I-RISRED ไอริสเรด
facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

[8] : สิ่งบรรเทาความเจ็บปวด [20+]

ชื่อตอน : [8] : สิ่งบรรเทาความเจ็บปวด [20+]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.8k

ความคิดเห็น : 52

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ม.ค. 2562 14:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
[8] : สิ่งบรรเทาความเจ็บปวด [20+]
แบบอักษร

​* บุุคคลในภาพไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเนื้อหาภายในเรื่อง เป็นเพียงอิมเมจประกอบนิยายค่ะ *



[8]

​'สิ่งบรรเทาความเจ็บปวด'

I-RIS RED



หมับ!


“อึก!”


ไนท์ถูกเดม่อนกระชากหัวขึ้นมาจนชายหนุ่มถึงกับร้องออกมาด้วยความเจ็บเล็กน้อย ดวงตาคู่คมของเดม่อนที่จ้องมองมาอย่างเหี้ยมโหดมันทำให้ไนท์ถึงกับลอบกลืนน้ำลายด้วยความหวาดกลัวไม่น้อย ไม่มีใครไม่กลัวเดม่อนหรอก ใครที่ได้สัมผัสได้รู้จักย่อมกลัวเดม่อนทั้งนั้นแหละ


“ตอนกูสั่งมึงให้ดูแลจูนกูสั่งมึงว่าอะไร?” เดม่อนย้อนคำสั่งเมื่อนานมาแล้วของเขาอีกครั้ง


“ให้ดูแลคุณหนูให้ดี คอยห้ามปรามคุณหนูเวลาทำเรื่องไม่ดีหรือขัดคำสั่ง คอยควบคุมคุณหนูและคอยรายงานพ่อทุกครั้งครับ” ไนท์ยังคงจำคำสั่งของเดม่อนได้ดีทุกคำมันยังวนเวียนอยู่ในหัวของเขาไม่เลือนหายไปไหน


“เออมึงก็จำได้นิแล้วมึงยังกล้าขัดคำสั่งกู มึงมันลองดีกับกูมากไอ้ไนท์”


ปึก!


“อึก!”


เดม่อนทุบหัวไนท์เข้ากับผนังอย่างแรงจนหัวหนาของชายหนุ่มมีเลือดซึมไหลออกมาจากบาดแผลแตกเล็กๆ เล็กน้อยแต่ถึงจะเป็นเพียงบาดแผลเล็กน้อยแต่ก็สร้างความเจ็บปวดไม่น้อยเลยเล่นเอาไนท์ถึงกับมึนไปชั่วขณะหนึ่ง


ปึก! ปึก! ปึก!


“อึก!”


เดม่อนยังไม่พอแค่นั้นหนุ่มใหญ่ยังเตะเข้าที่ลำตัวของไนท์ด้วยความโมโหระบายความเกรี้ยวกราดทุกอย่างใส่ไนท์แบบไม่ยั้งหลายต่อหลายครั้งจนไนท์สะบักสะบอมนอนหมอบอยู่กับพื้นเห็นแบบนั้นจึงหยุดฝีเท้าลง


“อย่าคิดว่ากูเลี้ยงมึงเหมือนลูก บอกกับคนอื่นว่ามึงคือลูกกูแล้วกูจะไม่ทำอะไรมึงนะไอ้ไนท์ มึงอย่าลืมฐานะของมึง ขนาดลูกกูแท้ๆ กูยังเตะกลิ้งมาแล้วนับประสาอะไรกับมึง” เดม่อนชี้หน้าไนท์แต่ในแววตากลับสั่นคลอนเล็กน้อย


“จับมือของมันมาวางแผ่เอาไว้” เดม่อนหันไปสั่งลูกน้อง


“ครับ” ลูกน้องของเดม่อนรับคำสั่งแล้วพากันกรูเข้ามาจับไนท์นอนคว่ำตรึงแขนเอาไว้เหนือหัว


“วันนี้กูจะทำให้มึงจำฝังใจว่าอย่าขัดคำสั่งกูอีก” เดม่อนหันตัวไปรับมีดมาจากลูกน้อง หนุ่มใหญ่เดินตรงเข้ามาหาไนท์ก่อนจะวางคมมีดลงบนนิ้วก้อยของอีกฝ่ายโดยที่ไนท์ก็ไม่ขัดขืนแต่ก็กัดฟันจนแน่นเพื่อเตรียมรับความเจ็บปวดที่กำลังจะเกิดขึ้นอย่างจำยอมเพราะเขาผิดจริงๆ ลูกผู้ชายทำผิดต้องยอมรับผิด


คมมีดค่อยๆ ฝังลงบนเนื้อของไนท์อย่างช้าๆ สร้างความเจ็บปวดให้ชายหนุ่มเป็นอย่างมาก ไนท์กำมืออีกข้างแน่นฟันก็ขบกัดกันจนกรอด เลือดสีสดไหลรินออกมาจากบาดแผลในขณะที่คอมมีดยังคงบาดลึกลงบนเนื้อจนถึงกระดูก เดม่อนยกตัวขึ้นเล็กน้อยก่อนจะกดแรงลงบนมีดเต็มที่จนนิ้วก้อยครึ่งนิ้วของไนท์ขาดกระเด็นออกมา


ฉึก!


