my angel

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

EP.33 แค่ได้รักเธอ

ชื่อตอน : EP.33 แค่ได้รักเธอ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.4k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 16 มิ.ย. 2558 21:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.33 แค่ได้รักเธอ
แบบอักษร

         

 

 

 

 

          หลังจากวันแรกที่ดรีฟเข้ามาอยู่ในบ้านของการันต์นี่ก็ผ่านไปเกือบสองเดือนแล้ว และเป็นสองเดือนที่ดรีฟไม่มีโอกาสได้เจอต่อต้านเลยดรีฟทำได้แค่เพียงไปแอบมองต่อต้านอยู่ตรงระเบียงห้องถ้าวันไหนโชคดีต่อต้านก็จะเดินออกมาที่ระเบียง ในทุกเช้าประตูห้องของดรีฟจะถูกกายมาจับจอง ด้วยเหตุผลเดิม ๆ เหมือนทุกวันคือคุณการันต์ให้ไปส่งของซึ่งดรีฟไม่เคยรู้เลยว่าของที่การันต์ให้เอาไปส่งให้กับลูกค้าคืออะไร กว่าดรีฟจะกลับมาถึงบ้านก็เกือบ 7 โมง หน้าที่ประจำอีกอย่างหนึ่งของดรีฟในตอนนี้คือทำอาหารให้ต่อต้านทานทุกมื้อ เพราะหลังจากอาหารมื้อแรกที่ดรีฟทำให้ต่อต้านกินสร้างความประหลาดใจให้กับป้าบัวเป็นอย่างมากเพราะทุกอย่างที่ดรีฟทำให้ต่อต้านต่อต้านกินหมดทุกครั้ง ไม่ว่าจะเป็นอาหารที่กลิ่นหอมแค่ไหน ต่อต้านก็กินได้เหมือนกับไม่เคยมีอาการแพ้ท้องแต่อย่างใด หน้าที่ทำอาหารให้ต่อต้านจึงตกไปเป็นของดรีฟโดยปริยาย

 

 

          "ทำอะไรอยู่" หมอก้างเดินเข้ามาถามดรีฟที่นั่งอยู่ตรงม้านั่งหน้าบ้านพักคนงาน

 

 

          "มาทำไม" ดรีฟถามหมอก้าง

 

 

          "อุตสาห์จะเอาข่าวดีมาบอก พูดกับผู้มีพระคุณอย่างนี้เสียมารยาทไปหน่อยมั้ง" หมอก้างพูดกับดรีฟและหย่อนตัวลงนั่งข้าง ๆ ดรีฟ

 

 

          "มีอะไรก็พูดมา" หลังจากทำงานที่บ้านของการันต์ได้เกือบสองเดือนทำให้ดรีฟค้นพบความจริงอีกข้อหนึ่งก็คือ การันต์เป็นพ่อแท้ ๆ ของต่อต้าน และหมอก้างก็เป็นพี่ชายของต่อต้านเช่นเดียวกัน ข้อมูลที่ช้อนทองเคยสืบมาให้ดรีฟนั้นมีแต่ที่อยู่ ที่ทำงาน เบอร์โทรศัพท์และประวัติส่วนตัวอีกเล็กน้อย แต่กลับไม่มีประวัติของครอบครัวเลย

 

 

          "อ่ะ สงสารหรอกนะถึงได้เอามาให้" หมอก้างพูดก่อนที่จะโยนซองเอกสารสีน้ำตาลให้ดรีฟ

 

 

          "อะไร" ดรีฟถามหมอก้างแต่ก็ยังไม่ได้หยิบขึ้นมาดูแต่อย่างใด

 

 

          "อยากรู้ก็แกะดูสิ" หมอก้างพูด

 

 

          "นี่มัน ดรีฟเอื้อมมือไปหยิบซองที่วางอยู่บนโต๊ะและแกะออกดู" มันเป็นรูปถ่ายที่เหมือนมีมนต์สะกดที่ทำให้ดรีฟไม่อาจละสายตาไปจากรูปใบนี้ได้

