ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : chapter 24 ประกาศผล

คำค้น : เพลิงรักอสุรา ละอองอาย NC Nc nc มาเฟีย นักศึกษา โคแก่กินหญ้าอ่อน โหด ดุ

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.5k

ความคิดเห็น : 26

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ม.ค. 2562 07:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
chapter 24 ประกาศผล
แบบอักษร

มิวไปทำงานที่ร้านกาแฟสายเกือบสองชั่วโมง ทว่าเจ้าของร้านนอกจากจะไม่ตำหนิแล้วยังต้อนรับขับสู้เป็นอย่างดีอีกด้วย


เวลาวันแรกผ่านไปอย่างรวดเร็ว สิ่งที่มิวได้จากการทำงานในร้านวันแรกคือระบบรับลูกค้าที่ค่อนข้างจะแปลกประหลาด เพราะคนที่จะเข้ามาในร้านได้จะต้องอยู่ในรายชื่อของทางร้าน หากคนทั่วไปเดินเข้ามาประตูร้านก็จะล็อคใส่ทันทีอย่างไม่ประณีประนอม


แล้วทำไมวันที่มาสมัครงานเธอถึงเดินเข้ามาได้ง่ายดายราวกลับไม่มีระบบล็อคอะไรเลย...


“ค่าจ้างหนูอยากได้เป็นรายเดือนหรือรายสัปดาห์จ้ะ?” ผู้หญิงร่างท่วมที่มิวเข้าใจว่าเป็นเจ้าของร้านเอ่ยถามขณะที่เธอกำลังจะเลิกงาน


เด็กสาวหันหน้าไปมองเจ้านายก่อนจะยิ้มบางๆให้อีกฝ่าย เธอนึกสงสัยว่าเหตุใดตัวเองถึงได้โชคดีขนาดได้มาเจอเจ้านายที่ทั้งใจดีและเข้าอกเข้าใจลูกน้องเช่นนี้


“หนูยังไงก็ได้ค่ะพี่นก” มิวตอบกลับ เมื่อเช้าตอนเซ็นต์สัญญาจ้าง เจ้านายใจดีก็บอกให้เธอเรียกชื่ออย่างสบายๆ ไม่ต้องเรียกเจ้านายให้มากความ


“ถ้างั้นพี่จ่ายให้เป็นรายอาทิตย์นะ เผื่อหนูจะเอาไปใช้จ่ายอะไร” อีกฝ่ายบอกยิ้มๆก่อนจะพยักหน้าเป็นเชิงบอกว่าเธอสามารถเลิกงานได้แล้ว


มิวพยักหน้ารับก่อนจะเดินออกจากร้านไปพร้อมกระเป๋าสะพายประจำตัว เด็กสาวรู้สึกร้อนๆหนาวๆมาตลอดบ่าย คงเป็นเพราะเมื่อเช้าถูกคนโรคจิตบ้ากามกลั่นแกล้งให้ต้องแช่น้ำอยู่ในอ่างนานเกินไป ตอนนี้คล้ายกับว่าร่างกายของเธอปรับอุณหภูมิไม่ทันขึ้นมาเสียดื้อๆ


ระหว่างที่กำลังจะเรียกวินมอเตอร์ไซค์เพื่อไปที่ร้าน ความรู้สึกอ่อนล้าอ่อนเพลียทำให้เธอรู้สึกไม่อยากไปทำงานเสียดื้อๆ อีกทั้งวันนี้เธอก็ไม่มีแรงมากพอจะไปสู้รบตบมือกับผู้ชายบ้ากามคนนั้นได้


มิวจึงตัดสินใจที่จะขอลาหยุดเพื่อหนีหน้าคนบ้ากามสักหนึ่งวัน ประกอบกับวันนี้เธอรู้สึกไม่ค่อยดีร่วมด้วย


“พี่เก่งคะ วันนี้มิวรู้สึกไม่ค่อยสบาย จะขอลาหยุดหน่อยได้ไหมคะ?” เด็กสาวขอลาผ่านโทรศัพท์ด้วยน้ำเสียงอ่อนล้า


