เฌอรามิล/ษุรอยยา/วาเลนไทน์

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : หญิงบ้า

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 643

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 01 พ.ค. 2562 19:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
หญิงบ้า
แบบอักษร

รีอัปฉบับรีไรท์แล้วนะคะสาวๆ 

แล้วเขาก็ต้องแบกภาระพาผู้หญิงบ้าในชุดเจ้าสาวกลับมาบ้าน...

            ไม่ใช่เรื่อง ไม่ใช่ธุระ แต่มนุษยธรรมอันน้อยนิดในตัวก็บอกให้เขาทำตามสัญชาตญาณ หมาแมวตกยากยังแล้งน้ำใจไม่ได้ นับประสาอะไรกับคนเป็น ๆ

เมื่อผู้หญิงแปลกประหลาดคนนี้หมดสติไปต่อหน้าต่อตาที่ชายหาด เขาก็จำต้องแบกหิ้วหล่อนกลับมาด้วย ด้วยกลัวจะเกิดอันตราย เพราะหล่อนเมาหนักมาก****!

            “ฉันต้องเสียสละเตียงให้เธอนอนใช่ไหมเนี่ย” หรัณย์กุมขมับแล้วถอนหายใจเฮือก เขากำลังหาเรื่องใส่ตัวแท้ ๆ ในขณะที่หญิงสาวเจ้าปัญหานอนหลับสบายอยู่บนเตียงนุ่ม ๆ มีผ้าห่มผืนหนาให้ความอบอุ่นอีกชั้น ส่วนเขา ก็นอนพื้นวนไป!

            “ถ้าผัวแม่งตามมา... ซวยแน่กู” ชายหนุ่มสบถกับตัวเองหยาบ ๆ กลืนไม่เข้าคายไม่ออก จะปล่อยให้หล่อนนอนเล่นคลื่นอยู่ตรงชายหาดก็ไม่ได้ หากปล่อยไว้ในห้องพักนี้ ก็ไม่รู้จะเกิดอะไรขึ้น เขาหนีความวุ่นวายมาไกลแสนไกล แล้วไยยังเสาะหาเรื่องไม่เป็นเรื่องมาใส่หัวอีก

            “เอาวะ... ช่วยหมาช่วยแมวมาก็มาก ช่วยคนสักคนจะเป็นไรไป พรุ่งนี้ค่อยบอกให้กลับละกัน” ชายหนุ่มสรุปใจความดังนั้น เขามองร่างเล็กในชุดที่เขาเปลี่ยนให้ หล่อนนอนหายใจสม่ำเสมอ ไม่ได้รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง และคนอื่น!



            แสงสว่างแยงตา หล่อนตื่นขึ้นมาด้วยอาการปวดหัวรุนแรงอย่างที่สุด ความอบอุ่นจากผ้าห่มและเตียงนอนไม่คุ้นเคย ทำให้หล่อนครุ่นคิด

            “ที่ไหนวะ...” ร่างเล็กลุกนั่งพรึ่บ มองซ้ายมองขวาสำรวจ แล้วก็ต้องขมวดคิ้วด้วยความฉงน รอบตัวไม่คุ้นตาเอาเสียเลย อาการปวดหัวทำให้หล่อนต้องหลับตาลง ในอกกระอักกระอ่วนจนรู้สึกได้ว่าไม่ควรขยับตัวไปมากกว่านี้ ไม่เช่นนั้นคงได้สำรอกเอาของเก่าออกมาอาบต่างน้ำเป็นแน่

            หล่อนจึงเอนตัวลงนอน ตั้งสติทบทวนว่าเมื่อคืนมันเกิดอะไรขึ้น ทำไมหล่อนจึงได้ตื่นมาในสถานที่ซึ่งไม่รู้จักมักคุ้นเช่นนี้

            อา... ใช่แล้ว เมื่อคืนเป็นคืนสำคัญของหล่อน

            และเป็นค่ำคืนอันเลวร้ายที่สุดในชีวิตในขณะเดียวกัน

            หล่อนแต่งงานกับคนรักที่คบหากันมาสิบกว่าปี ทุกอย่างราบรื่น หล่อนเกือบจะมีผัวเป็นตัวเป็นตนกับเขาสักที หลังจากรอแห้งแล้วเหี่ยวอีกมาจนอายุเกือบสามสิบ!

            แต่แล้ว... พีคกว่าเจ้าบ่าวไม่มา คือเจ้าบ่าวมา... และเมียกับลูกในท้องมันก็มาด้วย!

