Badberry

ขอบคุณที่กดเข้ามานะคะ

Part 24 : แผนกซัพพอร์ต

ชื่อตอน : Part 24 : แผนกซัพพอร์ต

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 19.5k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ม.ค. 2562 12:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Part 24 : แผนกซัพพอร์ต
แบบอักษร

ก๊อก! ก๊อก!


“คุณภูริค่ะ ฉันพาน้องฝึกงานมาส่งคะ”

เจ้าหน้าที่สาวฝ่ายบุคลากรได้นำตัวนักศึกษาฝึกงานไปส่งตามแผนกที่ต้องฝึกงานหลังจากช่วงเช้าได้ปฐมนิเทศจบไปแล้ว

“นี่น้องธาวิน จะมาฝึกงานที่แผนกซัพพอร์ตกับคุณแทนไทนะคะ” เจ้าหน้าที่สาวพาธาวินเข้ามาแนะนำตัว ชายหนุ่มยกมือไหว้ภูริอย่างเก้ๆ กังๆ

“ทำไมปีนี้ถึงส่งมาที่ซัพพอร์ตละ? แผนกนี้ไม่เคยรับนักศึกษาฝึกงานมาก่อนนะ” ภูริหนุ่มหน้าตาดีมีเสน่ห์เป็นที่หมายปองของสาวๆ ในบริษัท ผู้ช่วยมือหนึ่งของผู้บริหารที่ดูแลในส่วนซัพพอร์ต

“เป็นคำสั่งของท่านประธานค่ะ แล้วคุณแทนไทไม่อยู่หรือคะ” หญิงสาวมองเข้าไปในห้องที่ปิดสนิทถามถึงผู้บริหารที่ต้องรับผิดชอบดูแลธาวิน

“คุณแทนติดลูกค้า...แต่คงใกล้จะเสร็จแล้วละครับ” ภูริเหลือบมองนาฬิกาที่ข้อมือ

“ใกล้เที่ยงแล้วด้วย...ถ้างั้นฉันขอฝากน้องฝึกงานไว้กับคุณภูริเลยก็แล้วกันนะ” หญิงสาวดึงแขนธาวินให้ขยับเข้ามาด้านใน เธอโบกมือลาชายหนุ่มทั้งสองก่อนรีบออกจากห้องเพื่อเตรียมตัวไปพักเที่ยง ทิ้งธาวินให้อยู่กับภูริตามลำพัง

“เอ่อ...แผนกซัพพอร์คืออะไรหรือพี่? ทำไมมีผมแค่คนเดียวที่ต้องฝึกที่นี่ แผนกอื่นยังมีตั้งหลายคน” ธาวินถือวิสาสะเดินไปนั่งที่เก้าอี้รับแขกโดยไม่ได้รับอนุญาต

แผนกซัพพอร์ตอยู่ชั้นที่ 45 ของอาคารบิ๊กเนเชอร์ เป็นแผนกพิเศษที่ขึ้นตรงกับทศกัณฐ์โดยตรงไม่ผ่านสายบริหารเหมือนแผนกอื่นๆ กุมอำนาจของบริษัทไม่แพ้ทศกัณฐ์ ดูเหมือนแผนกที่ทำงานสบายแต่จริงๆ แล้วเป็นงานที่ต้องใช้ความสามารถอย่างมาก ที่ผ่านมาไม่เคยรับนักศึกษาฝึกงาน ธาวินจึงเป็นนักศึกษาฝึกงานคนแรกของแผนก

ภูริสังเกตบุคลิกที่ดูมั่นใจในตัวเองของธาวินที่ไม่มีความเกรงกลัวอะไร ท่าทางก็ดื้อรั้นเอาแต่ใจ นั่งยกขาไขว่ห้างคุยกับเขาอย่างชิลๆ ท่าทางจะแสบเอาเรื่องทศกัณฐ์ถึงส่งเขามาที่นี่

“พี่ก็ไม่รู้เหมือนกันนะ น้องคงต้องรอถามคุณแทนไทเองก็แล้วกัน” ภูริเป็นคนง่ายๆ ไม่ถือตัว เขาจึงไม่ถือสาที่ธาวินถาม

“พี่ภูริผมหิวแล้วตั้งแต่เช้าผมยังไม่ได้กินอะไรเลย พี่พาผมไปกินข้าวหน่อยสินี่ก็ใกล้เที่ยงแล้วด้วย นะ...” ธาวินนั่งเอามือกุมท้องเพราะรถติดเมื่อเช้าทำให้เขารีบมาปฐมนิเทศจึงไม่ได้ทานอาหารเช้ามาด้วย

“ไม่รอเจอคุณแทนไทก่อนละ?” ภูริต้องการแนะนำให้นักศึกษาฝึกงานได้รู้จักกับเจ้านายของตนก่อน

