Badberry

ขอบคุณที่กดเข้ามานะคะ

ชื่อตอน : Part 23 : ผู้ดูแล

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 19.3k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ม.ค. 2562 16:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Part 23 : ผู้ดูแล
แบบอักษร


“พี่เคยบอกแล้วใช่มั้ยว่าอย่าซน” ทศกัณฐ์ดึงรถยนต์โบราณจำลองที่อยู่ในมือของภีมพลออกมาตั้งไว้ที่เดิม ดวงตาเฉียบคมจ้องมองใบหน้าหวานที่ไม่ได้เจอมาหลายวันด้วยความคิดถึง

ร่างบางเผลอเรียกชื่อคนเข้ามาในห้องด้วยคำพูดที่คุ้นเคย ทำคนได้ฟังถึงกับยกยิ้มบางๆ ที่มุมปากด้วยความดีใจ

“ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่” พอรู้ตัวเขารีบเปลี่ยนสรรพนามใหม่ทันที

“เรียกพี่เหมือนเดิมก็ได้นะ” เสียงทุ้มต่ำน่าฟังกระซิบข้างๆ ใบหูภีมพล

“ไม่จำเป็น เราไม่ได้สนิทกันถึงขนาดต้องเรียกพี่เรียกน้องกันซักหน่อย” เขาผลักคนที่ยืนเบียดจนตัวแนบสนิทกันออกอย่างลำบาก

“ไปนั่งคุยกันตรงนั้นเถอะ”

ทศกัณฐ์ไม่อยากต่อล้อต่อเถียงกับภีมพล เขาดึงแขนเล็กๆ ที่ขัดขืนพาไปที่โซฟาตัวยาว ดันร่างบางให้นั่งลงก่อนทิ้งตัวนั่งลงข้างๆ คนตัวเล็กกว่า

“ถอยไป!” เขาขยับหนีคนตัวสูงที่พยายามนั่งเบียดมาเรื่อยๆ จนเอวบางชิดกับขอบโซฟาอีกฝั่งหนึ่ง ทศกัณฐ์ส่งแขนอ้อมไปข้างหน้า ฝ่ามือใหญ่เท้าพนักโซฟาโอบร่างบางไว้ในอ้อมแขน

“ทำไมเมื่อเช้าไม่เข้าปฐมนิเทศ” คนตัวสูงโน้มใบหน้าหล่อคมเข้าไปใกล้ใบหน้าหวานจนเขาต้องเบือนหน้าหนี ดวงตากลมโตมองหลุกหลิกไปมาด้วยความหวาดหวั่น

“..........”

“ตื่นสายหรอ” คนตัวสูงรู้ทันร่างบางจึงพูดดักคอขึ้นมาก่อน

“ชิส์! รู้ได้ไงวะ” ภีมพลหลบสายตาที่เหมือนจะรู้ทันเขาไปซ่ะทุกเรื่อง

“ผมไม่มีสิทธิ์ฝึกงานที่นี่ไม่ใช่หรอ?” ภีมพลถามกลับคนตัวใหญ่ที่คร่อมตัวเขาอยู่ ฝ่ามือเรียวสวยเริ่มมาป้วนเปี้ยนอยู่บนหน้าอกบางๆ ที่ลมหายใจเริ่มหอบถี่ขึ้น

“ใช่”

“เดี๋ยว! คุณจะทำอะไร” มือเล็กกว่าคว้าหมับเข้าที่ข้อมือใหญ่ที่เริ่มแกะกระดุมเสื้อเขาออกทีละเม็ด

“ก็แกะกระดุมอยู่ไง”

“ไม่ใช่โว้ยย!! ถอยออกไปเลยนะ” แขนเล็กๆ ดันอกแกร่งสุดแรงแต่เขาไม่ขยับเลย

“อื๊อออ...อย่า...ออกไป!”

