น้ำมิ้ม

ในเมื่อความรักที่เขาเพียรรักษา ไม่มีค่าสำหรับใครเลย คงจะไม่แปลกอะไรถ้าวันนี้เขาจะเลือก "เงิน" ดูบ้าง ..นับจากนี้พัทธ์บอกตัวเอง เขาจะเป็นฝ่ายตีราคาดูบ้างว่าความรักมันควรจะตีเป็นเงินเท่าไร

ก็แค่คนที่เพิ่งเข้ามา (1)

ชื่อตอน : ก็แค่คนที่เพิ่งเข้ามา (1)

คำค้น : บ่วงพัทธ์ , จำเลยรัก , ตบจูบ , พัทธ์ , หนึ่งนาถ

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 46

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ม.ค. 2562 13:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ก็แค่คนที่เพิ่งเข้ามา (1)
แบบอักษร

กว่าหนึ่งนาถจะลากสังขารตัวเองให้กลับมาที่กระท่อมได้ก็แทบจะคลานกลับ ยังดีว่าคนหน้ายักษ์ที่คอยนั่งเฝ้าราวกับเป็นประธานในพิธีระหว่างที่นั่งดูเธอทำงานยอมให้เธอขึ้นรถกลับมาที่กระท่อมด้วยทั้งๆที่ตัวเหม็นเต็มที่แทนที่จะเดินไปเหมือนตอนเช้า และคงจะนับเป็นคืนแรกที่หญิงสาวนอนหลับสนิทได้อย่างรวดเร็วจากความเหนื่อยล้าที่สะสมมาตลอดทั้งวัน และคงจะหลับสนิทมากเกินไปหน่อยจนกระทั่งในเช้าวันต่อมาแทนที่จะตื่นมาฟังเสียงนกเสียงไก่ขัน แต่ดันต้องมาฟังเสียงแผดแปดหลอดของเจ้าของไร่คนขี้พาลตั้งแต่เช้า

“หนึ่งนาถ! ถ้าเธอยังไม่ตื่นมาในอีกห้าวินาทีนี้ ฉันจะหักเงินเธอทั้งหมด ได้ยินไหม หนึ่งนาถ!”

“อื้อ...ทำไมคุณพัทธ์ถึงต้องโวยวายตั้งแต่เช้าด้วยนะ เอ๊ะ...เดี๋ยวนะ คุณพัทธ์เหรอ ตายแล้วไอ้หนึ่ง”

หญิงสาวลืมตาขึ้นมาได้ทันทีก่อนจะรีบตะเกียกตะกายไปเปิดประตูก่อนที่อีกฝ่ายจะทุบพัง พลางโผล่หน้าออกไปตอบอย่างงัวเงีย

“ตื่นแล้วค่ะ ตื่นแล้ว”

“ฉันให้เธอเลือกว่าจะรีบไปทำความสะอาดตัวเองก่อนหรือจะไปทำความสะอาดบ้านก่อน แต่ที่แน่ๆถ้าเธอไม่ทำทุกอย่างให้เสร็จภายในครึ่งชั่วโมงนี้ก่อนที่ลุงชุ่มจะมา ฉันจะให้เธอขนขี้วัวฟรีๆไปเพราะฉันจะหักเงินค่าแรงวันนี้ของเธอให้หมด”

“เค็ม!” หลุดไปเพราะสัญชาตญาณแท้ๆ แต่คนตัวใหญ่ที่หูไวด้วยถามกลับเสียงขรึม

“เธอว่าอะไรนะ”

“ฉัน... ฉันบอกว่าคุณทำเสียง ‘เข้ม’ แต่เช้าเลยค่ะ ฉันจะรีบไปทำความสะอาดก่อนดีกว่าค่ะ จะได้อาบน้ำทีเดียว”

ร่างเพรียวหันกลับไปคว้ายางรัดผมมัดลวกๆก่อนจะรีบเดินออกมาจากห้องอย่างรวดเร็ว โชคดีที่ชุดนอนเธอนั้นเป็นเสื้อยืดกางเกงวอร์มอยู่แล้วดังนั้นจึงค่อนข้างไม่เป็นอุปสรรคในการจะลุกไปไหนต่อไหนได้อย่างสะดวกใจ

อาการปวดเมื่อยที่เล่นงานเธอเมื่อวานวันนี้ก็ยังคงแสดงอาการอย่างต่อเนื่อง ขนาดแค่จับไม้กวาดและก้มลงถูพื้นยังปวดแขนปวดเอวอย่างกับไปออกรบมาก็ไม่ปาน หากหญิงสาวได้แต่กัดฟันข่มเพราะรู้ดีว่ามีสายตาคมปลาบจ้องจับผิดอยู่...เดี๋ยวจะหาว่าเธอแกล้งสำออยหาเรื่องอู้งานอีก!

