ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

chapter 25 ลักพาตัวเสี่ยงตาย

ชื่อตอน : chapter 25 ลักพาตัวเสี่ยงตาย

คำค้น : เพลิงรักอสุรา ละอองอาย NC Nc nc มาเฟีย นักศึกษา โคแก่กินหญ้าอ่อน โหด ดุ

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 6k

ความคิดเห็น : 36

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ม.ค. 2562 07:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
chapter 25 ลักพาตัวเสี่ยงตาย
แบบอักษร

สิ่งแรกที่เตโชเลือกจะทำคือเปิดแท็ปเล็ต ดูการเคลื่อนไหวภายในห้องของผู้จัดการร้าน ที่เขาแอบเข้าไปติดกล้องไว้นานแล้ว


คอนโดแคบๆนั้นมีห้องโถงเชื่อมกับครัวและระเบียงด้านนอก ส่วนห้องน้ำอยู่ติดประตูทางเข้า ห้องนอนนั้นแยกตัวต่างหากอยู่ด้านในสุด


ที่ห้องโถงมีผู้จัดการร้านกำลังยืนทำอะไรสักอย่างอยู่ ทว่าเตโชไม่ได้สนใจ เพราะภาพของผู้หญิงคนหนึ่งที่อยู่ในห้องนอนทำให้เขาต้องขมวดคิ้วมุ้น


หล่อนกำลังนั่งลงกับพื้น มือก็คลำหาบางอย่างใต้เตียงก่อนจะหยิบกล่องบางอย่างออกมา เป็นกล่องที่เตโชจำได้แม่นยำว่ามันเป็นของใคร เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมา เขาเห็นเจ้าของหยิบมันออกมาดูอยู่ทุกคืน


การกระทำเหมือนขโมยของผู้หญิงคนนั้นทำให้เขากระตุกยิ้ม หล่อนกวาดเงินในกล่องออกไปจนเกลี้ยง ไม่เหลือเศษเงินสักบาทให้เจ้าของได้ดูต่างหน้า ก่อนจะยัดใส่กระเป๋าเสื้อหน้าตาเฉยและเดินออกไปจากห้องเหมือนไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น


“นายครับ ตำรวจอยากจะขอเทปกล้องฝั่งวีไอพี” อิฐเดินเข้ามารายงานนายที่กำลังนั่งทิ้งตัวอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่น


ใบหน้าคมสันนั้นกำลังยกยิ้มน้อยๆ เหมือนกำลังพอใจ ‘บางอย่าง’ ในแท็ปเล็ต อิฐจึงอนุมานว่าอาจจะเป็นเพราะคนที่นายแอบดูกำลังแก้ผ้าอยู่กระมั้ง นายของเขาจึงได้ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ขนาดนี้


หากเป็นเมื่อก่อนเขาไม่มีทางคิดอกุศลเช่นนี้กับเจ้านายแน่ๆ เพราะทุกคนต่างรู้กันดีว่านายที่พวกเขารับใช้มีนิสัยเช่นไร 


ตั้งแต่ที่เขาเข้ามาทำงาน ไม่เคยเห็นนายจะแสดงอารมณ์สนใจในตัวผู้หญิงคนไหนเป็นพิเศษ อีกทั้งหากมีผู้หญิงคนไหนเข้ามาวุ่นวายรบกวนความเป็นส่วนตัว นายไม่ลังเลสักนิดที่จะ ‘สั่งสอน’ เสียจนพวกเธอไม่กล้าที่จะเสนอหน้ามาให้เห็นอีกเป็นครั้งที่สอง


แต่พอมาเจอกับเด็กสาวอายุห่างกันเกือบรอบคนนี้ เจ้านายของเขากลับทำตัวราวโรคจิตถ้ำมองเข้าไปทุกที เจ้าแท็ปเล็ตอันนั้นไม่เคยห่างตัว ล่าสุดถึงขั้นพาผู้หญิงคนนั้นกลับมาถึงที่พัก แบบนี้มันไม่ใช่เรื่องธรรมดาทั่วไปแล้ว


“ได้คืบจะเอาศอก บอกไปว่าฉันไม่ให้” เตโชพูดด้วยน้ำเสียงเจือปนความโมโหหน่อยๆ ทว่าบนใบหน้าก็ยังคงประดับไปด้วยรอยยิ้ม ราวกลับว่าในหน้าจอนั้นมันมีอะไรน่ายินดีมากจริงๆ


“ครับนาย” อิฐเบื่อจะคาดเดา ตัวเขาไม่ใช่คนถนัดเรื่องการใช้กระบวนการคิดมากมายนัก หากใช้ให้ไปฆ่าคนก็ค่อยว่าไปอย่าง