ฝ่ามือหนาดันบ่าร่างบางให้นอนราบไปกับโซฟาตัวยาว ปลายจมูกโด่งซุกไปท่ีแอ่งอกบางสูดกลิ่นความหอมหวานที่ติดจมูกอย่างแรง สองมือเล็กขยุ้มไปที่กลุ่มผมดำขยำดึงศีรษะคนตัวสูงให้พ้นแผ่นอก ยิ่งดึงคนข้างบนก็ยิ่งรุกแรงขึ้น อ๊าาา... เสียงครางในลำคอของร่างบางหลุดออกมาเสียงดังเมื่อปลายลิ้นหนาตวัดเลียผ่านไปที่เม็ดทับทิมสีแดงสดก่อนจะกดปลายลิ้นรัวซ้ำลงไปจนคนข้างล่างสะดุ้งเฮือก

“หยุดนะ! อย่าทำแบบนี้ ผมไม่ชอบ” ร่างบางส่งเสียงร้องอ้อนวอนคนที่ไม่มีท่าทีว่าจะยอมหยุด ยิ่งไม่ได้เจอกันมาเป็นเวลาหลายวันยักษ์ร้ายอย่างทศกัณฐ์มีหรือจะยอมปล่อยเขาไปง่ายๆ

“ไม่ชอบหรอ? แต่ร่างกายนายมันบอกไม่ใช่นะ” ยักษ์ร้ายลงลิ้นซ้ำไปที่เม็ดทับทิมสีแดงสดที่ชูชันท้าทายริมฝีปากอวบอิ่ม อ๊าา... แค่เลียร่างบางก็ส่งเสียงร้องตัวอ่อนปวกเปียกจนแทบละลาย ยิ่งตอนที่ปลายลิ้นหนาดูดดุนไปมาเอวบางของภีมพลก็แอ่นขึ้นมาแนบเบียดเสียดสีกับหน้าท้องแกร่งของคนข้างบน

“อย่า! ที่นี่ไม่ได้เดี๋ยวมีใครมาเห็น” ก่อนที่ตัวเองจะเตลิดไปไกลและก่อนที่ทศกัณฐ์จะคลุ้มคลั่งไปมากกว่านี้ภีมพลต้องรีบหาทางหยุดเขาก่อน

“นายหมายความว่า...ถ้าเป็นที่อื่นได้ใช่มั้ย”

“เฮ้ย! ไม่ใช่นะ...คุณจะทำอะไร?!” ทศกัณฐ์ฉุดแขนร่างบางจนแทบปลิวให้รีบลุกขึ้น

“ก็ไปทำต่อที่อื่นไง” ทศกัณฐ์ยักคิ้วส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ให้ภีมพลที่รู้ตัวแล้วว่าตัวเองกำลังโดนคนตัวสูงแกล้งอยู่

“ไม่ใช่โว้ยย!! ไอ้บ้า” เขาผลักร่างสูงจนตัวเองเซไปสองก้าว สองมือเล็กๆ รีบติดกระดุมเสื้อที่หลุดลุ่ยอย่างรีบเร่ง

ก็อกๆ ....

“มีเอกสารด่วนครับคุณ...ทศ.....”

ตะวันท่ีเปิดประตูเข้ามาถึงกับชะงักไปเมื่อพบกับภาพของเจ้านายตัวเองกำลังฉุดมือนักศึกษาหนุ่มที่เสื้อผ้าหลุดลุ่ย หน้าตาแดงก่ำ

“พวกคุณกำลังทำอะไรกันอยู่ครับ?!”

สิ้นเสียงตะวัน ยักษ์ร้ายรีบปล่อยมือจากภีมพลทันที ร่างบางหันหลังให้กับตะวันที่เข้ามาอย่างกระทันหัน สองมือรีบกลัดกระดุมให้เรียบร้อย

“ทำแบบนี้ที่นี่ไม่ได้นะครับ” ตะวันเดินเข้าไปจับปกเสื้อของเจ้านายที่กางออกให้เข้าที่กลัดกระดุมที่ถูกปลดออกจนเรียบร้อย ทศกัณฐ์ยืนนิ่งให้เลขาหนุ่มจัดเสื้อผ้าให้โดยไม่ว่าอะไร ร่างบางที่แต่งตัวเรียบร้อยแล้วหันมามองด้วยความไม่พอใจ