            หล่อนที่เป็นเจ้าสาว ควรสวยที่สุด หรูหราหมาตะลึงที่สุด มั่นหน้าที่สุด กลับต้องยอมแพ้ให้กับความโดดเด่นของหญิงท้องใกล้คลอดที่รับช่อดอกไม้ได้ ว่ากันว่าใครรับช่อดอกไม้จากเจ้าสาวได้ ก็จะได้เป็นเจ้าสาวคนต่อไป

            พูดง่าย ๆ คือจะได้ผัวในเร็ววันนั่นเอง

            แต่ไม่เคยมีใครบอกหล่อนเลยว่า หากใครได้ช่อดอกไม้ของเจ้าสาวไป จะได้ผัวเจ้าสาวไปด้วย!

            “ตื่นแล้วเหรอ”

หญิงสาวลืมตาขึ้นตามเสียงนั้น ประตูห้องเปิดออก พร้อมกับร่างใหญ่ เป็นใครก็ไม่รู้

“นายเป็นใคร” คำถามนี้มันต้องมีเมื่อเจอคนแปลกหน้า โดยเฉพาะผู้ชาย หล่อนอ่านนิยายมาเยอะ ย่อมรู้สเต็ป!

“ผมต่างหากที่ควรถามคุณ” เขาชี้นิ้วเข้าหาตัว ทำหน้าแสยะยิ้ม

            “ถามว่ายังไง”

“อ้าว! ก็ถามว่าคุณเป็นใครไงเล่า”

“ฉันคือ... ฉัน” คราวนี้หล่อนไปไม่ถูก จะตอบตามตรงชีวิตก็หมดอาลัยตายอยากไปแล้ว จะโป้ปดก็ไม่รู้ทำไปเพื่ออะไร

“เมื่อคืนคุณเมา หมดสติอยู่ริมหาด ถ้าปล่อยไว้กลัวจะมีใครคาบไปกินในน้ำ ผมเลยพามาบ้าน ตื่นแล้วก็ไปได้ล่ะ” เขากล่าวไม่ยี่หระ ยกมือขึ้นนวดต้นคอแล้วบิดแก้เมื่อย

“กรี๊ด! แล้วชุดฉันล่ะ ใครเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ฉัน!” หล่อนลุกพรวดกระโดดเหยง ๆ บนเตียง กรีดร้องไปพลาง สำรวจตัวเองในชุดกางเกงบอลและเสื้อยืดตัวใหญ่โคร่งไปพลาง เอามือตบหน้าตัวเองเบา ๆ ใจเต้นโครมคราม เมื่อปะติดปะต่อความจำขึ้นมาได้เพิ่มเติม

ใช่... หล่อนหนีออกจากงานแต่งแล้วไปนั่งดื่มที่บาร์จนเมา เดินลัดเลาะริมทะเลมาเรื่อย ๆ จากชายหาดทราย ข้ามโขดหิน ดั้นด้นฝ่าป่าโกงกาง และในที่สุดก็มาถึงชายหาดอีกที่ และหล่อนรู้สึกปวดปัสสาวะ

จากนั้น...

จากนั้นก็มาอยู่ในห้องนี้... และสวมชุดนี้แทนชุดเจ้าสาว

“จะใคร... ผมนี่แหละ แต่ไม่ต้องห่วงว่าจะเห็นอะไรนะ ตอนถอดผ้าคุณผมก็ปิดไฟ” เขาบอก พลางโบกมือให้หล่อนสงบจิตสงบใจ

“แล้วนายรู้ได้ยังไง ว่าใส่กางเกงตรงไหน ใส่เสื้อตรงไหน!”

“ก็... คลำ ๆ เอา มันมืดนี่”

“ได้เหรอ! ไอ้โรคจิต!” หล่อนกรี๊ดลั่น น้ำตาไหลพราก หูอื้อตาลาย อะไรใกล้มือคว้ามาได้ก็ขว้างปาใส่ไม่ยั้งมือ ตีอกชกตัวให้กับความโชคร้ายที่ไม่เว้นจังหวะให้บ้างเลย

“เดี๋ยว! ปาใส่ผมทำไมเนี่ย เฮ้ยหยุด! หยุด!” อีกฝ่ายขึ้นเสียงข่มขวัญ แต่สาวเจ้าก็ขวัญแข็งเหลือเกิน ตัวเขาเองจึงต้องรีบวิ่งขวัญกระเจิงออกจากห้อง แล้วปิดประตูยืนหายใจหอบ พลางคายบ็อกเซอร์ที่คาบติดมาด้วย แล้วปัดเอาเศษแป้งจนลอยฟุ้งไปทั่ว

“โอ๊ย! อะไรกันวะเนี่ย” เขายืนตั้งหลักอยู่ชั่วครู่ เมื่อเสียงเอะอะโวยวายข้างในสงบลง จึงตัดสินใจแง้มประตูห้องของตัวเองแท้ ๆ เพื่อดูสถานการณ์

“แก!”