ก่อนที่อิฐหันตัวเดินออกจากห้องไป เสียงของนายก็เรียกให้เขาหยุดและหันไปรับคำสั่ง


“ไปจับเด็กมาให้หน่อยสิ เดินอยู่ข้างถนนคงเหงาน่าดู” นายหนุ่มบอกก่อนจะวางแท็ปเล็ตเครื่องนั้นลง


ร่างสูงใหญ่พยุงตัวลุกขึ้นยืน บิดซ้ายบิดขวาตั้งท่าจะออกไปรับอากาศในสวน ทว่าพอเห็นสีหน้างุนงงของลูกน้องก็ให้รำคาญใจยิ่งนัก


“ไปเอาตัวยัยเด็กคนนั้นมา ถ้าพามาไม่ได้ก็ไม่ต้องกลับ!” นายหนุ่มตะคอกเสียงดัง อิฐที่ยื่นงงอยู่ถึงกลับตกสะดุ้งขวัญกระเจิง เขารีบรับคำนายและเดินออกจากห้องไปทันที


ในใจก็ร่ำร้องอย่างไม่เข้าใจฟ้าดิน ต่อไปนี้เขาจะไม่เข้าไปรายงานอะไรนายอีกแล้ว ใครมันจะไปตามอารมณ์และคำพูดกำกวมของนายได้ตลอดเหมือนอย่างเจ้าอรรถกันละ ไอ้นั่นก็อีกคน ไม่ยอมรับหน้าที่รายงานกับนายสักครั้ง จะมีก็แต่เขาคนเดียวนี่แหละที่เป็นหนังหน้าไฟชั้นดี รองรับอารมณ์นายอยู่ร่ำไป


“นายว่าไง” อรรถยื่นดูดอมยิ้มอยู่ใต้ต้นไม้ อิฐยิ่งได้เห็นความสบายของคนผู้นี้แล้วก็อยากจะกระโจนใส่แล้วแลกหมัดกับมันสักตั้ง ทว่าดันมีงานที่ต้องไปจัดการให้เรียบร้อยเสียก่อนจึงได้สงบใจลง


“ให้ไปจับเด็ก เตรียมรถตู้เลย ยาสลบรอบที่แล้วยังเหลืออยู่ไหม?” อิฐบอกพลางถามเหมือนอย่างจะไปก่ออาชญากรรม


“เหลือแต่ขนานแรง ใช้กับผู้ชายตัวใหญ่ยังหลับไปสามวัน” อรรถอธิบายอย่างไม่ใส่ใจ ปากก็ยังอมอมยิ้มเอาไว้


“ดี เอาอันนั้นแหละ รีบไปรีบกลับ ไปเอารถมาเลย” อิฐสั่งพร้อมหักข้อนิ้วมืออย่างหมั่นเขี้ยว


อรรถเองเริ่มรู้สึกแปลกๆ ทว่าก็พยักหน้ารับและเดินเข้าไปในโรงจอดรถเพื่อเอารถตู้คันใหญ่ออกมาใช้


“แล้วนายอยากได้เด็กคนไหน ไปเจอใครที่น่าสนใจอีกแล้วเหรอ?” อรรถถามขณะที่พวกเขากำลังนั่งอยู่ในรถตู้ เตรียมจะออกไปจับตัวเด็กที่อิฐกล่าว


“เปล่า ช่างนี้นายเอาแต่สนใจเด็กคนนั้น จะมีสายตาไปมองความสามารถของใครได้อีก” อิฐพูดปรงๆ


โดยปกตินายของเขามักจะมีสายตาทิพย์ เรื่องการสอดส่องความสามารถของเด็กๆรุ่นใหม่ หากเห็นใครน่าสนใจก็จะไปจับตัวเอามาชุบเลี้ยงเป็นพวก แต่ก่อนจะจับตัวมาได้ นายจะตัดหนทางรอดอื่นๆไม่ให้เป้าหมายกล้าปฏิเสธหนทางที่หยิบยื่นให้ 


แต่หลังจากที่ถูกจับไปยังโกดังร้างกลางป่าคราวนั้น ก็ดูเหมือนว่านายจะไม่ค่อยสนใจมองหาสิ่งอื่นๆรอบตัวอีกเลย


“เด็กคนนั้น?” อรรถถามย้ำด้วยความฉงน


“เจอแล้ว จอด!” เสียงของอิฐร้องขึ้น ทำให้อรรถต้องเหยียบเบรคกะทันหัน


ร่างของอิฐกระโดดลงไปจากรถพร้อมผ้าเช็ดหน้าซับยาสลบฤทธิ์แรง อรรถมองตามร่างเพื่อนที่กระโจนเข้าหาร่างแบบบางที่เดินอยู่บนทางเท้าอย่างเอื่อยเชื่อย ทันทีที่ได้เห็นว่าคนผู้นั้นเป็นใคร ใจของอรรถก็หล่นวูบไปที่ตาตุ่ม


