น้ำมิ้ม

ในเมื่อความรักที่เขาเพียรรักษา ไม่มีค่าสำหรับใครเลย คงจะไม่แปลกอะไรถ้าวันนี้เขาจะเลือก "เงิน" ดูบ้าง ..นับจากนี้พัทธ์บอกตัวเอง เขาจะเป็นฝ่ายตีราคาดูบ้างว่าความรักมันควรจะตีเป็นเงินเท่าไร

ชื่อตอน : ทางเลือก-2

คำค้น : บ่วงพัทธ์ , จำเลยรัก , ตบจูบ , พัทธ์ , หนึ่งนาถ

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 36

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ม.ค. 2562 22:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ทางเลือก-2
แบบอักษร

รถจี๊ปสีดำที่แล่นไปบนเส้นทางที่คดเคี้ยวยิ่งกว่างูเลื้อยยังไม่น่ากลัวเท่ากับที่สองข้างทางคือเหวลึกและป่าทึบหนาที่แลดูทะมึนจนน่ากลัวจากบรรยากาศยามพลบค่ำที่อากาศแปรปรวนจนหนึ่งนาถรู้สึกหนาวๆร้อนๆ เพราะในตอนเช้าเธอยังต้องวิ่งวุ่นตากแดดตากลมเพื่อหาเงินไปรักษายาย แต่อีกไม่กี่ชั่วโมงต่อมาเธอกลับต้องมาเจออากาศเย็นๆบนเขาที่แม้จะเป็นช่วงปลายฤดูฝนแต่อุณหภูมิกลับเย็นลงเรื่อยๆตามความสูงชันที่ไต่ระดับจากพื้นราบขึ้นไปจนถึงยอดภูที่เป็นจุดหมายปลายทางของไร่วนาพงษ์

หญิงสาวกระชับเสื้อคลุมแขนยาวให้มิดชิดยิ่งขึ้นพลางหลับตาลงอย่างต้องการผ่อนคลายความเครียด มือเรียวกอดกระเป๋าเสื้อผ้าของตัวเองแน่นขึ้นอย่างไม่รู้ตัวเมื่อตระหนักได้ว่านับจากนี้ไปเธอจะต้องมาเผชิญชะตากรรมในไร่วนาพงษ์นี้ตามลำพัง แม้จะพยายามปลอบใจตัวเองว่าทำเพื่อยาย เพราะถึงอย่างไรยายก็ต้องการเจอพัทธ์ ต้องการตอบแทนเขา และตอนนี้เธอได้โอกาสนั้นมาแล้วแม้จะพ่วงสถานะลูกหนี้มาด้วยหลังจากที่พยาบาลเดินมาแจ้งกับเธอว่าค่ารักษาพยาบาลทั้งหมดตอนนี้พัทธ์เป็นคนดูแลอยู่ นั่นทำให้หญิงสาวได้แต่ก้มหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก และพยายามปลงกับตัวเอง...อย่างน้อยตอนนี้เธอก็ยังมีงานทำและมีเงินที่จะเอาไปใช้หนี้ค่ารักษายายได้

“ตื่นได้แล้ว...ถึงแล้ว!”

หนึ่งนาถสะดุ้งอย่างตกใจอีกครั้งกับเสียงห้าวที่ดูเหมือนจะติดนิสัยการพูดเสียงดังทั้งๆที่นั่งอยู่ในรถแคบๆ ก่อนที่จะก้าวลงจากรถตามอีกฝ่ายไป ความมืดที่แผ่กระจายรอบตัวทำให้หญิงสาวห่อไหล่พลางกอดอกแน่นเมื่อลมเย็นพัดเกรียวจนเธอได้ยินเสียงใบไม้ไหวชัดเจน ทุกอย่างรอบตัวเงียบสงัด ไร้ซึ่งไฟฟ้า ไร้ซึ่งผู้คน มีแต่ผู้ชายใจดำตรงหน้าและกระท่อมหลังเดียวตั้งอยู่ท่ามกลางทิวไม้ทะมึนจนหญิงสาวอดแปลกใจไม่ได้ ...ครั้งก่อนที่มาเหมือนกับว่ามันไม่ใช่ที่นี่!

“คุณพาฉันมาที่ไหนคะคุณพัทธ์ ฉันจำได้ว่าครั้งก่อนที่มา...”