“โอ๊ยย...พี่...ตอนบ่ายก็ได้กว่าจะมาผมเป็นลมตายพอดี” ธาวินเซ้าซี้ ถ้าเขาได้ฝึกงานกับที่บ้านคงไม่ต้องมาลำบากแบบนี้คิดแล้วเขารู้สึกอิจฉาวิธานเพื่อนรักอีกคนของเขาขึ้นมาซ่ะงั้น

“น้องรอพี่ตรงนี้ก่อนนะ ขอพี่ไปเช็คก่อนว่าคุณแทนไทเสร็จงานรึยัง” ภูริถอนหายใจ สงสัยเจ้านายเขาต้องเจองานหนักแน่ๆ ทศกัณฐ์คิดยังไงนะถึงส่งธาวินให้มาอยู่กับแทนไท

ภูริทิ้งให้ธาวินนั่งอยู่ในห้องของตัวเองตามลำพัง ชายหนุ่มหยิบมือถือขึ้นมากดอ่านข้อความที่ส่งเข้ามาในไลน์ เขาเจอข้อความของภีมพลที่ปักหมุดไว้บนสุดจึงรีบกดเข้าไปอ่านทำให้รู้ว่าภีมพลมาไม่ทันปฐมนิเทศ

แกร็ก!!

“พี่ภูมาแล้ว...หรือ...?!” ธาวินถึงกับชะงักไปเมื่อเห็นคนที่เข้ามาในห้องไม่ใช่ภูริ

ชายหนุ่มรูปร่างเล็กผอมบางผิวขาวอมชมพูใบหน้าสวยคล้ายกับหญิงสาวตัดผมซอยสั้นดูทันสมัย ดวงตากลมโต จมูกเล็กโด่งได้รูปรับกับริมฝีปากอวบอิ่มสีชมพูเข้ม ที่มีท่าทีตกใจเมื่อเห็นธาวินนั่งอยู่ในห้องของภูริ

“คุณ! มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”

“อ้าวว...ไอ้เตี้ย! มึงไปอยู่ที่ไหนมา แล้วเมื่อเช้าเข้าปฐมนิเทศทันมั้ย? ทำไมกูไม่เห็นมึงเลย” ธาวินเดินเข้าหาคนตัวเล็กอย่างแปลกใจ

“ผะ...ผมก็อยู่ที่นี่แหละ เอ๊ะ!! คุณจะทำอะไรนะ?!” ธาวินย่อตัวยื่นหน้าจ้องคนที่เข้ามาใหม่ใกล้เขาเข้าไปเรื่อยๆ จนหนุ่มหน้าสวยต้องขยับตัวถอยหนี

“หน้ามึงนี่สวยเหมือนผู้หญิงเลย เป็นตุ๊ดป่ะวะ?” ธาวินถามจี้ใจดำคนตัวเล็กเข้าไปอีก

“เดี๋ยวว่าเตี้ย! เดี๋ยวว่าตุ๊ด! ไอ้คนไร้มารยาท” ดวงตากลมโตฉายแววโกรธจ้องกลับธาวินอย่างเอาเรื่องจนธาวินต้องถอยหลังกลับไปสองก้าว...

ธาวินเริ่มสังเกตดูการแต่งตัวของคนที่เขามาใหม่ที่ดูต่างจากเมื่อเช้าไม่เหมือนนักศึกษาฝึกงานสักนิด

“มึงมาทำอะไรที่นี่วะ?” ชายหนุ่มถามเขาอีกครั้ง ธาวินเริ่มไม่มั่นใจแล้วว่าคนตัวเล็กจะใช่นักศึกษาฝึกงานเหมือนเขารึเปล่า

“ผมทำงานที่นี่” คนตัวเล็กทำหน้านิ่งอย่างไม่พอใจบอกกับธาวินอย่างชัดเจนจนเขาเริ่มมีท่าทีที่แปลกไป

“อะไรนะ! อย่าบอกนะว่ามึง เอ๊ย! คุณอยู่แผนกนี้” ธาวินเริ่มทำหน้าไม่ถูก

“ใช่!” เขาจ้องหน้าธาวินอย่างคนที่เหนือกว่า

“ฉิบหายแล้วกูเอาไงดีวะ...งานนี้สงสัยโดนไล่ออกตั้งแต่ยังไม่เริ่มงานแน่ๆ” ธาวินคิดถึงตอนที่ตัวเองด่าคนตรงหน้าเมื่อเช้าแถมยังลากเขาลงบันไดจนเกือบหกล้มไปหลายรอบและยังเรียกเขาว่าตุ๊ดอีก...