“เป็นง่อยหรือไงถึงต้องให้คนอื่นแต่งตัวให้ ชิส์!” ภีมพลบ่นพึมพำปรายตามองคนตัวสูงกับเลขาหนุ่ม

ร่างสูงสง่าเดินไปที่โต๊ะทำงานตัวใหญ่นั่งลงอย่างทรงอำนาจแลดูน่าเกรงขามราวกับกำลังนั่งลงบนบัลลังก์ แม้แต่ภีมพลเองยังรู้สึกประหม่าเมื่อหันไปสบสายตาเฉียบคม

ทศกัณฐ์อ่านและเซ็นเอกสารที่ตะวันถือเข้ามาอย่างรวดเร็ว เขาส่งให้เลขาหนุ่มที่รับเอกสารคืนอย่างนอบน้อม

“ภีมพล...มานี่สิ” เขาเรียกร่างบางที่ยืนอยู่ให้เข้ามาหา “นี่คุณตะวัน เลขาของพี่เขาจะรับหน้าที่ดูแลนายช่วงที่ฝึกงานอยู่ที่นี่” ชายหนุ่มแนะนำตะวันให้ภีมพลรู้จัก ร่างบางยกมือไหว้อย่างงงๆ เลขาหนุ่มยิ้มบางๆ ให้กับภีมพล

“แต่...ผมมาปฐมนิเทศไม่ทัน ตามกฎผมไม่มีสิทธิ์ฝึกงานนี่ไม่ใช่หรอ” ภีมพลหันไปถามคนตัวสูงที่ยืนอยู่

“ภีมพล กรุณาใช้คำพูดที่สุภาพด้วยนะครับ” เลขาหนุ่มทำหน้าดุพูดเชิงตำหนินักศึกษาฝึกงานที่ทำหน้าเจื่อนลง

“เรื่องนั้นผมจะเป็นคนจัดการให้เอง” ตะวันหันไปมองหน้าเจ้านายหนุ่มเหมือนรู้หน้าที่ของตัวเอง

“ขอบใจนะตะวัน...เดี๋ยวผมจะออกไปข้างนอกกับภีมพลคงไม่กลับเข้ามาอีก” ทศกัณฐ์บอกกับเลขาหนุ่มที่พยักหน้ารับทราบคำสั่ง ดวงตาเรียวแอบชำเลืองมองไปที่นักศึกษาหนุ่มที่ยื่นอยู่ข้างๆ คนตัวสูง เด็กคนนี้เป็นอะไรกับเขานะ? แม้แต่ทศกัณฐ์ยังเรียกแทนตัวเองว่าพี่ ตะวันได้แต่คิดสงสัยอยู่ในใจ

Pi...Pi...Pi...

“ครับ” ตะวันรับสายมือถือที่โทรเข้ามา เขาคุยกับปลายสายเสียงเรียบคิ้วสวยขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ดวงตาเรียวเหลือบมองไปที่ภีมพลเป็นระยะๆ

“มีอะไรหรอ?” ทศกัณฐ์ที่สังเกตเห็นความผิดปกติของเลขาหนุ่มถามขึ้นหลังจากตะวันวางสายเรียบร้อยแล้ว

“มีรถยนต์มินิคูเปอร์ F60 สีดำ ทะเบียน xx จอดขวางรถท่านประธานอยู่ครับ” ทันทีที่ได้ยินทศกัณฐ์ก็รู้ทันทีว่ารถใคร สายตาเฉียบคมเหลือบไปมองร่างบางที่ยืนอยู่ข้างๆ

“เอ่อ...ระ...รถผมเองครับ” ร่างบางได้แต่ยิ้มแหยๆ ยอมรับผิด เขาลืมไปแล้วว่าตัวเองจอดรถขวางทางเข้าไว้



::::::::::

ความคิดเห็น