“ถ้าเธอจัดการทุกอย่างเสร็จแล้วก็รอลุงชุ่มอยู่ข้างล่างก็แล้วกัน ฉันจะออกไปสั่งงานที่ไร่สักเดี๋ยวแล้วสายๆจะแวะมารับเธอไปเยี่ยมป้านวลที่โรงพยาบาล”

เสียงห้าวเดินมาสั่งอีกฝ่ายเสียงเรียบ สายตาคมมองสำรวจสภาพคนหัวยุ่งหน้าซีดเซียวที่ยืนทำตัวลีบติดหน้าต่างเพื่อหลบให้เขาเดินผ่านได้โดยไม่เฉียดกรายใกล้อย่างอดไม่ได้ สภาพของหญิงสาวดูย่ำแย่กว่าคนเมาค้างอย่างเขาเสียอีก

“ถ้าหิวข้าวก็กินก่อนได้เลย ไม่ต้องรอฉัน”

“ค่ะ”  

“แล้วก็...นี่”

เสียงห้าวเอ่ยขึ้นพลางเดินย้อนกลับไปยังโต๊ะเล็กหน้าเฉลียงที่เขาถือถุงผ้าขนาดย่อมวางเอาไว้ ก่อนจะรื้อคว้าหมวกแก๊ปและเสื้อยีนส์แขนยาวโยนให้อีกฝ่ายที่ทิ้งไม้กวาดแล้วตะปบรับของแทบไม่ทัน

“พวกนี้ฉันให้ยืม ใส่ไว้ซะตอนทำงาน แล้วครีมกันแดดน่ะมีไหม”

“เอ่อ...ไม่มีค่ะ ฉันไม่ได้เตรียมมา”

“งั้นก็ใส่หมวกไว้แทนก็แล้วกัน เพราะฉันก็ไม่มี”

“เอ่อ... ได้ค่ะ ขอบคุณนะคะ”

หนึ่งนาถเอ่ยพลางยกมือไหว้อีกฝ่ายที่ยังคงตีหน้ายักษ์ใส่เหมือนเดิมแต่อย่างน้อยวันนี้เธอก็ได้หมวกยักษ์กับเสื้อยักษ์มาแบบไม่คาดคิด ใบหน้าซีดเซียวดูเหมือนจะมีสีสันขึ้นนิดหนึ่ง ร่างสูงจึงค่อยระบายลมหายใจอย่างแผ่วเบาก่อนจะหันหลังออกจากห้องไป สวนกับลุงชุ่มที่กำลังจะก้าวขึ้นบันไดมาพอดี

“อ้าวคุณพัทธ์จะไปไหนครับ ไม่ทานข้าวเช้าด้วยกันก่อนเหรอครับ”

“ฉันจะรีบไปสั่งงานในไร่ก่อนน่ะลุง เพราะเดี๋ยวสายๆต้องเข้าเมืองพาหนึ่งนาถไปเยี่ยมยายที่โรงพยาบาล แล้วก็ว่าจะแวะไปหาเอกที่ออฟฟิศในเมืองด้วยเลย ถ้าลุงมีอะไรด่วนก็โทรหาผมแล้วกัน ผมจะรีบมา”

“คงไม่มีอะไรเร่งด่วนหรอกครับ  เชิญคุณพัทธ์ตามสบายเลย ไม่ต้องห่วงงานทางนี้ครับ”

“ถ้าอย่างนั้นผมไปก่อนนะครับลุง”

พัทธ์ว่าพลางยิ้มให้อีกฝ่ายก่อนจะตรงไปยังรถของตน หากสายตายังไม่วายมองไปยังห้องที่หญิงสาวยังคงทำความสะอาดอยู่ข้างใน ...หน้าซีดๆอย่างนั้นคงจะไม่เป็นลมไประหว่างนี้หรอกมั้ง

“ถ้าไม่รู้จักดูแลตัวเองก็ช่วยไม่ได้”

พัทธ์พึมพำกับตัวเองอย่างหงุดหงิด ก่อนจะขับรถคู่ใจออกไปพลางพยายามตั้งสติให้จดจ่ออยู่กับการขับรถมากกว่าคนในกระท่อมที่เพิ่งเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตเขา แค่ส่วนหนึ่งที่เป็นเพียงลูกหนี้ที่ต้องมาทำงานเพื่อใช้หนี้เขา แค่ส่วนหนึ่ง...ที่ไม่ได้สำคัญอะไรเลย

...........................................


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น