“เอ๊ะ...มือคุณเป็นแผลนี่” คนตัวเล็กสังเกตฝ่ามือที่ธาวินยกขึ้นมาพอดี

“คงเป็นตอนหกล้มเมื่อเช้ามั้ง” ธาวินมองที่ข้อมือของตัวเองที่เป็นรอยถลอกตอนที่โดนประตูรถของคนตัวเล็กกระแทกจนล้มลง

“มานี่สิ” เขาพาธาวินไปทำความสะอาดแผลอย่างง่ายๆ ที่โต๊ะรับแขกในห้องของภูริ เขารู้สึกผิดที่เปิดประตูรถอย่างไม่ระวัง... คนตัวเล็กแอบมองมือของชายหนุ่มตอนที่เช็ดแผลด้วยทิชชู่เปียก ธาวินเป็นผู้ชายที่มีนื้วมือที่เรียวสวยมาก

“คุณชื่ออะไร? ผมธาวิน” ชายหนุ่มแนะนำตัวกับคนตัวเล็กที่เช็ดแผลให้เขา

“ผมชื่อแทน” แทนไทตอบกลับสายตายังแอบมองมือเรียวสวยของธาวินขนาดเล็บยังเป็นสีชมพูเข้มจนเหมือนคนทาเล็บบ่งบอกว่าเขาเป็นคนสุขภาพดีเพียงใด

“คุณอายุเท่าไหร่ เพิ่งจบแล้วมาทำงานหรอ” ธาวินถามเหมือนตัวเองเป็นผู้สัมภาษณ์งานแทนไท

“29 ปี”

“อะไรน๊ะ!!! จริงดิ” ชายหนุ่มทำหน้าตกใจ เพราะเขาคิดว่าคนตรงหน้าอายุรุ่นราวคราวเดียวกับเขา หรืออาจจะอ่อนกว่าเขาด้วยซ้ำ บ้าไปแล้ววว... ธาวินพึมพำเบาๆ แทนไทไม่ว่าอะไร เขาชินกับอาการตกใจของทุกคนเมื่อคนรู้อายุเขา

“พี่ภูริหายไปนานชะมัด” ชายหนุ่มเริ่มกระสับกระส่ายขึ้นมา

“คุณมีอะไรกับภูริหรือไง”

“ก็พี่เขาบอกจะพาผมไปกินข้าว แต่ให้ผมรอคุณแทนไทอะไรนั่นก่อนนะสิ” ธาวินตอบด้วยสีหน้าหงุดหงิด

“รอผม...รอทำไม?”

“หา...อะไรนะ! อย่าบอกนะว่าคุณคือคุณแทนไท” ธาวินออกอาการตกใจยิ่งกว่าตอนแรก

“ใช่”

คำตอบของแทนไททำให้ธาวินรู้สึกเหมือนโดนตบหน้าซ้ำที่เดิมอีกครั้งหนึ่ง ในใจเขาตอนนี้อยากจะตะโกนออกมาดังๆ วันนี้มันวันซวยซ้ำซวยซ้อนอะไรของเขา

“อ้าว...คุณแทน มาอยู่ที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ” ภูริที่เดินกลับเข้ามาในห้องพบเจ้านายของเขาอยู่กับเด็กฝึกงาน “แล้วนี่รู้จักกันแล้วใช่มั้ยครับ” ชายหนุ่มมองไปที่ธาวินที่ชักมือกลับพอดี

“อืม...ทำไมปีนี้ถึงส่งเด็กมาฝึกงานที่ซัพพอร์ตด้วยละ” แทนไทถามภูริที่เป็นผู้ช่วยของเขา

“คุณแทนไม่ได้อ่านรายงานที่ผมวางไว้บนโต๊ะทำงานในห้องหรือครับ” ภูริหรี่ตามองเจ้านายคนสวยเหมือนกับรู้อยู่แล้วถึงพยายามให้เขาได้เจอกับธาวินด้วยตัวเอง

“ใช่! ผมยังไม่ได้อ่านเลย” เจ้านายยิ้มเจื่อนให้ผู้ช่วยคนสนิท

“เป็นคำสั่งของคุณทศครับ ถ้าคุณแทนไม่สะดวก ให้ผมทำเรื่องส่งคืนไหมครับ” ภูริบอกกับแทนไทถ้าต้องมีเด็กแสบเพิ่มมาอีกคน

“เฮ้ยย...ทำแบบนี้ไม่ได้นะ! แล้วผมจะฝึกงานที่ไหน?!” ธาวินเสียงดังแทรกขึ้นมากลางวงสนทนา

แทนไทเหลือบตามองธาวินแวบหนึ่งก่อนตัดสินใจ “ไม่เป็นไร...ให้เขาฝึกที่นี่แหละเดียวผมดูแลเขาเอง” ริมฝีปากเล็กๆ อวบอิ่มแอบอมยิ้มเหมือนจะมีเรื่องสนุกให้ทำอีกแล้ว ฮึ! มาล้อปมด้อยผมว่าเตี้ยและมาเรียกเขาว่าตุ๊ด ถ้าไม่เอาคืนก็ไม่ใช่แทนไทนะสิ! หนุ่มหน้าสวยแอบคิดในใจ

“เอ่อ...พวกพี่จะคุยกันอีกนานมั้ย ผมหิวแล้ว” นักศึกษาหนุ่มผู้ไม่รู้สึกว่าตัวเองทำอะไรผิดมองไปที่นาฬิกาแขวนผนังที่ตอนนี้เลยเวลาเที่ยงครึ่งไปแล้ว



::::::::::

ความคิดเห็น