 

 

          "ลูกมึงไง เป็นไงดีใจรึเปล่า" หมอก้างถามเมื่อเห็นอาการของดรีฟ

 

 

          "ทำไมถึงเอามาให้กู" ดรีฟถามหมอก้างถึงแม้ว่าจะดูไม่ค่อยออกแต่ดรีฟก็รู้ว่าเด็กที่อยู่ในรูปใบนี้คือลูกของเขา

 

 

          "เพราะกูได้เห็นแล้วว่ามึงสามารถดูแลน้องกูได้ กูถึงอยากจะช่วย กูไม่เคยนึกว่ามึงจะเปลี่ยนไปได้มากขนาดนี้" หมอก้างบอกดรีฟเพราะตลอดระยะเวลาสองเดือนที่ผ่านมาหมอก้างได้เห็นแล้วว่าดรีฟใส่ใจ และพยายามที่จะดูแลน้องเขามากแค่ไหน ถึงแม้ว่าจะไม่ได้เจอกัน แต่ความเสมอต้นเสมอปลายที่ดรีฟมีให้กับต่อต้านนั้นทำให้หมอก้างยอมใจอ่อนในที่สุด

 

 

          "แฝดสาม ทีแรกกูก็นึกไว้อยู่แล้วว่าต้องได้หลานเป็นแฝด เพราะท้องน้องกูมันใหญ่ผิดปกติ แต่ก็ไม่คิดว่าจะเป็นแฝดสาม พึ่งรู้ตอนพาไปอัลตราซาว์ดที่โรงพยาบาลเนี่ยแหละ" หมอก้างบอกพร้อมกับรอยยิ้ม

 

 

          "ไม่เคยคิดเลยนะว่าชีวิตของคนอย่างกูจะได้รู้จักคำว่าพ่อ" ดรีฟพูดขึ้นและรู้สึกมีความสุขทุกครั้งที่ได้ทำทุกอย่างให้ต่อต้าน

 

 

          "ความพยายามของมึงไม่สูญเปล่าหรอก อีกไม่นานหรอกดรีฟ" หมอก้างพูดให้กำลังใจเพื่อนของตนและยอมรับได้อย่างเต็มหัวใจแล้วว่าผู้ชายที่ชื่อ ดรีฟ ดีพอ

 

 

          "2 เดือนแล้วสินะที่กูเข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้  กูไม่เคยนึกเลยว่าชีวิตกูต้องมาทำอะไรแบบนี้" ดรีฟพูดขึ้นถึงแม้จะลำบากแต่ใบหน้าของดรีฟกลับเต็มไปด้วยความสุข

 

 

          "ขอบคุณ" ดรีฟพูดขอบคุณหมอก้างด้วยความจริงใจ

 

 

          "หึ ไม่นึกว่าจะได้ยินคำนี้ออกมาจากปากมึงนะ แต่ก็ดีแล้วที่รู้จักสำนึกบุญคุณกูไอ้น้องเขย" หมอก้างพูดก่อนที่จะเดินกลับเข้าบ้าน

 

 

          "สำหรับกูแค่มีโอกาสได้รักกูก็พอใจแล้ว" ดรีฟพูดพร้อมกับรอยยิ้ม

 

 

          "ที่ทำอย่างนี้ตัดสินใจได้แล้วสินะ" การันต์พูดขึ้นเมื่อเห็นหมอก้างเดินเข้ามาในบ้าน

 

 

          "ครับ" หมอก้างตอบการันต์

 

 

          "งั้นก็เตรียมตัวไว้ให้พร้อมพรุ่งนี้พ่อจะนัดหนูนิลให้" การันต์บอกกับต่อต้าน

 

 

          "ครับ งั้นผมขอตัว" หมอก้างบอกกับการันต์ก่อนเดินขึ้นห้องนอนไปอย่างเงียบ ๆ

 

 

          "นายแน่ใจแล้วนะครับว่าจะทำอย่างนี้จริง ๆ มันไม่เป็นการบังคับคุณหนูใหญ่เกินไปใช่ไหมครับนาย" กายออกความคิดเห็นเมื่อเห็นสีหน้าของก้าง