“อ๊ากกก!”


และตอนนี้ก็เป็นตอนที่ไนท์ไม่สามารถข่มความเจ็บปวดของตัวเองได้จนหลุดเสียงหวีดร้องออกมาจนดังลั่น น้ำตาไหลพรากเป็นทาง ทั้งเจ็บและปวดจนไม่สามารถอธิบายเป็นคำพูดได้เลย มันยิ่งกว่ามีดบาดหลายร้อยพันเท่าเชียวแหละ ถ้าให้เปรียบกับมีดบาดเขาคงเหมือนมีดนับร้อยเล่มกำลังเชือดเฉือนลงบนร่างกายของเขาพร้อมๆ กันทีเดียวนั่นแหละ


เลือดสีสดไหลทะลักออกมาจากบาดแผลฉกรรจ์จนกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปหมด เดม่อนลุกขึ้นยืนแล้วจ้องมองไนท์ด้วยแววตานิ่งเรียบไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ ในแววตานั้น “เก็บนิ้วของมึงเอาไว้เป็นที่ระลึก อัดใส่กรอบไว้เลยก็ได้แล้วก็ไว้ที่ปลายเตียงของมึง ยามนอนยามตื่นมึงจะได้เห็นจะได้จำเข้าสมองหนาๆ ของมึงว่าอย่าคิดขัดคำสั่งกูอีก” เดม่อนเตะเศษนิ้วก้อยของไนท์ไปตรงหน้าชายหนุ่ม


“...ผะ...ผมขอโทษ ผมรักพ่อนะครับ” ไนท์คลานไปจับที่เท้าของเดม่อนจนแน่นก่อนที่สติของชายหนุ่มจะดับวูบลงเพราะเจ็บปวดจากการถูกซ้อมและตัดนิ้วเกินกว่าร่างกายจะรับไหว


“พามันกลับไปที่ห้องแล้วโทรตามหมอมาทำแผลให้มันด้วย”


เดม่อนสั่งลูกน้องของตัวเองก่อนจะตัดใจเดินหนีออกมาในทันทีเพราะเอาจริงๆ เขาก็สงสารไนท์นะอย่างไงก็เลี้ยงมาตั้งแต่เด็กๆ รักเหมือนลูกแท้ๆ แต่จะไม่ทำก็ไม่ได้เพราะพูดออกไปแล้วถ้าเขาไม่ทำโทษไนท์ตามที่พูดเอาไว้ จูเลียตก็จะได้ใจและคิดว่าเขาไม่ทำจริงก็จะดื้อรั้นแหกกฏไม่ทำตามคำสั่งแบบนี้ไปตลอด มันต้องเชือดคนให้คนดูเนี้ยแหละถึงจะกำราบคนด้วยกันได้

สองชั่วโมงต่อมา


“ไนท์เป็นยังไงบ้าง?”


เสียงหวานดังขึ้นข้างหูของไนท์ในทันทีที่เขารู้สึกตัว ชายหนุ่มค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างช้าๆ ดวงตาคู่คมกะพริบถี่ๆ เพื่อปรับแสงก่อนจะพบว่าตรงหน้าเขาคือแม่เจนนี่กับเนโกะ “...มะ...แม่”


“ยังไม่ต้องขยับนะ นอนพักก่อน เนโกะหยิบน้ำให้เฮียหน่อย” เจนนี่รีบดันตัวไนท์ให้นอนนิ่งกับที่เพราะยังไม่อยากให้ไนท์ลุกพรวดขึ้นมาตอนนี้ ร่างกายของลูกชายเธออ่อนแรงมากกลัวจะหน้ามืด


“นี่ค่ะ” เนโกะยื่นน้ำให้ไนท์


“ขอบคุณนะ” ไนท์เอ่ยขอบคุณเสียงแหบแห้งก่อนจะยกแก้วน้ำขึ้นดื่มด้วยความกระหาย


“ค่อยๆ กินนะ” เจนนี่พูดกำกับ


“เดม่อนนะเดม่อน ทำเกินไปแล้วเนี้ย” เจนนี่บ่นออกมาอย่างหัวเสียเมื่อเห็นสภาพของไนท์ “นี่มันก็หายหัวไปไหนไม่รู้ พอก่อเรื่องไว้ก็ออกจากบ้านไปเลย ไปตายห่าตายโหงแล้วมั้ง!”