“อิฐอย่า!!!” อรรถตะโกนเสียงดังหมายจะหยุดยั้งการกระทำของเพื่อน ทว่าความปราดเปรียวของอิฐนั้นมีมากโข เขาถึงตัวของเด็กสาวแทบจะในทันทีก่อนจะโปะผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นเข้าที่จมูกของหล่อนอย่างไม่พลาดเป้า


มือที่กำพวงมาลัยของอรรถสั่นระริก ใจนึกภาวนาบทคาถาอานุภาพสูง เขาไม่กล้าหันไปมองร่างไร้สติที่ถูกอิฐพาขึ้นมาไว้ด้านหลังรถด้วยซ้ำ


“รีบไป” อิฐที่ยังไม่รับรู้ชะตากรรมเร่งเร้าเพื่อนเสียงดัง


อรรถที่จิตตะเลิดจึงออกรถตามคำสั่งเพื่อนทันที หัวจิตหัวใจรู้สึกไม่ดีเอาอย่างมาก


“นายบอกว่าอะไร?” เมื่อรถออกมาไกลจากจุดเกิดเหตุ อรรถจึงเอ่ยปากถาม เหงื่อเม็ดโตกำลังไหลซึมโทรมกายชายหนุ่ม แม้ว่าแอร์จะถูกเร่งเอาไว้เบอร์แรงสุดแล้วก็ตาม


“ก็บอกให้ไปเอาตัวยัยเด็กคนนั้นมา ถ้าพามาไม่ได้ก็ไม่ต้องกลับ” อิฐถ่ายทอดคำสั่งนายให้เพื่อนฟัง ไม่ขาดตกบกพร่องสักประโยค


อรรถที่ได้ยินอย่างนั้นก็ยิ่งหมดหวังลงไปทุกที เขาทุบพวงมาลัยอย่างเดือดดาล นึกโกรธตัวเองที่ไม่ถามไถ่ให้ดีก่อน ปล่อยให้คนสมองฟ่ออย่างอิฐจัดการเรื่องใหญ่เช่นนี้มีแต่จะพากันไปซวย


“เป็นอะไรของแก?” อิฐยังคงไม่รู้ถึงภัยร้ายที่กำลังจ่ออยู่บนหัวพวกเขาทั้งสองคน


“ไอบ้า แกดูไม่ออกเลยรึไงว่าเด็กคนนี้สำคัญกับนายขนาดไหน แล้วนี่เราเล่นเอายาสลบไปโปะขนาดนั้น กลับไปยังจะมีลมหายใจได้อยู่อีกเหรอ!” อรรถนึกโมโหเพื่อนอย่างสุดขีด อยากจะผ่าสมองของอีกฝ่ายออกมาดูให้รู้แล้วรู้รอด จะได้รู้ว่าข้างในนั้นยังมีอะไรอยู่อีกไหม หรือว่าถูกแทนที่ด้วยขี้เลื่อยไปหมดแล้ว


อิฐที่เพิ่งตระหนักได้ค่อยๆหันกลับไปมองร่างแบบบางที่กำลังนอนสลบไสลไม่ได้สติอยู่ที่เบาะด้านหลังของมาลิณีแล้วก็รู้สึกโหวงเหวงในใจ


เมื่อครู่เพราะเขามือหนักมากไปหน่อย ตอนเทยาสลบใส่พื้นผ้านั้นก็ไม่ได้ยั้งมือสักนิด หยอดแล้วหยอดอีกเสียจนผ้าชุ่มไปทั้งผืน อีกสามวันก็ไม่รู้ว่าเธอจะฝืนขึ้นมาหรือเปล่า


แล้วตอนกลับไป พวกเขาจะยังมีชีวิตรอดอยู่ไหมเนี้ย...                                                                                                                                                                                                                                                             

******************************************************************************************************************************************************************************


เฮียเตก็ได้น้องอย่างที่ต้องการ ส่วนลูกน้องสองคนของเฮียนั้น คาดว่าเส้นชะตาเริ่มจะบางเบา ไม่ตายก็อาจจะต้องส่วนเสียอวัยวะเป็นแน่ ฝากรีดเผากระดาษเงินกระดาษทองให้พวกเค้าด้วยนะคับ


ตอนหน้ามาดูกันว่าเฮียจะเป็นยังไง ฮุฮุ


อย่าลืมเม้นต์กำลังใจกันน่าาา จุฟฟ


***************************************************************************************************************************************

ความคิดเห็น