ปีกฝัน(Peakfan)

จะเป็นอย่างไร…เมื่อฟาร์ เพื่อนสนิทที่สุดของอันดาตั้งแต่อนุบาล กลับมาเรียนที่โฟลเบลตอนกลางเทอม และดูเหมือนว่าการกลับมาครั้งนี้ของเธอจะไม่ธรรมดาซะด้วยสิ แล้วแพมล่ะ…จะรับมือกับเรื่องนี้ได้อย่างไร?

Chapter 11 : เด็กขี้แยสุดซี๊ด

ชื่อตอน : Chapter 11 : เด็กขี้แยสุดซี๊ด

คำค้น : นิยายวาย,ชายรักชาย,หญิงรักหญิง,โรงเรียน,รักวัยรุ่น,เฮฮา,ตลก

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 55

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ม.ค. 2562 22:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 11 : เด็กขี้แยสุดซี๊ด
แบบอักษร

Chapter 11

เด็กขี้แยสุดซี๊ด

                         “อ้าว! ให้ไปแกล้งคนอื่นแล้วทำไมหน้าเป็นงั้นเนี่ย!” อันดาทักทายน้องทันทีที่เห็นออกัสเดินกลับมาโดยมีแป้งสีเหลืองฉาบอยู่ครึ่งหน้า

                         “ก็ไอ้ธีมนะสิ…” ออกัสทำท่าหงุดหงิดหัวเสีย แต่เมื่อคิดถึงรอยจุ๊บที่ข้างแก้มเขาก็ยิ้มกระตุกขึ้น

                     “ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ โดนไอ้ธีมแกล้งมาใช่ไหมเนี่ย สมน้ำหน้าวิ่งไม่ทันพวกกูเอง” เฟิร์สที่มาจากไหนก็ไม่รู้ซ้ำเติมทันที ออกัสจึงกระโดดถีบแรงๆ

                         “ก็พวกมึงนั่นแหละ หนีทีไรไม่เคยบอกกูเลย ทิ้งกันตลอดๆๆ”

                     “อย่าๆๆ อย่ามาโทษกู โทษเจ้อันคนเดียวเลย ตาดีโคตรๆ พอเห็นไอ้ธีมเดินมาก็วิ่งแจ้นเป็นคนแรกเลย” เฟิร์สโยนความผิดให้เจ้ใหญ่ของแก๊งทันที

              “เฮ้ยๆ โทษฉันไม่ได้นะเว้ย! ฉันสะกิดทุกคนวิ่งแล้ว ส่วนแกอ่ะออกัส เอ๋อกินตลอด เขาวิ่งไปกันหมด ไม่วิ่งหนีอยู่คนเดียว” อันดาไม่ยอมรับในความผิดนี้ และโยนความผิดให้กันและกันไปมา หลังจากนั้นเด็กๆแก๊งดนตรีที่วิ่งหายเข้ากลีบเมฆไปเมื่อสักครู่ ก็กลับมารวมตัวกันที่กลุ่มจนครบทุกคน

               “ฮ่าๆๆๆ โดนไอ้ธีมจัดการเหรอเนี่ย” โจหัวเราะร่วนทันทีที่เห็นหน้าออกัสเปื้อนแป้งไปครึ่งหน้า

               “ตอนนั้นก็โดนไอ้ธีมลากกลับโรงเรียน ตอนนี้ยังโดนมันแกล้งอีก ออกัส แกอ่ะ เสียตำแหน่งเด็กแสบไปแล้วแหละ” ไอ้พี่อาร์มสุดหล่อซ้ำเติมอีกคน

               “ว่าแต่…ไอ้ธันเตอร์มันหายไปไหนวะ ตั้งแต่ที่พวกเราวิ่งหนีไอ้ธีมกัน ก็ไม่เห็นมันอีกเลย” พี่อาร์มสุดหล่อถามต่อ ทุกคนจึงหันไปมองรอบๆ และก็ไม่เห็นประธานชมรมดนตรีแว่นหนาอยู่แถวๆนี้จริงๆ

