยแนะนำอย่างเป็นห่วงจนใจที่จะหว่านล้อมต่อ แต่อย่างน้อยการที่พัทธ์นิ่งฟังที่เขาพูดในวันนี้ก็ถือว่าเป็นนิมิตหมายที่ดี ส่วนที่เหลือจากนี้ก็คงต้องสุดแล้วแต่ว่าพัทธ์จะเลิกยึดติดกับความเจ็บปวดในอดีตและพร้อมจะให้โอกาสตัวเองได้เริ่มต้นใหม่เสียทีหรือยัง?

...............................


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น