“อ้าว แล้วเป็นยังไงบ้าง เมื่อคืนนี้พี่ตามหาเราจนทั่ว ไปอยู่ไหนมา?” เสียงปลายสายดูเป็นกังวลใจไม่น้อยทีเดียว


“เมื่อคืน...หนูไปนอน ‘บ้านเพื่อน’ มาค่ะ” เป็นครั้งแรกที่มิวโกหกเก่ง เธอเองก็ไม่รู้จะบอกกับญาติคนนี้อย่างไรเหมือนกัน ว่าตนเองไปนอนที่บ้านเจ้านายของทั้งเธอและเขา


เมื่อประเมินความเหมาะสมเธอจึงเลือกที่จะโกหก แม้ว่าพอพูดจบแล้วจะรู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไหร่ก็ตาม


“อืม ถ้าอย่างนั้นวันนี้ไปนอนบ้านเพื่อนก่อนดีไหม ไม่สบายอย่างนี้มานอนห้องคนเดียวเดี๋ยวเป็นอะไรขึ้นมาจะลำบาก” น้ำเสียงของเก่งยังคงแฝงไปด้วยความกังวล


“พี่เก่ง ออกมาทำอะไรตรงนี้คะ?” จู่ๆเสียงผู้หญิงคนหนึ่งก็ดังแทรกเข้ามาในสาย


“เปล่า พี่มาคุยธุระ ขิมเข้าห้องไปก่อนเถอะ ข้างนอกฝุ่นมันเยอะ” หนนี้เก่งพูดกับผู้หญิงคนนั้นแล้วเสียงมันดังลอดเข้ามาในสาย


มิวจัดลำดับในหัวอย่างรวดเร็ว ตอนนี้ญาติของเธอพาผู้หญิงเข้ามานอนในห้อง เขาจึงไม่อยากให้เธอไปอยู่ในห้องของเขาตอนนี้ เธอเองก็ไม่ใช่คนไม่รู้ภาษาและยังขี้เกรงใจ ไม่มีทางดันทุรังให้อีกฝ่ายอึดอัดใจแน่นอน


“ฮัลโหลมิว” เก่งกลับมาพูดสาวกับเธออีกครั้ง


“ค่ะพี่เก่ง งั้นเดี๋ยววันนี้มิวไปนอนบ้านเพื่อนแล้วกันนะคะ” เด็กสาวตอบกลับไป ทว่าในหัวใจนั้นกำลังหนักอึ้ง ด้วยไม่รู้เลยว่าวันนี้เธอจะไปพักที่ตรงไหนดี


“อืม โอเค ถ้าไม่ดีขึ้นยังไงก็โทรมานะ เดี๋ยวพี่ไปรับ” เก่งยังคงเป็นพี่ชายที่แสนดีเสมอ มันยิ่งทำให้เธอรู้สึกเกรงใจเขามากขึ้นทุกที


“ค่ะ” มิวตอบแค่นั้นก่อนจะกดตัดสายไป


สายตากลมโตหลับลงช้าๆก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างหนักอก ทำไมชีวิตของเธอมันถึงได้ยากเย็นขนาดนี้นะ!


ติ๊ง!


โทรศัพท์ในมือสั่นเล็กน้อย มิวลืมตาขึ้นอย่างเหนื่อยล้าก่อนจะกดดูแจ้งเตือนเมลล์ที่เด้งขึ้น ก่อนจะต้องตาลุกวาวอย่างไม่เชื่อสายตาของตนเอง


‘ยินดีด้วย ท่าผ่านการคัดเลือกเข้าศึกษาคณะพยาบาลศาตร์ มหาวิทยาลัยXXX’


มิวกำโทรศัพท์แน่นด้วยความดีใจ อดไม่ได้ที่จะกระโดดขึ้นลงเหมือนอย่างจิงโจ้ หากย่าได้รับรู้การสอบติดของเธอจะต้องดีใจมากแน่ๆ...