“แม่อย่าพูดแบบนั้นสิครับ” ไนท์รีบห้ามแม่เพราะไม่อยากให้พูดถึงพ่อแบบนั้น


“นี่ก็โลกสวย มองโลกในแง่ดีตลอด ขนาดโดนเขาซ้อมปางตายไม่พอยังตัดนิ้วขนาดนี้ยังจะรักเทิดทูนอีก” เจนนี่หงุดหงิดใส่ไนท์ แบบเธอไม่รู้ว่าไนท์โตมาในบ้านของเธอได้ยังไงอ่ะเพราะทุกคนในบ้านหาความดีแทบไม่เจอแต่ไนท์กลับโตมาเป็นคนดีแบบดีมากๆ จนไม่น่าจะอยู่บ้านหลังนี้ได้เลย


“ก็นั้นพ่อผมนิครับ ยังไงพ่อก็คือพ่อ หรือต่อให้แม่ทำแบบนี้กับผม ผมก็โกรธแม่ไม่ลงหรอก อีกอย่างผมก็ผิดจริงๆ ทำผิดก็ต้องยอมรับผิดจะไปว่ากล่าวหรือโกรธเคืองพ่อที่ทำแบบนี้มันก็ไม่ถูก”


น้ำตาหยดใสเอ่อล้นออกมาเล็กน้อยตอนนี้เขาเจ็บปวดก็จริงแต่เขาไม่ได้ร้องไห้เพราะความเจ็บหรอกนะแต่เขาร้องไห้เพราะรู้สึกผิดต่างหาก รู้สึกผิดที่ไม่สามารถทำตามคำสั่งของพ่อได้ทั้งๆ ที่พ่ออุส่าไว้ใจเขา เขาทำให้พ่อต้องผิดหวังที่มีลูกชายไม่ได้เรื่องแบบเขา สำหรับเขาพ่อคือที่หนึ่งคือคนที่มอบชีวิตใหม่ให้เขาถ้าไม่มีพ่อป่านนี้เขาคงตายอยู่ข้างกองขยะแบบนั้นแหละคงไม่ได้มีชีวิตสุขสบายแบบทุกวันนี่หรอก


“ไม่ต้องร้องนะลูก” เจนนี่ดึงตัวไนท์เข้ามากอดเพื่อปลอบใจลูกชายที่เสียน้ำตา “พ่ออาจจะไม่ใช่คนดี แต่เชื่อเถอะพ่อเขารักไนท์”


“ผมทราบครับ”


“ก็ดีแล้ว คราวหลังก็อย่าขัดคำสั่งพ่ออีกนะ โดยเฉพาะเรื่องจูนเพราะถ้ามันเกิดอะไรขึ้นมามันส่งผลกระทบวงกว้างจะพาลครอบครัวเดือดร้อนไปด้วย ไนท์ก็รู้นิว่าจูนนิสัยยังไง โลกข้างนอกนั่นไม่เหมาะกับจูนหรอก เชื่อแม่เถอะ”


“แล้วจูนเป็นยังไงบ้างครับ” ไนท์ผละตัวออกจากเจนนี่ทันทีและทำท่าจะลุกเสียด้วยซ้ำแต่ติดเจนนี่


“จูนถูกขังในห้อง เดม่อนไม่ยอมให้ออกมาข้างนอก บอกถ้าออกจะทำมากกว่าตัดนิ้วไนท์” เจนนี่อธิบายให้ลูกชายฟัง


“งั้นผมไปหาจูนได้ไหม?” ไนท์จ้องมองเจนนี่อย่างเว้าวอน


“ก็ไปสิ เดม่อนสั่งว่าห้ามจูนออกนอกห้องแต่ไม่ได้สั่งห้ามใครเข้าไปนิ” เจนนี่ยิ้มก่อนจะถอยตัวออกมาจากไนท์ “ไปดูน้องสิ”


“ครับ”


ไนท์ส่งยิ้มให้เจนนี่ก่อนจะรีบลุกเดินพุ่งพรวดออกมาจากห้องทันทีชนิดที่ว่าลืมความเจ็บปวดที่ตัวเองได้รับก่อนหน้านี้ไปเสียสนิทเพราะตอนนี้ใจของเขามันอยู่ที่จูเลียต เขาไม่เจ็บหรอกแค่นี้เขาทนได้ตั้งแต่เล็กจนโตโดนมาเยอะจนชินชาเสียแล้ววถึงแม้ครั้งนี้จะรุนแรงถึงขั้นนิ้วขาดก็ตามหรือต่อให้ขาเขาขาดเขาก็จะใช้ศอกคลานไปหาจูเลียตให้ได้