 

 

          "นายก็น่าจะรู้ว่าเพราะอะไรฉันถึงทำแบบนี้ ฉันก็รักลูกของฉันเหมือนกันนะ ไม่มีพ่อแม่คนไหนหรอกที่อยากเห็นลูกตัวเองจมอยู่กับความรู้สึกผิดไปจนวันตาย" การันต์พูดและมองตามหมอก้างขึ้นไปข้างบน

 

 

          "ผมเข้าใจแล้วครับนาย" กายพูด

 

 

          "ถ้าเข้าใจแล้วก็ไปจัดการให้เรียบร้อย อย่าให้มีอะไรผิดพลาด" การันต์สั่ง

 

 

          "ครับนาย" กายรับคำพร้อมกับโค้งเพื่อทำความเคารพการันต์และเดินออกไปจากบ้านใหญ่ในทันที

 

 

Part "หมอก้าง"

 

 

          "อึก ฮึก ฮึก" หมอก้างทิ้งตัวลงบนเตียงนอนยกมือทั้งสองข้างขึ้นปิดหน้าของตัวเองก่อนที่จะร้องไห้ออกมา

 

 

          "ผมขอโทษ ผมขอโทษ ขอโทษที่ผิดสัญญากับคุณทับทิม" หมอก้างพูดกับตัวเอง

 

 

          "ถ้าไม่มีฉันคุณต้องอยู่ให้ได้นะค่ะก้าง" ปลาทับทิมหญิงสาวที่มีใบหน้าที่สวยราวกับนางฟ้า ตอนนี้ซีดจนแทบไม่มีสีเลือดแต่ก็ยังดูสวยไม่เปลี่ยนแปลง ปลาทับทิมพูดและมองหน้าหมอก้างคนรักของตนอย่างไม่วางตา เพราะทับทิมรู้ดีว่านี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่จะได้เห็นใบหน้าของคนที่เธอรักอย่างเต็ม ๆ ตา

 

 

          "ทำไมคุณพูดอย่างนั้นล่ะ คุณต้องหายผมเป็นหมอที่เก่งที่สุดคุณก็รู้ ผมจะรักษาคุณเอง" หมอก้างพูดอย่างมีความหวัง

 

 

          "ชั้นเชื่อค่ะว่าคุณนะเก่งที่สุด แต่คุณก็รู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้โรคของฉันไม่มีวันรักษาหาย" หญิงสาวพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนแรง

 

 

          "ผมเป็นหมอถ้าผมรักษาคนที่ผมรักไม่ได้ผมก็จะไม่เป็น" หมอก้างพูด

 

 

          "อย่าให้สิ่งที่คุณรักตายไปพร้อมกับฉันเลยนะค่ะ ฉันรู้ดีกว่าใครว่าคุณมีความสุขแค่ไหนที่ได้มีโอกาสมอบชีวิตให้กับคนอื่น คุณต้องอยู่ให้ได้นะค่ะก้าง คุณต้องมีความสุข คุณต้องมีคนที่ดีคอยดูแล คุณต้องมีลูก ๆ ที่น่ารัก" หญิงสาวพูดและยิ้มให้กับคนรักของเธอเป็นครั้งสุดท้าย

 

 

          "คุณคิดว่าผมจะรักคนอื่นได้อีกหรอทับทิม" หมอก้างพูดพร้อมกับกุมมือของคนรักเอาไว้แน่น

 

 

          "ต้องได้สิค่ะ ฉันเชื่อว่าคุณต้องทำได้ ฉันเชื่อ" หญิงสาวพูดก่อนที่ลมหายใจสุดท้ายจะไม่อยู่กับเธออีกต่อไป

 

 

          "ไม่ ทับทิมผมสัญญาว่าผมจะมีคุณเป็นคนรักแค่คนเดียว ผมสัญญา"

 

 

 

 

555 นับวันยิ่งหายหน้าหายตา

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น