“นั่นมันหน้าไร่” เสียงห้าวขัดขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่หนึ่งนาถเห็นว่าเหมือนตัวร้ายในละครไม่มีผิด โดยเฉพาะแววตาที่ดูเหมือนจะไม่เคยพอใจเธอเลยสักครั้ง ทำให้หญิงสาวชักไม่มั่นใจแล้วว่าเธอคิดถูกหรือคิดผิดที่ยอมมาทำงานกับเขาที่ไร่วนาพงษ์นี่

“แต่ที่นี่เป็นบ้านเก่าของยายเธอ อยู่หลังไร่”

คำว่า ‘บ้านเก่าของยาย’ ทำให้หนึ่งนาถปิดปากเงียบและพยายามมองสำรวจกระท่อมชั้นเดียวแบบยกสูงท่ามกลางความมืดอีกครั้ง ก่อนจะเดินตามอีกฝ่ายไป ซึ่งเมื่อเดินมาจนเกือบถึงบันไดทางขึ้นแล้วหญิงสาวถึงเพิ่งเห็นว่าบนกระท่อมที่ปิดหน้าต่างสนิทนั้นมีแสงไฟหรี่ๆลอดออกมา ก่อนที่ร่างผอมเกร็งของลุงชุ่มจะเปิดประตูกระท่อมออกกว้างและเดินลงมาสมทบพร้อมกับรายงานเจ้านายตัวเองเรียบร้อย

“ผมเข้ามาจัดการทำความสะอาดเรียบร้อยแล้วครับคุณพัทธ์”

“ขอบคุณครับลุง ส่วนเธอ หนึ่งนาถ ระหว่างนี้เธอก็มาทำงานเป็นลูกน้องของลุงชุ่มไปพลางๆก่อน”

“ค่ะ...”

เสียงใสที่รับคำหนักแน่นทั้งๆที่ยังไม่รู้ว่าจะต้องทำงานแบบไหน ทำให้นายชุ่มที่เพิ่งได้รับมอบหมายตำแหน่งใหม่มากะทันหันได้แต่กระอักกระอ่วนใจ แม้จะพอเดาได้ว่าพัทธ์ทำทั้งหมดไปเพื่ออะไร แต่ชายชราก็ได้แต่หวังว่าพัทธ์จะยังเห็นแก่ยายนวลมากกว่าที่จะนึกเจ็บแค้นอดีตคนรักที่แทบจะเป็นเงาซ้อนทับอยู่บนดวงหน้าผุดผาดของหนึ่งนาถที่ยืนอยู่ตรงหน้านี้

“ส่งกระเป๋ามาให้ลุงเถอะหนูหนึ่ง เดี๋ยวลุงช่วยหิ้วเอาขึ้นไปเก็บให้” ลุงชุ่มว่าพลางช่วยหิ้วกระเป๋าเสื้อผ้าให้ ก่อนจะเอ่ยแนะนำหญิงสาวเท่าที่จะทำได้

“เพิงเล็กๆฝั่งโน้นเป็นห้องน้ำนะหนูหนึ่ง เดี๋ยวลุงจะก่อกองไฟไว้ที่หน้ากระท่อมนี่จะได้สว่างๆ กันพวกสัตว์เลื้อยคลานด้วย แล้วพรุ่งนี้ลุงจะพยายามมาแต่เช้า”

“ขอบคุณนะคะลุงชุ่ม”

หญิงสาวลูกครึ่งพนมมือไหว้ชายชราอย่างอ่อนน้อม หากไม่แม้แต่จะชายตาแลร่างสูงใหญ่ที่ยืนกอดอกมองจับผิดเธอแทบจะทุกกิริยา ก่อนที่ร่างเพรียวจะเดินขึ้นบันไดไปบนกระท่อมที่เป็นที่พักของตัวเองในคืนนี้ พลางสัญญากับตัวเองอย่างมุ่งมั่น เธอจะไม่ยอมอยู่ที่ไร่นี่นานแน่และมันต้องมีสักวิธีที่เธอจะหาเงินมาใช้หนี้พัทธ์ให้เร็วที่สุด จะได้ไม่ต้องกลายเป็นหนี้บุญคุณกันไม่รู้จบ!

.......................

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น