@ห้องจูเลียต


“...ฮึก...ฮือ...ฮือ...ฮือ”


เสียงสะอื้นดังลอยออกมายันนอกห้องจนไนท์ต้องรีบดึงกลอนที่ล็อกประตูจากด้านนอกออก ชายหนุ่มรีบเข้ามาในห้องก่อนจะมองหาจูเลียตด้วยความเป็นห่วงก็พบว่าอีกฝ่ายนอนซมอยู่บนเตียงเนื้อตัวสั่นเทาจากแรงสะอื้น


“คุณหนู”


“อ๊ะ! ไนท์ ไนท์...ฮึก...ฮือ...ฮือ” จูเลียตรีบพุ่งตัวไปหาไนท์ในทันที หญิงสาวโอบกอดชายหนุ่มด้วยความดีใจที่เห็นอีกฝ่ายยืนอยู่ตรงนี้ในตอนนี้ “นายเป็นยังไงบ้าง เจ็บตรงไหนไหม พ่อทำอะไรนาย...ฮึก...อึก”


ดวงตาที่เจิงนองด้วยคราบน้ำตาจ้องมองที่มือของไนท์ หญิงสาวเอื้อมไปจับมืออีกฝ่ายขึ้นมาเบาๆ แล้วจ้องมองนิ้วก้อยที่หายไปครึ่งหนึ่งของไนท์นั่นทำให้น้ำตาจากความรู้สึกผิดยิ่งไหลพรากออกมา บาดแผลของไนท์มันคือเครื่องย้ำเตือนความผิดของเธอ


“...ฉะ...ฉันขอโทษ ฉันขอโทษนะ...ฮึก...อึก”


“อย่าร้องไห้สิครับ เดี๋ยวไม่สวยนะ” ไนท์เลื่อนมือไปเช็ดน้ำตาให้จูเลียตอย่างอ่อนโยน


“...ฉะ...ฉันทำนายโดนตัดนิ้วนะ นายไม่โกรธฉันเหรอ” จูเลียตหันตัวเดินไปที่ลิ้นชักแล้วหยิบเอามีดคมกริบออกมาก่อนจะเดินกลับมาหาไนท์แล้วยื่นมันให้ชายหนุ่ม “...นะ...นายตัดนิ้วฉันสิ ตัดนิ้วฉันคืนเลย เอาเลยฉันยินดี”


“ไม่ครับ” ไนท์แย่งมีดมาจากจูเลียตก่อนจะโยนมันทิ้ง ชายหนุ่มลูบมือหนาไปตามแก้มเนียนที่เปื้อนคราบน้ำตาด้วยรอยยิ้ม “ผมไม่โกรธคุณหนูหรอกครับ ไม่เคยโกรธเลย ต่อให้ผมต้องตายผมก็ไม่โกรธคุณหนูหรอกเพราะผมไม่มีวันโกรธคุณหนูได้”


“...ทะ...ทำไมล่ะ ทำไมนายถึงไม่เคยโกรธฉันสักครั้งเลยไม่ว่าฉันจะทำร้ายนายหรือเป็นต้นเหตุทำให้นายต้องเจ็บตัวแค่ไหน ทำไมกัน?”


ไนท์เช็ดคราบน้ำตาให้จูเลียตอย่างอ่อนโยน ชายหนุ่มยื่นใบหน้าเข้ามาใกล้ๆ เด็กสาวจนลมหายใจร้อนเป่ารดกัน ริมฝีปากหนาแย้มยิ้มขึ้นมาเล็กน้อยในขณะที่ดวงตาจ้องมองสบตากับดวงตาคู่สวยที่สั่นระริก

“เพราะผมรักคุณหนูไงครับ ผมจะโกรธคนที่ผมรักได้ยังไงกัน”

------------------------------------------------

​ไนท์เนี้ยคนดี๊คนดีเนอะแบบดีมากๆอ่ะ ไม่คิดเลยว่าริสจะสร้างพระเอกที่ดีได้ด้วย โดนทำยังไงก็ไม่โกรธไม่เคืองไม่น้อยใจอะไรสักนิดแบบรักพ่อแม่เทิดทูนถวายหัวมากจริงๆ แต่ที่สำคัญไปกว่านั้นคือ ไนท์บอกรักจูนแล้วโว้ย! ยิ้มแก้มปริไปตามๆกัน เออนี่ถ้านิ้วไม่ขาดก็คงไม่หวานกันสินะต้องนิ้วขาดก่อน 5555

'คอมเมนต์' ให้ริสด้วยนะคะ กำลังใจของริสคือคอมเมนต์ของทุกคนนะคะ

ความคิดเห็น