               “คงไปเตาะสาวแถวๆนี้มั้ง” เฟิร์สเสริม

               “งั้นเราไปปฏิบัติหน้าที่กันต่อเถอะ สร้างสีสันให้ค่าย” อันดายังคงสนุกกับการแกล้งเพื่อนๆและวิ่งจากไปโดยเร็ว

          เด็กสาวหน้าสวยของโรงเรียนโฟลเบลวิ่งไปยังห้องเรียนเล็กๆภายในหมู่บ้านที่สาวๆกำลังทาสีกันอยู่ แล้วกวาดสายตาเพื่อมองหาเป้าหมายการจู่โจมที่น่าแกล้งที่สุด และก็คงหนีไม่พ้นเพื่อนซี๊ที่กำลังติดกาวกับกระดาษหลากสีสันเพื่อแต่งห้องเรียนอยู่ เธอจึงมุ่งหน้าไปหาฟาร์ในทันที

          “อุ๊ป!!!!!!!!!!!!!!!!” อันดาทำเสียงกวนประสาทเมื่อหน้าขาวๆของฟาร์มีแป้งสีฟ้าป้ายยาวมาจนถึงคอเสื้อ

          “ไอ้อันดา!!!!!!!!” เด็กสาวผมสั้นร้องด้วยความตกใจแล้วมองดูเสื้อตัวเก่งที่เลอะแป้งเปียกสีฟ้าสด และดูเหมือนว่ามันจะซักไม่ออกซะด้วยสิ

          “สวยมากเลยยยยย” อันดาหยอกเพื่อนและรีบวิ่งหนี ก่อนที่ฟาร์จะหยิกเข้าที่แขนของเธอ ทั้งสองจึงวิ่งไปรอบๆห้องเรียนเล็กๆขณะที่ทุกคนหันมามอง

          “หยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ! อย่าคิดนะว่าแกล้งฉันแล้วจะหนีรอดไปได้” ฟาร์กำหมัดแน่นขณะที่เด็กสาวทุกคนที่กำลังทำงานกันอยู่พากันหัวเราะอย่างสนุกสนาน

          “แบร่ๆๆๆๆ จับไม่ได้หรอกกกกก” เจ้าตัวแสบอันดาแลบลิ้นปลิ้นตา ซึ่งทำให้ฟาร์หมั่นไส้ขึ้นอีกเป็นร้อยเท่า (ถ้าไม่มีใครอยู่นะ จับจูบแม่ง!)

          “ไอ้อัน แกตาย!!!!!”

          “อ๊าๆๆๆๆ ช่วยด้วย” อันดาถือถังแป้งของตัวเองวิ่งกระเจิงออกไปทันที โดยมีนางยักษ์หน้าเปื้อนแป้งวิ่งตามออกมาด้วย

          “เห้ย! ระวัง!!!!!!!!”

          เด็กสาวผมดำอุทานขึ้นทันทีที่แพมกำลังเดินถือของอยู่ในรัศมีการวิ่งเร็วปานสายฟ้าของเธอ แต่ดูเหมือนเสียงร้องเตือนของเธอจะไม่เป็นผลซะแล้ว เมื่อเกิดเสียงโครมดังขึ้นอย่างรุนแรง และถังแป้งของเธอก็กระเด็นไปทั่ว

          อันดามองไปรอบๆด้วยความตกใจ เมื่อกล่องกระดาษที่บรรจุข้าวของตกแต่งห้องเรียนเกลื่อนกลาดอยู่ตามพื้น แถมยังมีแป้งเปียกของเธอสาดกระเซ็นอยู่ทั่ว อันดาจึงรีบหยิบของพวกนั้นสะบัดๆแล้วเก็บยัดใส่กล่องเช่นเดิม 