“นี่คุณหยุด! อย่านะ ใจเย็น ๆ อันนั้นไม่ได้ วางเถอะ วางลง” เขายกมือศิโรราบ หายใจหอบแรงกว่าเดิมเมื่อเห็นว่าในมือของหญิงสาวปริศนาที่หิ้วกลับมาจากทะเลเมื่อคืนนั้นคือ ‘ทรานส์ฟอร์เมอร์ออพติมัสไพรมฮัสโบร’ (Transformers Optimus Prime Hasbro) หุ่นยนต์สะสมตัวโปรดราคาแพงลิบลิ่ว

“แก... ไอ้คนฉวยโอกาส เลวทรามต่ำช้า ทำกับผู้หญิงไม่มีทางสู้ได้ยังไง!”

“ใครไปทำอะไรเจ๊! วางหุ่นลงก่อน ผมอธิบายได้”

“ใครเป็นเจ๊แก! ถ้าไม่ได้ทำอะไร แล้วนั่นมันอะไร” หล่อนหันไปมองตรงพัดลมตัวเล็ก

ชายหนุ่มมองตาม...

แล้วพัดลมก็ส่ายก็หันมาทางเขาพอดี บราเซียและจีสตริงสีดำบนไม้แขวนเสื้อที่แขวนติดกับพัดลมอีกทีทำให้เขามองตาปริบ ๆ

“พี่ซัน! เจ๋งอะ พาผู้หญิงมานอนที่ห้องด้วย” เสียงของใครบางคนทำให้คนทั้งคู่ที่โต้เถียงกันอยู่หันเหความสนใจ เด็กชายวัยประมาณสิบขวบยืนยิ้มชะเง้อหน้ามองเข้าในห้องด้วยท่าทางทะเล้น

“ไอ้จ้อย! มาทำไม ไม่ใช่เรื่องของมึง”

“แม่ใช้ให้มาดู ได้ยินเสียงโครมครามตั้งแต่เมื่อกี้ นึกว่ามีขโมย ที่ไหนได้มีเมีย” พูดพลางก็หัวเราะคิกคัก

“ทะลึ่งแล้วมึง... พี่ช่วยเขามาเมื่อคืน เขาจมน้ำ” เขาอธิบาย หันมองจ้อยซึ่งยืนอยู่หน้าประตูห้อง กับสาวปริศนาที่ยืนหายใจหอบหน้าเขียวหน้าดำสลับกัน

“เมื่อคืนเหรอ”

“ใช่...”

“สวยนะเนี่ย”

“ก็เออ... กลับไปบ้านไป ไม่ใช่เรื่องของเด็ก”

“วู้! มีกางเกงในกับเสื้อในด้วย” จ้อยทำตาลุกวาว ยิ้มกรุ้มกริ่ม

 “ไปสิวะ!”

“แม่ใช้ให้ถามว่าอยู่ได้ไหมห้องนี้” เด็กแสบพยักหน้า แต่ก็ยังชวนคุยต่อ

“เออ ๆ อยู่ได้” ชายหนุ่มตัดความรำคาญ ใจกับสายตาของเขาจ้องอยู่ที่หุ่นในมือหญิงสาวไม่วาง

“แอร์เย็นไหมพี่ซัน น้ำไฟใช้ได้ดีใช่ไหม”

“เออ!” น้ำเสียงเขาเข้มขึ้นตามลำดับ ส่วนหญิงสาวที่ยืนจังก้าบนเตียงมองเขาตาเขียว

“ที่นอนนุ่มดีไหม”

“เออ!”

“ได้กันแล้วใช่ไหมเมื่อคืน”

“บอกว่าเออไง! ไปซะทีสิมึง” เขาตอบไปโดยไม่ทันคิด แล้วก็ต้องรีบเอามืออุดปากเมื่อนึกขึ้นได้ จ้อยหัวเราะคิกคัก และวัตถุสีเมทัลลิก (metallic) สูงยี่สิบห้าเซนติเมตรก็พุ่งดิ่งเข้าใส่หน้าเขาเต็ม ๆ จนล้มตึงหงายหลัง

“ได้กันแล้วจริง ๆ เหรอ!” เขาพลิกตัวแล้วเงยขึ้นมองตามเสียง ที่ไม่ใช่เสียงจ้อยเพียงคนเดียวอีกแล้ว แต่บัดนี้มีเพื่อนบ้านข้างเคียงนับสิบมายืนออ เกาะแทรกเบียดกันยืนอยู่ตรงหน้าประตู สายตาทุกคนให้ความสนใจหญิงสาวที่ยืนกรี๊ดกระทืบเท้าเร่า ๆ อยู่บนเตียงด้านในสุดของห้อง

แล้วหันมามองตามพัดลมตากชุดชั้นใน บังเอิญกางเกงในจีสตริงก็ดันตกลงบนพื้นพอดิบพอดี

“กรี๊ด! ไอ้พวกโรคจิต”

ความคิดเห็น