น่าเสียดายที่ท่านไม่มีโอกาสได้เห็นความสำเร็จของเธอ


ใบหน้างามสะคราญเงยขึ้นมองฟ้าอันกว้างไกล ท้องฟ้าวันนี้ไม่ได้ใสเพราะยังมีเมฆครึ้มลอยต่ำตามธรรมชาติของฤดูฝน กลุ่มก้นเมฆที่ลอยเป็นก้อนกลมกลับยิ่งทำให้คนเห็นรู้สึกเหงาและเคว้งคว้าง เหมือนอย่างทั้งโลกใบนี้มีเพียงเธออแค่คนเดียว


“อ้าว ยังไม่ไปอีกเหรอ เดี๋ยวก็ไปทำงานไม่ทันหรอก” พี่นกเดินออกมาหามิวที่ยืนอยู่ข้างถนนหน้าร้าน


“พี่นก” มิวหันหน้าหลบก่อนจะใช้ปลายนิ้วปาดหยดน้ำตาที่เออล้นขอบตาล่างไม่ให้ล่วงไหลต่อหน้าเจ้านายคนใหม่ของเธอ


“มิว เป็นอะไรรึเปล่า” ผู้หญิงร่างท้วมคนนี้ช่างจิตใจดีชวนให้คนนึกรักใคร่เสียจริงๆ


“พอดีหนูรู้สึกไม่ค่อยสบายน่ะค่ะ โทรไปลางานเรียบร้อยแล้ว” มิวบอกเสียงเรียบ พยายามข่มกลั้นความเศร้าในแววตาให้มลายหายใจก่อนที่ใครจะสัมผัสได้


“อืม แล้วที่พักอยู่ไหน เดี๋ยวพี่ไปส่งดีกว่านะ กลับคนเดียวอันตราย” ไม่พูดเปล่ามือของเจ้าหล่อนก็คว้าเข้าที่ท่อนแขนเล็กของเด็กสาว หมายจะพาไปที่รถเพื่อไปส่งให้ถึงห้องด้วยตัวเอง


“ไม่เป็นไรค่ะพี่นก หนูเกรงใจ อีกอย่างที่พักก็ไม่ได้ไกลมาก” มิวตอบอย่างนบนอบ หล่อนเองไม่ได้อย่างติดหนี้บุญคุณใครไปมากกว่านี้ อีกทั้งไม่มีห้องให้กลับอีกด้วย


ผู้อาวุโสกว่ามองท่าทีของเด็กสาวอย่างเป็นห่วง ก่อนจะค่อยๆปล่อยมือจากแขนเล็กของอีกฝ่าย


“พักแถวนี้เหรอ หอเดอะบลอครึเปล่า ที่นั่นได้ข่าวว่าห้องกว้างสะดวกสบาย รายเดือนก็ไม่ได้แพงมาก หลานสาวพี่มาจากต่างจังหวัดก็พักที่นั่นแหละ พวกนักศึกษามหา’ลัยพักกันเยอะ” หญิงใบหน้ายิ้มบอกกับเด็กสาวก่อนจะหันหลังกลับ ทำท่าจะเดินเข้าไปในร้าน


“เปล่าหรอกค่ะ แต่ใกล้ๆ ยังไงก็ขอบคุณพี่นกนะคะ” มิวรีบร้อนขอบคุณก่อนที่อีกฝ่ายจะเดินเข้าไปในร้าน


เมื่อเข้าไปถึงในร้าน ผู้จัดการอย่างนกก็ยกหูโทรศัพท์ต่อสายตรงหน้าเจ้าของร้ายตัวจริงทันที


“นายคะ เหมือนหนูมิวจะมีปัญหาเรื่องที่พัก ตัวก็ร้อนเหมือนไฟ อาจจะไม่สบาย” รายงานเสร็จก็นิ่งเงียบรอฟังคำตอบจากนาย


“อืม เดี๋ยวฉันจัดการเอง”  


**************************************************************************************************************************************************


ทำคนอื่นป่วยก็ต้องไปรับผิดชอบ เฮียเตนี่น่าจับตีจริงๆ ใครอยู่ใกล้มือฝากเคาะหน้าผากสักทีสองทีตอนหลับนะคะ ถาเคาะตอนตื่นเตรียมตัวตายกันได้เลย ฮืออออ


เจอกันอีกทีพรุ่งนี้นะคะ วันนี้ลาไปก่อน ขอให้ฝันดีโดนผีตีตูดกันทุกคน 555



ความคิดเห็น