          แต่แล้วเด็กสาวหน้าสวยก็หลุดหัวเราะออกมา เมื่อเห็นเพื่อนตัวเล็กของเธอกำลังดึงแป้งเป็นก้อนออกจากผมเปียของตัวเอง และมันก็ดูเหนียวแถมขยะแขยงมากด้วย

          “แพม! เราขอโทษษษษษษ” อันดารีบวิ่งไปหาแพมพร้อมกับกล่องของใช้พวกนั้น แต่คำขอโทษของเธอนี่สิมันมาพร้อมกับเสียงหัวเราะที่ปนมาด้วย ส่วนฟาร์ที่วิ่งตามเธอมาติดๆก็ได้แต่ยืนมอง

          “ไม่ตลกนะอันดา” เสียงพูดอ่อยๆของแพมทำให้อันดาหัวเราะยิ่งกว่าเดิม

          “ขอโทษจริงๆแพมมมมม” อันดาพยุงเพื่อนลุกขึ้นยืนและก็อดไม่ได้ที่จะขยี้ผมแพมซ้ำอีกเพื่อแกล้งเพื่อนสาว

          “อันดาาาาา ทำแบบนั้นมันจะยิ่งติดผมนะ” แพมพยายามดึงมือออก แต่อันดายังคงแกล้งเพื่อนสนิทด้วยรอยยิ้ม แต่แล้วมือของอันดาก็ถูกดึงออก…ด้วยน้ำมือของฟาร์

          “อย่าแกล้งแพมแบบนั้นสิ เดี๋ยวนางก็ร้องไห้หรอก” ฟาร์พูดประชดเต็มๆ…แต่อันดานี่สิไม่รู้อะไรตามเคย

          “ไม่หรอก แพมไม่ใช่คนขี้แยสักหน่อย”

          “ทำตัวบอบบางซะขนาดนี้ แล้วคนบอบบางที่ไหนจะไม่ขี้แย” ฟาร์แอบมองแรงมาหาแพม ทำให้เด็กสาวผู้บอบบางที่ถูกกล่าวถึงขั้นหน้าชาไปเลยทีเดียว

          “แกก็ว่าเกินไป แพมแค่ตัวเล็ก ไม่ได้บอบบางสักหน่อย เนอะแพมเนอะ” อันดายังคงทำหน้าระรื่น แต่ฟาร์นี่สิเริ่มมีน้ำโห…ทำไมอันดาถึงดูปกป้องแพมนักนะ

          “ฮึย!” เด็กสาวผมสั้นร่างสูงสบถแล้วหันหลังเดินจ้ำอ้าวจากไปทันที เพราะตอนนี้เธอไม่มีอะไรจะพูดกับอันดาอีกแล้ว อยากจะทำอะไรก็เชิญ จะไปโอ๋ไปอ้อนอะไรกันที่ไหนก็ไป

          “เห้ย! ฟาร์ จะไปไหนอ่ะ” อันดาถามอย่างใสซื่อ โดยไม่รู้ว่าเธอกำลังทำผู้หญิงคนหนึ่งงอน

          “ไปล้างคราบเปื้อนพวกนี้ไง” ฟาร์ตอบแบบห้วนๆ

          “เออจริงด้วย ป่ะแพม ไปล้างหน้ากัน” อันดาหันไปชวนแพม ซึ่งทำให้ฟาร์เดือดขึ้นอีก


.....................................................................................................

หึๆ

ทำไมไรท์รู้สึกสะใจ

เอ๊ๆๆๆ

เพราะไรว้า

55555

มีใครรู้สึกเหมือนไรท์บ้าง

ยกมือรัวๆ

แต่ฟาร์จะยอมปล่อยอันดาไปแบบนี้จริงๆนะเหรอ

ไม่มีทางอยู่แล้ว

เพราะฉะนั้น มาดูกันว่า

เรื่องราวจะเป็นอย่างไรต่อไป

ติดตามตอนต่อไปเลยค่ะ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น